Athens Voice 1000: Φίλοι, συνεργάτες και γνωστοί Αθηναίοι γράφουν λόγους που αγαπάμε την Αθήνα.
Αθήνα: Μια πόλη φτιαγμένη από αισθήματα
Γιατί οι αστικοί μας μύθοι είναι απρόβλεπτοι
Όλοι ξέρουμε για τη στροφή ψηλά στον δρόμο της Πεντέλης όπου «το αυτοκίνητο ανεβαίνει μόνο του με σβηστή τη μηχανή». Το πείραμα το είχε δοκιμάσει για την εκπομπή του ο Βλάσης Μπονάτσος και απέδειξε ότι δεν είναι οι εξωγήινοι που το κινούν, αλλά η κλίση της ανηφόρας που του δίνει μια αδιόρατη επιτάχυνση. Βέβαια, υπάρχουν κι αυτοί που επιμένουν πως όχι. Γ.Ν.
Για τα wineries στις 7 μ.μ.
Η νέα θρησκεία των φυσικών κρασιών, που έχει καταφέρει να γεμίσει ασφυκτικά τα πεζοδρόμια των νέων wine bars ή αλλιώς ναούς του πάρτι μετά το γραφείο της γενιάς που ορκίζεται στο μάτσα-λάτε και τα φυσικά υφάσματα. Ε.Ψ.
Γιατί μπορείς να βρεις να σου πλέξουν τη ρακέτα επιτόπου
Είσαι στο τένις. Πάνω στη λύσσα του αγώνα, τρυπάς τη ρακέτα. Θα πας επιτόπου στο tennis pro, (Ελπίδος 6, Αγία Παρασκευή) και θα σου την πλέξουν σαν να είναι καινούργια. Παράλληλα βρίσκεις και ο,τι αφορά το τένις, το πιο ήσυχο άθλημα του κόσμου. Γ.Ν.
Η Πράσινη Τέντα
Το εστιατόριο/καφέ με την ωραιότερη θέα στον πλανήτη. Λούσου με Ούλτρεξ και θα δεις. Κ.Γ.
Για τα whiskey bars των μυημένων
Με ένα απίστευτο κελάρι και μια εντυπωσιακή συλλογή με πάνω από 1.100 ετικέτες, το CV Distiller (Χατζηγιάννη Μέξη 7) πίσω από το Hilton θα πρέπει να είναι ο πρώτος σου προορισμός όταν η επιθυμία για ουίσκι είναι μεγάλη, αλλά το budget δεν σε φτάνει μέχρι τα Χάιλαντς της Σκοτίας, το Κεντάκι των ΗΠΑ (για bourbon), ή τη μακρινή Ιαπωνία. E.X.
Γιατί έχουμε παντού ουρές
Στα bakeries, γύρω στις 12 το μεσημέρι. Στους πάγκους της λαϊκής της Καλλιδρομίου. Στα εκδοτήρια του Φεστιβάλ Αθηνών. Στα ταμεία των θεάτρων Τετάρτη στις 7, λαϊκή απογευματινή. Στα μπαρ του ιστορικού κέντρου μέχρι να σε δει ο μπάρμαν. Στα βρόμικα. Στα λεωφορεία. Στις πιάτσες ταξί. Στα σινεμά Σάββατο βράδυ στις 9.39 στο κέντρο. Ουρές, ουρές, ουρές, παντού ουρές. Θυμάστε παλιά που είχε και στις τράπεζες; Χ.Μ.
Το σύμπαν του Λεξ
Η Αθήνα τιγκάρει τις αρένες του Λεξ για πλάκα. Ξέρει τις ρίμες. Τον ακολουθεί πιστά. Τον παρακολουθεί πιστά. Σε ό,τι κι αν κάνει: ταινίες, promo, commercial stuff, γκεστ εμφανίσεις. Γ.Ν.
Για τον Πύργο του Πειραιά, που ξαναζωντανεύει
Στο λιμάνι, μπροστά στη θάλασσα, στεκόταν σιωπηλός για χρόνια, αδρανής – και τώρα ξαναζωντανεύει, με φως και ζωή, σαν να περίμενε τη στιγμή του. Χ.Μ.
Το σοκολατάκι δαμάσκηνο με κονιάκ και κακάο και οι μαργαρίτες στο Μητροπολιτικόν (Βουλής 39, 2103220226). Το σερβάν της γιαγιάς ολοζώντανο και ακμαίο πλάι στα smashed burgers της γειτονιάς. Ε.Ψ.
Οι συναυλίες στην Αγγλικανική Εκκλησία
Υπάρχει μια ιδιαίτερη ηχητική στον χώρο και μια ξεχωριστή αύρα που κάνει τις φωνές να ακούγονται πιο αέρινες, τις μουσικές πιο παρηγορητικές και τη Φιλελλήνων απέξω να μοιάζει με την Μπρόουντ Σάνκτσουαρι του Γουέστμινστερ Άμπει. Είτε παίζει ο Σίβερτ Χόιεμ είτε ο Στάθης Δρογώσης, που λέει ο λόγος. Γ.Ν.
Η πόλη είναι δημιουργική
Όσο πάει, γίνεται και πιο δημιουργική. Κάποτε κάθε γειτονιά είχε τον φούρνο της, το σούπερ μάρκετ και το κομμωτήριό της. Τώρα κάθε γειτονιά έχει το θριφτάδικό της, το εργαστήριο κεραμικής και το τατουατζίδικό της. Ε.Λ.
Διασχίζοντας την πόλη
Πηγαίνοντας από τις ανατολικές στις δυτικές συνοικίες (και τούμπαλιν) εξερευνάς νέες ηπείρους. Δεν βαριέσαι ποτέ. Κ.Γ.
Για συναυλία στο Κατράκειο
Αλλά να την παρακολουθείς από πάνω, από τα βράχια του παλιού λατομείου. Είναι ωραία.
Γιατί αγοράζουμε ρούχα με το κιλό στο Kiloshop
Ώρα να ’χεις να ψάχνεις, κι αυτό που θέλεις θα το βρεις. Ερμού 120.
Για την Ασκληπιού και το ιστορικό παλαιοβιβλιοπωλείο της του «1 ευρώ»
Δεν είναι η τιμή το θέμα. Είναι η ψυχοθεραπεία του ψαξίματος και η ηρεμία που σου χαρίζει το να τριπάρεις σε άλλες εποχές, άλλα στιλ γραψίματος και άλλους ανθρώπους, χωρίς να χρειαστεί να μετακινηθείς ή να μιλήσεις με κανέναν. Εκεί στο Νο. 11, κοντά στην Πολιτεία. Απλά τέλειο. Χ.Γ.
Γιατί η γάτα ξέρει...
Ίσως να οφείλεται στο ότι όλος ο Πειραιάς είναι γύρω γύρω θάλασσα. Όμως το δέος για την αναζήτηση της καλής ψαροφαγίας αποτελεί και τη διαχρονική αιτία για τη γαστρονομική φήμη του Πειραιά, με πρωταγωνιστές το Μικρολίμανο, την Πειραϊκή, το Χατζηκυριάκειο επίσης. Κι όταν μιλάμε για θαλασσινή γαστρονομία κι όχι για fish & chips, στο Μικρολίμανο θα βρεις τη ναυαρχίδα, το Βαρούλκο του Λευτέρη Λαζάρου. Συνώνυμά της είναι ο Παπαϊωάννου, ο Δουράμπεης και το Piscis του Παναγιώτη Γιακαλή, ενώ στο Hams & Clams στη Μαρίνα Ζέας το highlight είναι τα στρείδια. Μ.Δ.
Επειδή έχουμε μυστικό σπίτι για φουλ συλλεκτικές κάρτες και φιγούρες
Κάρτες και φιγούρες Funko. Φτάνεις στον 1ο όροφο του εμπορικού κέντρου Trilithon (Ασπασίας 72-74, Χολαργός) και βλέπεις το House Of Cards & Figures. Μόλις μπεις μέσα, έχεις κάνει level up τη συλλογή σου με ό,τι πιο σπάνιο και τίμιο θα βρεις. Επειδή συλλέγουν κι αυτοί, σε νιώθουν. Δ.Α.
Γιατί έχει και ο Πειραιάς έναν Ερωτευμένο Σαίξπηρ
Το 2018 ξεκίνησε, στο vintage πέτρινο κτίριο του 1897, δίπλα στον Άγιο Σπυρίδωνα, το Shakespeare in Love, και παραμένει ένας ακόμη λόγος για να αγαπήσεις το λιμάνι. Το φαγητό και το ποτό είναι εγγυημένα. Αξέχαστα τα χειμωνιάτικα πάρτι με djs, να χορεύει όλο το μαγαζί, αλλά και τα καλοκαιρινά απογεύματα με ανοιχτές τις τζαμαρίες, τα τραπεζάκια στον πεζόδρομο και τη μυρωδιά θαλασσινής αύρας. Μ.Δ.
Γιατί έχεις πει «φεύγω από Αθήνα» και δεν έφυγες ποτέ
Το λες πάνω στα νεύρα, στην κίνηση, στη ζέστη. Το πιστεύεις για λίγο – ίσως και να το σχεδιάζεις. Και μετά περνάει, βρίσκεσαι πάλι έξω, κάπου που σου αρέσει, και το ξεχνάς. Μέχρι την επόμενη φορά. Χ.Μ.
Για τις πιπεριές του Ζαππείου
«Το σούρουπο, μεταδίδουν τον τόνο τους στους δρόμους, στα σπίτια, στους διαβάτες, σε όλη την ατμόσφαιρα της πόλης, επιβάλλουν παντού έναν τόνο –να, σαν παστέλ, μα πολύ απαλά δουλεμένο, με την άκρη των δακτύλων–, έναν τόνο μισοσβησμένο, αερώδη – κάτι το ακαθόριστο, το ασύλληφτο, που εξιδανικεύει το τοπίο». Γιώργος Θεοτοκάς, «Αργώ». Ε.Ψ.
Έχουμε και κιτς σοσιαλιστικό ρεαλισμό
Το γλυπτό «ισχύς εν τη ενώσει» της πλατείας Kλαυθμώνος. Tο βλέπεις και σου ’ρχεται να γραφτείς στην Kομσομόλ. Γ.N.
Πού θα φας σάντουιτς με αστακό;
Στο Nosh, στο Κολωνάκι. Αν νιώθεις πολύ πλούσιος, μπορείς να το πασπαλίσεις και με χαβιάρι – όντως (Καψάλη 5). Κ.Βν.
Τάκος με θέα τον Παρθενώνα
Στο Buena Vista Social Bar έχεις κουβανέζικη διακόσμηση, μεξικάνικο φαγητό και θέα την Ακρόπολη. Δεν χρειάζεσαι πολλά, ένα τάκο και μια μπίρα –η μουσική είναι afrolatin, τα πάρτι σκάνε εκεί που δεν το περιμένεις και η ζωή ξαφνικά είναι ωραία (Αγίου Φιλίππου 6, Ψυρρή). Ε.Λ.
Για έναν καφέ στα πεταχτά
Το Νεροπίστολο στην οδό Βουλής είναι το μικρό, χαριτωμένο στέκι που έψαχνες. Ιδανικό για τον γρήγορο καφέ στο διάλειμμα από το γραφείο, ευκαιρία να συναντήσεις φίλους που βρίσκονται στο κέντρο για δουλειές, να πείτε κάθε είδους νέο και κουτσομπολιό και να γυρίσετε στις δουλειές σας. Στο ενδιάμεσο, η καλύτερη περαντζάδα της πόλης. Μ.Κ.
Για το Μέγαρο Λυκιαρδόπουλου και το πρώτο ασανσέρ που κατασκευάστηκε στην Αθήνα
Στη λεωφόρο Αμαλίας, ένα εντυπωσιακό μέγαρο του Μεσοπολέμου με θέα την Ακρόπολη, χτισμένο σε σχέδια του Κωνσταντίνου Κυριακίδη, το οποίο υπήρξε άλλοτε σημείο συνάντησης της αθηναϊκής αριστοκρατίας, ζει μια νέα, κοσμική και ουσιαστική άνθηση.
Στους κομψούς του χώρους φιλοξενούνται εκθέσεις τέχνης, δημοπρασίες, επετειακές εκδηλώσεις που προσελκύουν ένα κοινό με ενδιαφέρον για τον πολιτισμό αλλά και για το «πού συμβαίνει κάτι» στην πόλη, δίνοντάς του παράλληλα την ευκαιρία να μπει στο πρώτο ασανσέρ που κατασκευάστηκε στην Αθήνα. Ε.Ντ.
Το πρώτο φιλιππινέζικο bar της Ευρώπης είναι στην Αθήνα
Μια παρέα χαμογελαστά παιδιά που έχουν καταγωγή από τις Φιλιππίνες, αλλά μεγάλωσαν στην Αθήνα, έκαναν το όνειρό τους πραγματικότητα και άνοιξαν το πρώτο φιλιππινέζικο bar (όλης της Ευρώπης!) στο κέντρο της πόλης. Εξωτικά cocktails (με υλικά από τις Φιλιππίνες) και καλή καρδιά. Πίνεις γουλιά και μεταφέρεσαι κατευθείαν σε γαλάζιες παραλίες (Κλειτίου 8, Σύνταγμα). Κ.Βν.
Έχουμε safe place για τα βινύλια όταν γεράσουν
Τώρα που όλοι αγόρασαν πικάπ, το CD επανέρχεται. Για όσους θέλουν να ξεφορτωθούν παλιούς δίσκους υπάρχει ο παραδοσιακός Zαχαρίας στο Mοναστηράκι. Iστορικός «κλίβανος» που έχει καταπιεί διάσημες δισκοθήκες της Aθήνας – γι’ αυτό και στα ράφια του μπορείς να βρεις απίστευτα κομμάτια, αν σε ενδιαφέρει. Mε ένα τηλεφώνημα έρχεται σπίτι σου, τσεκάρει, ξεσκαρτάρει, διαλέγει, αξιολογεί και τα παίρνει επιτόπου, δίνοντάς σου καυτό ρευστό και αδειάζοντάς σου τον χώρο. Γ.N.
Γιατί ΟΛΟΙ στην Αθήνα φορούν metal T-shirts
Σε έναν πραγματικό παράδεισο για τον παραδοσιακό και όχι μόνο μεταλλά, το Full Moon Store προσφέρει μια εξαιρετική ποικιλία από metal μπλουζάκια σε διάφορα μεγέθη και χρώματα. Από Metallica, Pantera και Avenged Sevenfold μέχρι Rush και Zeppelin αν σ’ αρέσουν και τα πιο retro ακούσματα. Για τους μερακλήδες υπάρχουν και κούπες, τσάντες και διάφορα άλλα αξεσουάρ. (Θεμιστοκλέους 42, Εξάρχεια. Ηφαίστου 22, Μοναστηράκι). Μ.Κ.
Γιατί δεν πετάμε βιβλία και ανθρώπους
Στον Ανέστιο, ή αλλιώς το Βιβλιοπωλείο των Αστέγων, του Λεωνίδα Κουρσούμη, η συγγραφή γίνεται στέγη και ψωμάκι για όσους είχαν την ατυχία να πέσουν. Όταν το βιβλίο που πετάς γίνεται μια δεύτερη ευκαιρία για τους λιγότερο τυχερούς (Αστυδάμαντος 11, 6977239766). Ε.Ψ.
Για τις πατροπαράδοτες επικίνδυνες λακκούβες
Η καλύτερη και μεγαλύτερη λακκούβα βρίσκεται εδώ και δεκαετίες (την κλείνουν και ξανανοίγει) Δημοκρίτου και Φωκυλίδου γωνία, στο Kολωνάκι. Γενιές και γενιές προσκυνητών, ανεβαίνοντας στον Αϊ-Γιώργη, στο τάμα των Massive Attack στον Λυκαβηττό, στο πανηγύρι του Δουδέση, στη λιτανεία της Δοξαπατρή και στον εξορκισμό της Σαρανταπήχου, έχουν πέσει μέσα κάνοντας τον λαιμό τους Playmobile. Aπεγνωσμένες κλήσεις τους στο νούμερο hotline για τις λακκούβες έβγαζαν όλες σε 090. Γ.N.
Μα ποιος αντιστέκεται στην κατσικομακαρονάδα;
Από τις πιο ωραίες είναι αυτή που θα βρεις στο Αισώπου Μύθοι. Κατσικάκι σιγομαγειρεμένο σε μερακλίδικη κόκκινη σάλτσα, να λιώνει στο στόμα. Σερβίρεται με φρέσκες λεπτές χυλοπίτες και ξηρό ανθότυρο. Κλάμα (Αισώπου 9, Ψυρρή). Κ.Βν.
Η κατακόμβη της Ρωσικής Εκκλησίας στη Φιλελλήνων
Τόσο κοντά στο Σύνταγμα, τόσο μακριά από το 1855 που ανεγέρθηκε, σου προκαλεί το δέος ενός ναού με το κρυφό υπόγειο επίπεδό της. Δ.Α.
Για τη γλυσίνα της Ευφρονίου
Κάθε Μάρτιο η γωνιακή πολυκατοικία στη συμβολή των οδών Ριζάρη και Ευφρονίου στο Παγκράτι καλύπτεται σχεδόν ολόκληρη από μια υπέροχη γλυσίνα ή τα «σταφύλια της άνοιξης» όπως έλεγαν το φυτό οι παλιοί Αθηναίοι. Εκατοντάδες κρεμαστά τσαμπιά από ανθάκια σε μοβ-μπλε, ροζ ή υπόλευκο-κρεμ χρώμα, που σκορπίζουν το άρωμά τους σ’ όλη τη γειτονιά. Ε.Ντ.
Το Made in Athens μας πάει βόλτα στις πιο δημιουργικές γωνίες
Στο πνεύμα της τάσης που λέγεται Meet the Maker, η δράση αυτή του Open House Athens μάς ξεναγεί κάθε χρόνο στα πιο δημιουργικά ατελιέ και εργαστήρια –αργυροχρυσοχοεία, εργαστήρια κεραμικής, μακραμέ και υφαντικής, αλλά και ρούχα βαμμένα με φυτικές βαφές, λινοτυπίες, 3D printing. Μιλάς με τους δημιουργούς, μαθαίνεις πώς δουλεύουν και εμπνέεσαι. Ε.Λ.
Πόσα μύδια αντέχεις να φας;
Σ’ αυτή την ταβέρνα ξεχνάς το μέτρημα. Ο Θόδωρος και η Ελένη στα Λεγραινά σε περιμένουν μετά τις βουτιές για πλούσιο θαλασσινό τραπέζι κι ένα πιάτο πραγματική αμαρτία. Μύδια με σος φέτας. Σου ακούγεται οξύμωρο, περίεργο, παράταιρο. Φάε. Και τα λέμε ξανά. Μ.Κ.
Γιατί υπάρχουν ακόμα βίντεοκλάμπ
Στην εποχή του streaming, η Αθήνα επιμένει ακόμη στα βίντεοκλάμπ. O ιδιοκτήτης του Movie Galaxy, ο Λευτέρης, είναι από τους εναπομείναντες ορκισμένους βιντεοκλαμπάδες της πόλης, που εξακολουθεί να εξυπηρετεί το μικρό αλλά πιστό του κοινό. Στο Movie Galaxy των Εξαρχείων (Iπποκράτους 91) τα ράφια είναι γεμάτα βιντεοκασέτες καιDVD και οι τοίχοι στολισμένοι με αφίσες ταινιών που σε γεμίζουν νοσταλγία. Κ.Κ.
Για τις στοές της πόλης κι αυτά που κρύβουν μέσα τους
Στοές στο κέντρο της πόλης που κρύβουν μικρές ευχάριστες εκπλήξεις: παραδοσιακά ουζερί και καφενεία με ατμόσφαιρα άλλης εποχής, εστιατόρια με μαμαδίστικο φαγητό, μπαράκια που έχουν μείνει σχεδόν αναλλοίωτα στον χρόνο ή τα έχουν «αναδιαμορφώσει» οι χίπστερς. Αλλά και μαγαζάκια με ηλεκτρικά είδη, φωτοτυπάδικα (υπάρχουν ακόμα!), τουριστικά γραφεία για βίζες και διαβατήρια, βιβλιοδετεία για τους ρομαντικούς του διαβάσματος. Ε.Ντ.
Η πιο μικρή πιτσαρία της πόλης είναι και η πιο νόστιμη
Σε 25 τ.μ. γίνονται θαύματα. Ο Θανάσης Πετρόπουλος στο Puff Daddy φτιάχνει την πιο αφράτη (και νόστιμη!) πίτσα που έχεις φάει ποτέ. Το μυστικό του; Το ζυμάρι Biga και οι πρωτότυποι συνδυασμοί (Πίνδου και Σκρα 16, Πεύκη). Κ.Βν.
Για τις νεραντζιές της βασίλισσας Αμαλίας
«Το Κολωνάκι και η Νεάπολη είναι γεμάτα συκιές, ιδίως τα ερειπωμένα νεοκλασικά. Το καλοκαίρι συναντάς συκιές, μουριές αλλά και κουμπουλιές και αναρριχώμενα κλήματα. Από χαρουπιές άλλο τίποτα, γεμάτοι οι δρόμοι στο Μετς, στον Ευαγγελισμό, το Ζάππειο. Τον χειμώνα στην Αθήνα συναντάς μόνο νεραντζιές», γράφει ο Σωτήρης Δημητρίου. Αν οι νεραντζιές της βασίλισσας Αμαλίας ήταν λεμονιές, τα μανάβικα της Αθήνας δεν θα πουλούσαν λεμόνια. Ε.Ψ.
Για τις παλιές ταμπέλες που έχουν ξεμείνει στα κτίρια
Νέον γράμματα, λέξεις σε καθαρεύουσα, γραμματοσειρές που δεν προτιμούνται πια: «ΚΑΟΥΦΜΑΝ», «Αφοί Ελμάμογλου», «Ώρα για Cooper», «Κουρείον», «Κλειστόν / Ανοιχτόν», «Ψιλικά είδη – Σιγαρέττα», «ΠΡΟ-ΠΟ – Λαχεία». Μικρά κομμάτια γραφιστικής ιστορίας που συνεχίζουν να φωτίζουν την πόλη από τα 70s. Στη Στοά Εμπόρων στο Σύνταγμα θα βρεις μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές. Κ.Κ.
Για το Meet Market, που ξεχειλίζει δημιουργικότητα
Είναι το στέκι του χειροποίητου, του εναλλακτικού και του made in Greece. Με ζωάκια amigurumi, με ξύλινα παιχνίδια, κοσμήματα, γυαλιά ηλίου, κεριά, σαπούνια, φυτικά καλλυντικά, σταμπωτά T-shirt και σανδάλια και καλτσάκια και ζυμαρικά και βάλε. Όλα ιδιαίτερα, όλα φτιαγμένα από Έλληνες δημιουργούς. Όταν βλέπεις τους σταθερούς, αυτούς που στήνουν πάγκο κάθε χρόνο, και τους ξέρεις πια με το μικρό τους όνομα, χαίρεσαι πολύ. Όταν βλέπεις καινούργιους, χαίρεσαι ακόμη περισσότερο. Ε.Λ.
Η Ελιά του Πεισίστρατου
Ένα ζωντανό μνημείο της φύσης που μετρά 2.500 χρόνια και διασώζεται στον περίβολο της εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων.Θεωρείται η αρχαιότερη ακμαία ελιά στον κόσμο. Δ.Α.
Ψάχνοντας χαμένα κοσμήματα στις παραλίες
Να μια δουλειά που μάλλον δεν ξέραμε: πάνε κάποιοι τα βράδια στις παραλίες και με ανιχνευτές μετάλλων ψάχνουν για κοσμήματα που χάθηκαν από λουόμενους τις προηγούμενες μέρες ή και μήνες. Σε μια καλή βραδιά, λένε κάποιοι, το μεροκάματο μπορεί να φτάσει και τα 300 ευρώ – τους καλοκαιρινούς και φθινοπωρινούς κυρίως μήνες, μιας και το «επάγγελμα» είναι εποχιακό. Στο Σούνιο, αλλά και σε όλη την ακτογραμμή της Αττικής, θα δείτε αρκετούς. Τ.Σ.
Το καλύτερο γκέι πάρκο
Πάρκο Pιζαρείου, στον Eυαγγελισμό. Ευάερα ανοίγματα ώστε να μην είναι επικίνδυνο, αλλά και διακριτικές καβάτζες για πιο προσωπικές συζητήσεις. Το σύντομο σεξ μέσα στους θάμνους θα σου συνιστούσαμε να το αποφύγεις. Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, μπορεί να σε πάνε μέσα. Σημαντική ευκολία: είναι δίπλα στον σταθμό του μετρό και μόνο 5 λεπτά περπάτημα από το Kολωνάκι και το Παγκράτι. Γ.N.
Για τα καφέ με τα επιτραπέζια παιχνίδια
Για διάλειμμα από το σκρολάρισμα στο κινητό. Tο Fireball στη Νέα Σμύρνη, το Toy Stories στο Περιστέρι, το Acapus στο Παγκράτι, το Πανδοχείο του Δρακοφοίνικα στον Νέο Κόσμο. Ποδοσφαιράκια, επιτραπέζια, πινγκ πονγκ, Dungeons and Dragons, Monopoly… Περνάμε ωραία. Ε.Λ.
Για το Athens Pride
Σιγά σιγά το καταλαμβάνουν οι στρέιτ και οι πολιτικοί για να βγάλουν σέλφι με τα αθώα κουίρ που μασάνε, αλλά, τέλος πάντων, διατηρεί ακόμα το κέφι του και το fuego του. Γ.Ν.
Είναι η Αθήνα το νέο Βερολίνο;
Ναι, αρκεί να βρεθείς στον πάντα υπέροχο σταθμό της Ομόνοιας, με τα χαρακτηριστικά κίτρινα-πορτοκαλί πλακάκια, που τοποθετήθηκαν εκεί το 1930 και προέρχονται από το ίδιο εργοστάσιο μ’ αυτά του ιστορικού σταθμού Rosenthaler Platz του Βερολίνου (γραμμή U8). Αλλά δεν είναι μόνο τα γυαλιστερά πλακάκια (γνωστά ως Bechtel), είναι και οι χαρακτηριστικές συστοιχίες κιόνων, οι καμπυλωτές οροφές, οι προπολεμικές πλαφονιέρες – όλα δημιουργούν σύνδεση με σταθμούς του Βερολίνου, όπως ο Rosenthaler Platz και ο Alexanderplatz. Και ευτυχώς σήμερα, παρά τις διάφορες κατά καιρούς ατυχείς ανακαινίσεις και παρεμβάσεις για φθορές, το Κεντρικό Συμβούλιο Νεότερων Μνημείων έχει προστατεύσει την Art Deco αισθητική τους, διατηρώντας το βίντατζ ύφος του σταθμού. Σ.Π.
Για ωτία, περέκ, τσορτάνι και άλλα
Η αγορά των Ποντίων στην Καλλιθέα. Μια μικρογραφία της Βαρβακείου, που έχτισαν οι Πόντιοι πρόσφυγες έμποροι το 1956, στεγάζοντας τις υπαίθριες, ως τότε, πραμάτειες τους. Πρώτο πράγμα και φτηνό, εκεί όπου τον πελάτη τον ξέρουν με το μικρό του όνομα. Ε.Ψ.
Έχουμε το καλύτερο κεντρικό σημείο για παράνομο παρκάρισμα
Zην επικινδύνως. Aν γνωρίζεις τα ρίσκα που παίρνεις, τότε παρκάρεις μεγαλόπρεπα και με απλότητα που αφοπλίζει στο Zάππειο. Aν, μάλιστα, οδηγείς και 4x4 καθαρό, πλυμένο, περασμένο με κερί και μαύρου χρώματος, τότε μπορεί να θεωρήσουν ότι είσαι και της Eπιτροπής, οπότε θα σου το φυλάνε κιόλας. Γ.N.
Για ποτάκι με τον Τσε
Ένα καφέ μπαρ που μοιάζει να ξεκόλλησε από το Καράκας και λέγεται Caracas, όπως η εξωτική πρωτεύουσα της Βενεζουέλας, σερβίρει ωραία κοκτέιλ, αλλά βασικά έχει μια ατμόσφαιρα τόσο λατινοαμερικάνικη, που περιμένεις τον Τσε (Γκεβάρα) να σου ανάψει το πούρο (Ιπποκράτους 153). Μ.Ζ.
Για την παντοτινή Αίγλη του Ζαππείου
Όταν έσβησαν τα φώτα της Αίγλης, ήταν σαν ένα τραύμα στην καρδιά της πόλης. Μας επεστράφη κι ας άργησε. Γιατί η Αίγλη είναι η all day απαντοχή για κάτι κοσμικό στη βόλτα του Σαββατοκύριακου, είναι ο καφές και το θερινό σινεμά, είναι οι νύχτες του Ζαππείου με φόντο την πανσέληνο πάνω από το σιντριβάνι του κήπου. Ε.Ψ.
Κάτι ιδιόρρυθμο, με λίγο από πύργο του Άιφελ
Η πιο παράξενη ιστορία στα ορθόδοξα χρονικά της πόλης συνδέει τον Άγιο Σώστη με την απόπειρα δολοφονίας του βασιλιά Γεωργίου Α΄ και της κόρης του Μαρίας. Άγιο είχε ο βασιλιάς. Εις ανάμνησιν της σωτηρίας του, χτίστηκε ο Άγιος Σώστης, από Γάλλο αρχιτέκτονα και σε ρυθμό ιδιόρρυθμο, που συνδυάζει την ορθοδοξία με τον πύργο του Άιφελ. Ε.Ψ.
Για μιαν άλλη Πλάκα, στα βόρεια
Στο λαϊκό κομμάτι, δυo βήματα από την Κηφισίας αλλά και από τον Βάρσο, υπάρχει μια Κηφισιά παλιά, γραφική, με πλακόστρωτα σοκάκια, μια Κηφισιά μποέμ και εναλλακτική. Γύρω από το σπίτι του ποιητή Γεώργιου Δροσίνη, που σήμερα φιλοξενεί το μουσείο του, οι άνθρωποι της γειτονιάς γνωρίζονται με τα μικρά τους ονόματα. Μονοκατοικίες αρ ντεκό και χαμηλά σπιτάκια, ατελιέ γλυπτικής και ζωγραφικής, εναλλακτικά μαγαζιά με ρούχα και ρομαντικά καφέ, εδώ το βόρειο προάστιο διακτινίζεται στην Ύδρα, μπορεί και στη Σύρο, για να σου θυμίσει νησί και χαλαρές κυριακάτικες βόλτες. Η γειτονιά που κάποτε φιλοξενούσε σιδηρουργεία, χρωματοπωλεία αλλά και τους ταπεινούς ανθρώπους που δούλευαν στις πλούσιες βίλες πήρε το όνομά της από την Πλάκα, αφού τόσο πολύ τη θυμίζει. Ε.Ψ.
Η ωραιότερη ταράτσα της πόλης
Ανοιχτό από το πρωί, την Παρασκευή ανοίγει ως τα μεσάνυχτα τη μαγική του θέα στις καταπράσινες αυλές των νεοκλασικών της γειτονιάς, τη σκιά της φωτισμένης Ακρόπολης, του Λυκαβηττού και του Φιλοπάππου, σε μια τσαρουχική τοιχογραφία, που πίσω της ακούς τα τριζόνια μαζί με τον απόηχο στην καρδιά μιας νοσταλγικής μελωδίας του Χατζιδάκι. Το καφέ του Μουσείου της Ακρόπολης. Ε.Ψ.
Τα διάσημα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης
Η καλύτερη γκέι πασαρέλα της Aθήνας. H πάντα κλασική και θορυβώδης παραλία, που, ακόμα κι αν τα βραχάκια και οι καβάτζες της προσφέρουν κάποια σχετική ηρεμία, το αληθινό πάρτι είναι εκεί που μαζεύονται όλοι (στον δεύτερο κόλπο, κάτω από την καντίνα). O πρώτος κόλπος (με τη χερσόνησο) είναι μπεν μιξ (πάει και κάνας στρέιτ). Γ.N.
Στον δρόμο της Λεωφόρου Κηφισίας από το 1992, στο νούμερο 52 πια, αρχικά σε truck και πια σαν κατάστημα. Δύο αδέρφια που έφεραν την «απαρχή της κρέπας στην Αθήνα». Το φορτηγάκι το κράτησαν σαν prop μέσα. Αν δεν έχεις σταματήσει έστω και μία φορά, ποτέ δεν είναι αργά. Οι ξενύχτηδες και οι λιχούδηδες το ξέρουν. Δ.Α.
Βόλτα στο «σπίτι» του Παπαδιαμάντη στου Ψυρρή
Στο κελί του, για την ακρίβεια. Ο κοσμοκαλόγερος, λάτρης του κρασιού και σπουδαιότερος Έλληνας συγγραφέας στο γύρισμα του 19ου προς τον 20ό αιώνα, έζησε κάμποσα από τα χρόνια της ζωής του σ’ ένα μικρό κελί 10 τετραγωνικά, με ένα ακόμα πιο μικρό πατάρι, όπου υπήρχε το κρεβάτι του. Το κελί αυτό βρίσκεται στην αυλή της εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων στου Ψυρρή και είναι επισκέψιμο για όλους. Τ.Σ.
Μια στάση παρακάτω με το μετρό
Όσοι δουλεύουν κοντά στο Σύνταγμα ξέρουν ποια είναι η βόλτα της ημέρας. Κλέβοντας μια στάση και κατεβαίνοντας στην Ακρόπολη, περπατάνε ένα από τα πλέον παραδοσιακά δρομάκια για να καταλήξουν στη Μητρόπολη, έχοντας έρθει στο ενδιάμεσο σε επαφή με χαμογελαστούς τουρίστες και μαγαζάτορες. Έστω και λίγο διαφορετικό να γίνει έτσι το πρωινό σου, κέρδος είναι. Μ.Κ.
Ένα ζεν καταφύγιο στην καρδιά της Πλάκας
Η Αγία Αικατερίνη της Πλάκας. Βυθισμένη κάτω από τα βήματα των τουριστικών ορδών, μονίμως γαλήνια σαν παρένθεση, στη θέση μιας παλαιοχριστιανικής βασιλικής, με δύο ρωμαϊκούς κίονες να σηματοδοτούν την επιβίωση της γειτονιάς μέσα στους ιστορικούς χρόνους, είναι το καταφύγιο μιας ζεν στάσης, το τέλειο σημείο για ένα πικνίκ μεσημεριανό και κανείς δεν θα σε ενοχλήσει αν μαζέψεις στο προαύλιο τους φίλους για τα γενέθλιά σου. Ε.Ψ.
Για τα μυστικά ραντεβού σε απρόσμενα μέρη
Η μίνι Πλατεία Βενιζέλου στη Δάφνη, για περισυλλογή, δηλαδή συνάντηση με Χ πρόσωπο με το οποίο δεν θέλεις να σε πάρει κανένα μα κανένα απολύτως μάτι, αλλά έχει σε απόσταση αναπνοής σουβλάκια-πίτσες-καφέδες-ποτά, ώστε να μη σε πάρει κι από κάτω. Μ.Ζ.
Για το πιο ινδικό τοπίο της πόλης
Ο παλιός Ηλεκτρικός, που έχουν δει τα μάτια του από τον ατμό ως την αυγή της ηλεκτροκίνησης. Με την πατίνα της φθοράς και την ομορφιά μιας ιστορικής ντεκαντάνς, από την Κηφισιά ως το λιμάνι του Πειραιά, μια παράσταση κι ένα θέατρο σκηνοθετημένο από τσιγγάνους, αναξιοπαθούντες, μουσικούς και καλλιτέχνες, φιλοσόφους του δρόμου, ψεκασμένους σε οίστρο, ζητιάνους και επίδοξους Νοστράδαμους. Το πιο ινδικό τοπίο της πόλης. Ε.Ψ.
Α! Δες ένα ωραίο καφάο!
Τα γκράφιτι στα καφάο του ΟΤΕ και της ΔΕΗ. Άμα κάτι δεν μπορείς να το αποφύγεις, το μεταμορφώνεις σε τέχνη.
Όταν πάμε για τσάτνεϊ στο British Food Store Athens
Μεγάλη ποικιλία σε τσάτνεϊ, σάλτσες, πόριτζ και αυθεντικά εγγλέζικα τρόφιμα. Εκείνη τη Lemon curd, τα περίεργα μπισκότα, τα σοκολατάκια, τις μουστάρδες, τα τσάγια κάθε είδους… Τα έχουν τα delicatessen των Marks & Spencer, όπου υπάρχει το σήμα Food Greece. Αλλά και το μικρό, τίγκα στα εγγλέζικα τρόφιμα British Food Store Athens (Τζαβέλα 27, Χαλάνδρι). Μ.Ζ.
Για το κρυφό στέκι με την ιστορία των χαμένων φοινίκων της Αθήνας
Κρυμμένο μυστικό καλλιτεχνών και ορκισμένων Αθηναίων, που το χρησιμοποιούν σαν γραφείο για τα ραντεβού τους, το καφέ του μουσείου Ισλαμικής Τέχνης είναι από μόνο του προορισμός, για καφέ με υποβρύχιο, λουκούμι, γλυκά του κουταλιού, σπιτικά κούκις και μεζεδάκια με τσίπουρο. Θέα στον Κεραμεικό, το Θησείο και την Ακρόπολη και φόντο το πολύχρωμο ντεκόρ των τοίχων, έργο-αφήγηση της αγγλίδας Navine. G. Khan-Dossos, που διηγείται την ιστορία των χαμένων φοινίκων της Αθήνας (Ασωμάτων 22 & Διπύλου, Μεταξουργείο, 2103251311). Ε.Ψ.
Το Χίλτον θα μείνει για πάντα Χίλτον
Το κέντρο της πόλης έχει το δικό του χωρόσημο: πίσω από το Χίλτον, μπροστά από το Χίλτον, στο πλάι του Χίλτον, εκεί που ξεκινά ο Δακτύλιος. Το πιο εμβληματικό κτίριο της μεταπολεμικής αρχιτεκτονικής, με το ιστορικό ανάγλυφο του Γιάννη Μόραλη, μπορεί να αλλάζει χρήσεις, εποχές και ονόματα, όμως ποτέ δεν θα καταφέρουμε να το πούμε Ilisian. Ε.Ψ.
Στο τραμ η ζωή κυλάει αργά
Παραπονιούνται πως το τραμ πάει αργά. Αυτό ξέρει. Σχεδόν πάντα μισοάδειο, κόσμιο και παστρικό, σ’ αφήνει πίσω απ’ την άπλετη θέα του σχεδιασμού του να εμπεδώσεις βήμα βήμα το τοπίο από το Σύνταγμα, τον Νέο Κόσμο και τη Νέα Σμύρνη, τη διαδρομή από το τσιμέντο μέχρι τη θάλασσα του Φαλήρου. Ε.Ψ.
Εκεί όπου τραγουδούν οι φάλαινες
Η καλύτερη ηχορύπανση από κτίριο συμβαίνει στη ΓAΔA. Όταν φυσάει, παράγει έναν συριγμό που θυμίζει το τραγούδι των φαλαινών. Με τον καιρό συνηθίζεται, αλλά δεν είναι ποτέ ευχάριστο. Γ.K.
Γιατί έχουμε και λαϊκές-πασαρέλα
Αν οι λαϊκές είχαν βασίλισσα, αυτή θα ήταν η λαϊκή της Ξενοκράτους. Το στέμμα της το έχτισε τα χρόνια που στο Κολωνάκι ζούσαν οι μισοί διάσημοι της Ελλάδας, τότε που ο καλός κόσμος της γειτονιάς έβαζε τα δυνατά και το στιλ του κατεβαίνοντας για λεμόνια. Οι οπωροπώλες προσάρμοσαν τις πραμάτειες και το σοφιστικέ στάιλινγκ –μαζί με τις τιμές– στο κολωνακιώτικο προφίλ. Εδώ δεν ρωτάς «πόσο είχαν σήμερα τα μαρούλια;» αλλά «ποιον (διάσημο) είδες σήμερα στη λαϊκή;». Αντίπαλο και updated δέος: η λαϊκή της Αρχιμήδους στο Παγκράτι. Η μεγαλύτερη cοsmopolitan gay icοn style πασαρέλα της Αθήνας. Ε.Ψ.
Στo Σπόρτινγκ στη Νέα Σμύρνη παίζουν Καραγκιόζη
Ο αγαπημένος κινηματογράφος της Νέας Σμύρνηςκάθε τόσο φιλοξενεί παραστάσεις του Θεάτρου Σκιών Αθανασίου. Και έχει πολλή πλάκα να βλέπεις την Gen Alpha, τα παιδιά που μεγαλώνουν αγκαλιά με τα σόσιαλ και το ΑΙ, να μαθαίνουν το Κολλητήρι και τον Χατζηαβάτη – και να ενθουσιάζονται. Ε.Λ.
Αγαπάμε δροσερά θερινά σινεμά
Kαλύτερο δροσερό θερινό σινεμά είναι το Eλληνίς στη λεωφόρο Kηφισίας (Aμπελόκηποι). Kάτι συμβαίνει με αυτό το σινεμά και είναι δροσερό, την ώρα που λίγα μέτρα πιο κει καίγεται η πόλη. Aπό κάποιο σημείο κι έπειτα οι θεατές παρακολουθούν το έργο κουρνιάζοντας στα καθίσματα και με τα χέρια χωμένα ανάμεσα στα μπούτια τους. Γ.K.
Ο καλύτερα κρυμμένος δρόμος της Aθήνας
Oδός Δοξαπατρή. Στις παρυφές της Nεαπόλεως, εκεί που τελειώνει το Δημοτικό Σχολείο του Πικιώνη, στα Πευκάκια του Aγίου Nικολάου. Γεμάτη μικρές κάθετες σκάλες, συνήθως κρυμμένες από θάμνους και δέντρα. Έχει μόνο είσοδο και έξοδο. H έξοδός της είναι σχεδιασμένη για να είναι είσοδος, αλλά κάποια σατανικά μυαλά την αναποδογύρισαν, προφανώς για λόγους «ησυχίας». O δρόμος φιλοξενεί διακριτικά ονόματα της πολιτικής, του δημοσίου, της δημοσιογραφίας, του τραγουδιού και του θεάτρου. Oι security που υπήρχαν παλιότερα τώρα επέστρεψαν. Οι ταξιτζήδες τη μισούν. Μπαίνεις από την Αποκαύκων. Aν έρχεσαι από St. George, μπαίνεις στον πρώτο δρόμο μετά την ανηφόρα του θεάτρου Λυκαβηττού, αριστερά. Δεν θα τη βρεις ποτέ. Γ.N.
Να χάνεσαι στις μικρές στοές του κέντρου
Ό,τι έχει απομείνει από τις στοές του κέντρου. Μια μυστική ζωή σε αναλαμπές, ανάμεσα σε κλειστά μαγαζιά με ταμπέλες του ’60, ρολόγια Seiko εποχής, παντελόνια Lee, καπελάδικα με την τραγιάσκα του παππού, μετάλλια όλων των πολέμων, παλιά νομίσματα, γραμματόσημα και όλα όσα φτιάχνουν τη χαρά του παλαιού τύπου συλλέκτη. Ε.Ψ.
Το καλό, το παλιό street food στη χαρτοπετσέτα
Στον παραδεισένιο νέο πρωτευουσιάνικο πλανήτη του διεθνούς street food, αρκεί μια στροφή του δρόμου για να σε προσγειώσει στο παλιό τοστάδικο, που επιμένει ακόμη στα σκοτεινά: πίτσα ατομική της φόρμας, με αγνώστου προελεύσεως λιπαρά τυριά και πιπεριά, ανάλογο τυράτο πεϊνιρλί και τοστ με διπλό τυρί στη χαρτοπετσέτα. Οι θερμίδες της πρώτης μας street εθνικής εμπειρίας, κάπου από τα παλιά της δεκαετίας του ’80. Ε.Ψ.
Ο καλύτερος σταθμός του μετρό για να μένεις κοντά
Oμόνοια. Γλιτώνεις τις πολλές ανταποκρίσεις.
Γιατί ζούμε τον μύθο μας
Παράδειγμα: Στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, μαθητής παρήλασε ντυμένος και μακιγιαρισμένος ως Καποδίστριας έμπροσθεν της Βουλής. Γ.Ν.
Φαρμακεία διά πάσαν νόσον
Τα φαρμακεία που δεν θυμίζουν πια αρρώστια. Ακόμη κι αν διαβείς την πόρτα τους με τη συνταγή του γιατρού στο χέρι, αμέσως ξεχνάς τον πόνο σου, παραδομένος σε έναν πλανήτη ομορφιάς, φροντίδας, περιποίησης, γεμάτο ευωδιές και μαγικά σέρουμ. Μαζί με το αντιβιοτικό, γυρνάς σπίτι και μ’ ένα ζευγάρι ανατομικά σανδάλια για την παραλία που έρχεται. Ε.Ψ. Γιατί παίζουμε μπάλα παντού, ακόμα και στο Μεταξουργείο
Επικίνδυνες μπαλιές στην πλατεία Mεταξουργείου, στο τσιμέντο και στο επικλινές γκαζονάκι του αγάλματος (έκπτωτος άγγελος; Πουλί του Παραδείσου; Μπερδεμένα χέρια;). Συμπαίκτες βρίσκεις εύκολα, τους πιτσιρικάδες της κοντινής γειτονιάς, που αγνοούν επιδεικτικά τα περαστικά αυτοκίνητα, κυνηγώντας την μπάλα, που κάνει γκελ σε καπό, παρμπρίζ, οροφές, οδόστρωμα, μέχρι να τη στείλει πίσω στο άγαλμα με κεφαλιά ο μόνιμος μπάτσος στην είσοδο του μετρό. Γ.N.
Για τους επιτόπιους αγώνες κρίκετ
Το καλύτερο μέρος για να παρακολουθήσεις κρίκετ μεταξύ Iνδών ή Πακιστανών (προσοχή, όχι μεταξύ Iνδών KAI Πακιστανών) είναι Kυριακή πρωί, στο Πεδίον του Άρεως. Γ. KYP.
Για τις ντιζαϊνάτες πολυκλινικές
Με τόσα διαγνωστικά κέντρα που μας περιστοιχίζουν, αναρωτιέσαι πού στο καλό κάναμε εξετάσεις τον παλιό καιρό. Το παλιό ΙΚΑ μεταμορφώνεται σε μια απέραντη «Διάγνωση» με χιλιάδες ονόματα και παραρτήματα, λουξ και ευρωπαϊκή, ντιζαϊνάτη, γλυκομίλητη και διόλου νοσηρή. Όταν η εξέταση ούρων φλερτάρει αισθητικά με επίσκεψη στον χάι αισθητικό. Ε.Ψ.
Η ευωδιά της σοκολάτας
Που πλημμυρίζει τον αέρα πλησιάζοντας στην οδό Πειραιώς στο Νέο Φάληρο, εκεί όπου βρίσκεται το εργοστάσιο της σοκολατοποιίας ΙΟΝ απ’ το 1930. Γ.Κ.
Για τα πνευματικά σαλόνια της πόλης
Όπως το Ίδρυμα Κατακουζηνού. Μπαίνοντας στο διαμέρισμα των Κατακουζηνών, (λεωφ. Αμαλίας) έχεις την αίσθηση πως οι ίδιοι οι οικοδεσπότες θα εμφανιστούν για να σε καλωσορίσουν. Έργα τέχνης, ιδιαίτερα έπιπλα, βιβλιοθήκες, προσωπικές φωτογραφίες δημιουργούν έναν ζεστό, ζωντανό χώρο εκλεκτικής αισθητικής, που διατηρεί την ατμόσφαιρα ενός σπιτιού όπου άλλοτε συναντιόταν η πνευματική ελίτ της εποχής. Αξίζει να πας και μόνο για να δεις την πόρτα που είχε ζωγραφίσει ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, επιστήθιος φίλος του Άγγελου και της Λητώς Κατακουζηνού. Ε.Ν.
Γιατί λατρεύουμε να μαλώνουμε για τις παραστάσεις στην Επίδαυρο
Ενώ τσακίζουμε τα κεφτεδάκια στον Λεωνίδα στο Λυγουριό.
Για τα αραβικά εξωτικά αρώματα στην Καλλιθέα
Το Aromania (Σοφοκλέους 146) είναι από τα αρωματοπωλεία που σε ωθούν να φύγεις με δύο και τρία μπουκαλάκια κάθε φορά. Πέρα από τα δημοφιλή designer brands, θα βρεις πολύ μεγάλη ποικιλία σε αραβικά αρώματα, από Al Haramain και French Avenue, μέχρι τις ξεχωριστές κυκλοφορίες της Lattafa, που συναρπάζουν τους λάτρεις του αρώματος παγκοσμίως. Μ.Κ.
Γιατί τα μεσημέρια πάμε σε ουζερί στον Πειραιά
Ουζερί με ζωντανό πρόγραμμα για μεσημεριανές κραιπάλες, το Στέκι του Aρτέμη (Δημοσθένους 9, μέσα στην κεντρική αγορά του Πειραιά, 2104175598). Παραδοσιακό, από το 1926, που έχει περάσει τουλάχιστον μία φορά από το λεπτό κόσκινο της ομογενοποίησης του νεολαϊκού στιλ (βλ. στούκο ιταλιάνο στους τοίχους, ψιλοκομμένος μαϊντανός στα τηγανητά καλαμαράκια κ.ά.). Πολύ φρέσκο φαγητό, πελατεία από στελέχη ναυτιλιακής μέχρι τον μούτσο με τα γράσα και το τζόβενο με την τσάκιση. Λαϊκό πρόγραμμα σε επιλεγμένες μέρες και το καλώδιο του μικροφώνου του τραγουδιστή είναι αρκετά μακρύ για να φτάνει σε όλα τα τραπέζια. Γ.K.
Γιατί με ένα βήμα βρίσκεσαι από τη Λεωφόρο Μεσογείων στο Διάστημα
Υπάρχει αυτή η ψηφιακή αρένα απόδρασης, το Teleport Arena, όπου μαζί με φίλους ή και μόνος χάνεσαι σε διαστημόπλοια γεμάτα aliens που τους τρέχουν τα σάλια, σε χιονισμένα τοπία όπου σε κυνηγούν τρολ για να κλέψουν τα δώρα του Αϊ-Βασίλη ή σε αχανείς ερήμους με πυραμίδες και οάσεις. Μια ψηφιακή εμπειρία χωρίς να είσαι «δεμένος» με καλώδια και συσκευές, στο νούμερο 403 της Μεσογείων, στην Αγία Παρασκευή. Γ.Ν.
Για τα παλιά περιοδικά που διαβάζαμε μικροί
Για τους κολλημένους με το σταυρόλεξο, τα Μίκυ Μάους και τα Μπλεκ που αγάπησες μικρός, για τα τεύχη της Μανίνας που έχασες κάποτε και για οτιδήποτε κρεμάστηκε άλλοτε στο περίπτερο για να αποσυρθεί στην πορεία υπάρχουν τα κάτωθεν του Μοναστηρακίου για να κρατάνε υψηλό το φρόνημα όσων μας μεγάλωσαν. Πρώτες αγάπες από δεύτερο χέρι. Ε.Ψ.
Αγαπάμε τα ανοιχτά θέατρα
Kαλύτερο θέατρο για να κρυώνεις: το Θέατρο του Λυκαβηττού. Aκόμα και στον χειρότερο καύσωνα εκεί χρειάζεσαι πουλοβεράκι. Tον δε Σεπτέμβριο χειροκροτάς και σου πέφτουν τα δάχτυλα.
Τα ντόνατς για πρωινό στο σχολείο
Τα ντόνατς Νάνου, με 111 καταστήματα σε όλη την Αθήνα, ανοίγουν για λίγες μόνο και συγκεκριμένες ώρες, πουλώντας τα διάσημα ντόνατς που οι γονείς παίρνουν, τα βάζουν στην κατάψυξη και ξεπαγωμένα τα δίνουν στα πιτσιρίκια για το σχολικό δεκατιανό. Σωτήρια λύση, όμορφα, στρουμπουλά παιδάκια. Γ.Ν.
Για τις κουλ, ήρεμες βόλτες μας
Οι κουλ βόλτες στην Ακρόπολη, την Πλάκα, τον Στρέφη, τον Λυκαβηττό και στου Φιλοππάπου, γιατί κανείς μετά δεν θα σε ρωτήσει ποιον είδες και τι καινούργιο παίζει εκεί. Ε.Ψ.
Γιατί έχουμε αξεσουάρ Hρωδείου-Eπιδαύρου
Πτυσσόμενο καρεκλάκι για τις άβολες, στενές θέσεις-βασανιστήριο των αρχαίων θεάτρων. Aνθεκτικό εκρού καραβόπανο και δύο ξύλα δεμένα με ιμάντες. Κλειστό, μοιάζει σαν να κουβαλάς το πτυχίο σου. Aνοιχτό, είναι μια μικρή σεζλόνγκ που πιάνει ξεκούραστα τον πισινό σου και συγκρατεί απολαυστικά τη μέση σου, για να μην ακουμπάς στα γόνατα της αποπίσω και δημιουργούνται ανεπιθύμητοι δεσμοί. Θα το βρεις στον κλασικό Kοκκώνη (Στοά Νικολούδη, Xαλάνδρι, Αχαρνές). Γ.N.
Για τις δυο σεράνο στη Μιμόζα
Γιατί υπάρχει ακόμα σεράνο, αμυγδάλου, ποντικάκι, κορνέ, νουγκατίνα, σοκολατίνα, μπαμπάς με ρούμι και όλη η παλιά γλύκα, που επιβιώνει σε ζαχαροπλαστεία που ακούν στα ονόματα Μασκωτίτσα, Σιντριβάνι, Νούφαρο και Μιμόζα. Ε.Ψ.
Γιατί στη Ράτκα τα λέμε όλα
Εκεί στη Χάρητος βρίσκεται για πάντα η ιστορική mama Pάτκα. Μας γαλούχησε, μας τάισε, μας πότισε και συνεχίζει ακόμα να μας ξαναμαζεύει γύρω της, τα απολωλότα, για να της διηγηθούμε τι κάναμε όλα αυτά τα χρόνια κι αν βρήκαμε αυτό που ψάχναμε (δεν το βρήκαμε). Γ.N.
Γιατί είμαστε καλοί άνθρωποι (κατά βάθος)
Οι Αθηναίοι δεν φημίζονται ούτε για την καλοσύνη ούτε για την υπομονή τους. Εγώ σας λέω ότι έχουν και τα δύο. Μόνο την προηγούμενη εβδομάδα: μια κοπέλα προσφέρθηκε να περιμένει μαζί με τον (φρικαρισμένο) σκύλο μου έξω απ’ τον φούρνο μέχρι να πάρω ψωμί. Δύο άγνωστοι σταμάτησαν στη μέση της Πανεπιστημίου για να με βοηθήσουν να μαζέψω τα (φοβερά σημαντικά) έγγραφα που μου έπεσαν από τα χέρια. Και δεν θα το πιστέψετε, αλλά ένας ταρίφας μού έδωσε προτεραιότητα! Κ.Βν.
Γιατί το μετρό μπορεί να είναι και τρομαχτικό.
Tις βραδινές ώρες, όταν περπατάς μόνος στους έρημους διαδρόμους και από τα μεγάφωνα ακούγεται το «Mια νύχτα στο φαλακρό βουνό» του Mουσόρσκι. Συνήθως ανοίγεις κάπως το βήμα σου για να φτάσεις πιο γρήγορα στην αποβάθρα. Γ.K.
Η λαϊκή της Καλλιδρομίου, η πιο φωτογραφίσιμη
Η λαϊκή της Καλλιδρομίου ή αλλιώς η λαϊκή του νεο-δημιουργικού σεφ και του ινσταγκράμερ τουρίστα/nomad. Στο τέλος, ραντεβού μαζί με το γεμάτο καρότσι για τσίπουρα με μεζεδάκια στην αιωνόβια Μουριά. Ε.Ψ.
Η Ακρόπολη φωτίζεται κάθε βράδυ, 365 μέρες τον χρόνο. Ο σύγχρονος φωτισμός της (από το 2020) είναι σταθερός, χρυσόλευκος και αρχιτεκτονικός, όχι θεαματικός όπως το παλαιό, τουριστικό και ολίγον κιτς θέαμα «Ήχος & Φως» που γινόταν από τον λόφο της Πνύκας. Ο φωτισμένος Παρθενώνας στέκει όρθιος και σιωπηλός κι εμείς τον θαυμάζουμε, ξεχασμένοι, από τις ταράτσες μας. Γ.Ν.
Για το Στρόγγυλο Σχολείο στο Μπραχάμι
Το καλύτερο σχολικό κτίριο είναι το σχολικό συγκρότημα στη λεωφόρο Παπάγου στον Άγιο Δημήτριο (Mπραχάμι), το οποίο οι κάτοικοι της περιοχής και οι μαθητές που φοιτούν σ’ αυτό αποκαλούν, λόγω του σχήματός του, «Στρογγυλό». Σχεδιάστηκε το 1969 από τον αρχιτέκτονα Tάκη Zενέτο (1926-1978), του οποίου άλλα γνωστά έργα είναι το Θέατρο του Λυκαβηττού και το εργοστάσιο του Φιξ στη λεωφόρο Συγγρού. H βασική ιδέα του Zενέτου περιστρεφόταν γύρω από την πεποίθηση της εποχής εκείνης ότι η τηλεόραση ήταν το μέσο που θα κυριαρχούσε στη μετάδοση της γνώσης και της πληροφορίας, και ως εκ τούτου θα επέφερε σημαντικές αλλαγές στον παραδοσιακό τρόπο διδασκαλίας. Προβλέπονταν αίθουσες και οι ανάλογες τεχνικές υποδομές για τη χρήση τηλεόρασης με εσωτερικά κυκλώματα, αλλά και σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο. Γ.Κ.
17°
