Ο Άρης Σφακιανάκης και η νοσταλγία της Αθήνας

Αναπολώ ήδη το γήπεδο του Παναθηναϊκού, που θα κλείσει για πάντα τις θύρες του ύστερα από τόσα χρόνια, για να μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο. Δεν θα ξεχάσω τους αγώνες της ομάδας που είδα εκεί, τους σπουδαίους Έλληνες ποδοσφαιριστές, τις τσιμεντένιες κερκίδες τα μεσημέρια της Κυριακής, τα τραγούδια της Θύρας 13 και τις φωνές των μικροπωλητών έξω απ’ το γήπεδο. Και θα θυμάμαι με νοσταλγία την περίοδο των φοιτητικών μου χρόνων, όταν επιχείρησα να μάθω ξιφασκία στα υπόγεια της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στο ανάλογο τμήμα του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού, προσπαθώντας να προετοιμαστώ για να καλέσω σε μονομαχία έναν αντίπαλο εραστή – διάβαζα πολύ Πούσκιν τότε.

Σήμερα ανηφορίζω στον λόφο του Αϊ-Γιάννη, εκεί στα σύνορα Νέου Κόσμου και Δάφνης, ατενίζω από ψηλά την Αθήνα ως πέρα την Αίγινα και τη Σαλαμίνα, κοιτάζω στα μάτια τον Παρθενώνα, που ύμνησαν τόσοι ξένοι περιηγητές, και προσπαθώ να μετρήσω τους ορόφους στον ουρανοξύστη που ανεγείρεται στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Στο πρόσωπο με φυσάει ένα δροσερό αεράκι, περιεργάζομαι με ζήλια τα αυθαίρετα σπιτάκια που έχουν χτιστεί εκεί ψηλά με την απέραντη θέα, αφαιρώ ένα δυο λεμόνια από τις μικρές αυλές και κατέρχομαι υψιπετής στο φτωχικό καλύβι μου για να συνεχίσω να διαβάζω τις Συνομιλίες του Γκαίτε με τον Έκερμαν.

Χαμοζωή, που θα ’λεγε κι ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος.

→ O Άρης Σφακιανάκης είναι συγγραφέας. Το τελευταίο του βιβλίο «Ο πρίγκιψ του δεύτερου ορόφου» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.