Η ηθοποιός Μελίνα Κόντη μας ξεναγεί στη δική της Αθήνα

Υπάρχουν άνθρωποι που όταν πετυχαίνουν κάτι, απλώς συνεχίζουν στον ίδιο δρόμο. Και υπάρχουν και εκείνοι που, ακόμη και όταν όλα πάνε καλά, αποφασίζουν να ξεκινήσουν από την αρχή. Όλα δειχνουν πως η ηθοποιός Μελίνα Κόντη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Γεννημένη στην Αθήνα το 1994, ξεκίνησε μπαλέτο όταν ήταν μόλις τεσσάρων χρονών και για δέκα χρόνια δούλεψε επαγγελματικά ως χορεύτρια, έχοντας ήδη πίσω της σημαντικές συνεργασίες και μια γεμάτη πορεία στη σκηνή. Έχει εμφανιστεί σε βιντεοκλίπ και σόου δίπλα σε καλλιτέχνες όπως ο Σάκης Ρουβάς, η Ελένη Φουρέιρα, η Έλενα Παπαρίζου και η Τάμτα. Κάπου εκεί όμως πήρε μια μεγάλη απόφαση: να αφήσει μια επιτυχημένη καριέρα και να γίνει ξανά μαθήτρια, σπουδάζοντας υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν.

Από τη σχολή βρέθηκε κατευθείαν στην τηλεόραση, με συμμετοχές στις πολύ πετυχημένες σειρές «Η Γη της Ελιάς» και «Παιχνίδια Εκδίκησης». Λίγο αργότερα, έκανε ξανά αυτό που φαίνεται να τη χαρακτηρίζει: έβαλε νέο στόχο. Μεθοδικά, πέρασε από ακροάσεις και τελικά επιλέχθηκε για παράσταση του χοροθεατρικού σύμπαντος της Πίνα Μπάους - μια στιγμή που, όπως λέει, την έκανε να βάλει τα κλάματα. Γιατί, τελικά, η ιστορία της Μελίνας Κόντη δεν είναι μόνο μια καλλιτεχνική διαδρομή. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που ξέρει τι θέλει, δουλεύει γι’ αυτό με πείσμα και μέχρι στιγμής καταφέρνει να κάνει πραγματικότητα κάθε νέο του όνειρο.

Συνέντευξη με τη Μελίνα Κόντη

Πώς είναι μία τυπική ημέρα της Μελίνας;
Η μέρα μου ξεκινάει με μουσική και πρωινό στο σπίτι, μετά συμμαζεύω ή καθαρίζω, κάνω yoga, χορεύω στο σπίτι ή πάω σε κάποιο μάθημα χορού αν δεν έχω παράσταση ή γύρισμα. Μιλάω σίγουρα κάποια στιγμή με τους αγαπημένους μου ανθρώπους είτε τηλεφωνικά είτε με μηνύματα, και το βράδυ αν έχω χρόνο διαβάζω ή βλέπω ταινία.

Ένα αντικείμενο που δεν λείπει ποτέ από την τσάντα σου;
Τα ακουστικά μου.

Το άρωμά σου;
Yves Saint Laurent LIBRE.

Με δέκα χρόνια επαγγελματικού χορού στην πλάτη, γιατί διάλεξες να ξαναγίνεις μαθήτρια σε μια δραματική σχολή αντί να «κεφαλαιοποιήσεις» αυτό που ήδη είχες; 
Μέσα σε αυτά τα χρόνια έκανα όλα όσα είχα ονειρευτεί αλλά και όσα θα μπορούσα να έχω κάνει στη χώρα μας ως χορεύτρια. Αισθανόμουν πλήρης και δεν μπορούσα να φανταστώ κάποια μελλοντική εξέλιξη που να με συγκινεί. Διάλεξα να ξαναγίνω μαθήτρια για να δω πως είναι να μην ξέρω, ήθελα να μάθω και να με βρω από την αρχή. 

Σπούδαζες υποκριτική ενώ είχες ήδη δουλέψει με μεγάλα ονόματα στον χορό. Πόσο δύσκολο ήταν να αφήσεις το «ξέρω ποια είμαι» και να μπεις στο «μαθαίνω από την αρχή»; 
Δεν ήταν εύκολο γιατί με προλάβαινε ο γνωστός σε εμένα εαυτός μου. Η δίψα μου όμως ήταν τόσο μεγάλη που τελικά με οδήγησε και με άλλαξε. Είχα ανάγκη να βρω κάτι που για μένα να είναι πιο βαθύ, και τελικά κατάλαβα ότι δεν ήξερα καθόλου ποια είμαι. 

Τελείωσες τη σχολή και μπήκες κατευθείαν σε καθημερινή τηλεοπτική σειρά. Ποια σκηνή θυμάσαι πιο έντονα από τη «Γη της Ελιάς»; 
Θυμάμαι πολύ έντονα την τελευταία σκηνή που γύρισα, ήταν η σκηνή που ολοκληρώνεται η τελευταία αποστολή της Δήμητρας, την έχουν ανακαλύψει, είναι δεμένη, ακολουθούν βίαιες σκηνές, αλλά τελικά γλιτώνει. Ήταν απαιτητική σεκάνς αλλά νομίζω τη θυμάμαι πιο πολύ επειδή έτσι έκλεισε για μένα αυτό το κεφάλαιο.

Μετά από τρία χρόνια συνεχούς τηλεόρασης, αποφασίζεις να πατήσεις φρένο και να κυνηγήσεις το θέατρο. Τι δεν σου αρκούσε πια; 
Το θέατρο ήρθε εκείνο σε εμένα όπως ήρθαν και οι δύο σειρές πριν από αυτό. Δεν πάτησα ούτε φρένο, ούτε γκάζι. Το ενδιαφέρον μου για το θέατρο υπήρχε από τη στιγμή που αποφοίτησα αλλά έτσι ήρθαν οι συνθήκες που μπόρεσα τώρα να επιστρέψω σε αυτό. Πάντως η σκηνή μου είχε λείψει πολύ, αισθάνομαι πιο ζωντανή και πιο δημιουργική στη θεατρική συνθήκη.

Όταν σου ανακοίνωσαν ότι επιλέχθηκες για την παράσταση της Πίνα Μπάους, ξέσπασες σε κλάματα. Τι ένιωσες ότι είχε κριθεί εκείνη τη στιγμή; 
Ένιωσα ότι κρίθηκε ο εαυτός μου, γιατί ήδη από την ακρόαση αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι ζητούσαν να δουν τον εαυτό μας, χωρίς ρόλους και υποδύσεις. Ένιωσα λοιπόν ότι επιλέχθηκε και εκτιμήθηκε αυτό που είμαι στη σκηνή και το νιώθω ακόμη σε κάθε παράσταση. 

Το πιο ωραίο σχόλιο που έχεις ακούσει από θαυμαστή για το επάγγελμά σου;
Μου είπε κάποια στιγμή μια κυρί: Αυτή η παράσταση ήταν φάρμακο στη μοναξιά μου.

Ένα χρώμα που περιγράφει τη Μελίνα;
Το μωβ.

Αγαπημένος Έλληνας και ξένος ηθοποιός;
Έλλη Λαμπέτη, Αλ Πατσίνο.

Η τελευταία κλήση στο κινητό σου και το τελευταίο μήνυμά σου;
Και τα δύο από τον καλύτερο μου φίλο, τον Andi. Αφού κλείσαμε το τηλέφωνο του έστειλα ότι τον αγαπώ και μου απάντησε: Κι εγώ, φιλαράκι μου. Είσαι δυνατή. 

Περίγραψε τον εαυτό σου με τρεις λέξεις. 
Ευγενική. Τελειομανής. Υπεύθυνη.

Το πρώτο διαμέρισμα στην Αθήνα που έζησες μόνη σου; 
Το διαμέρισμα που ζω ακόμη, στα Εξάρχεια. 

Το αγαπημένο σου αντικείμενο μέσα στο σπίτι; 
Λατρεύω το ψυγείο μου επειδή είναι τιρκουάζ. 

Η πρώτη σου δουλειά; 
Ομαδάρχισσα σε κατασκήνωση.

Τι σου λείπει από την Αθήνα των παιδικών σου χρόνων; 
Το ανέμελο παιχνίδι με τα παιδιά της γειτονιάς στην πλατεία. Μου λείπει αυτή η ζωή χωρίς οθόνες και κινητά, μόνο με μπάλες, ποδήλατα και φαντασία. 

Μπορείς να μας προτείνεις δύο μέρη για καλό και φτηνό φαγητό; 
Η Λόντζα της Γειτονιάς, Άμα λάχει στης Νεφέλης.

Ποιο είναι το πιο φρικτό άγαλμα της πόλης και γιατί; 
Κανένα άγαλμα δεν βρίσκω φρικτό. Έχουμε πολλά αγάλματα στην Αθήνα, όμορφα, μεγαλειώδη, ιδιαίτερα ναι, φρικτά δεν θα το έλεγα.

Ποιος μουσικός δικαιούται να γράψει το σάουντρακ της πόλης; 
Η Μαρίνα Σπανού.

Ο αγαπημένος σου αθηναϊκός ήχος ή θόρυβος; 
Μ' αρέσει πολύ όταν περπατάω στα στενά της Αθήνας, κι ενώ ακούγεται από λίγο πιο μακριά η βοή της πόλης, μπορώ να ακούσω ήχους όπως κελαηδήματα, μουσικές, φευγαλέες κουβέντες σε μπαλκόνια, κάποιο ποδήλατο- αυτοί οι πιο κρυφοί ήχοι της Αθήνας.

Η καλύτερη θέα στην Αθήνα; 
Από τον Λυκαβηττό. 

Μια συναυλία που δεν θα ξεχάσεις ποτέ; 
Λουντοβίκο Εϊνάουντι στο Καλλιμάρμαρο τον περασμένο Σεπτέμβρη, ήταν μαγικά.

Σε ποιο θέατρο της Αθήνας πηγαίνεις πιο συχνά και γιατί;
Στο Εθνικό θέατρο πάω τέσσερις φορές την εβδομάδα γιατί παίζω σε μια παράσταση.

Πού έδωσες το πρώτο σου ραντεβού; 
Στον Κεραμεικό.

Σεξ. Φαγητό. Ύπνος. Βάλ' τα σε σειρά προτεραιότητας. 
Ύπνος. Σεξ. Φαγητό.

Ποιο είναι το καλύτερο μέρος της πόλης για να βάλεις τα κλάματα; 
Tο μέρος που δεν θα μπορέσεις να μην τα βάλεις. 

Μια αθηναϊκή «μόδα» που δεν συμπάθησες ποτέ;
Η πάνινη tote bag σαν τσάντα για στιλ κι όχι για να μεταφέρεις πράγματα.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος; 
Φοβάμαι πολύ τα πράγματα που δεν μπορώ να ελέγξω.

Τι κάνει κάποιον Αθηναίο; 
Το να του λείπει η Αθήνα όταν είναι μακριά.

Αν η Αθήνα ήταν ένα πρόσωπο, ποιο θα ήταν αυτό;
Η Κατερίνα Γώγου.

Ποιο είναι το χειρότερο είδος Αθηναίου; 
Το χειρότερο είδος Αθηναίου είναι ο Αθηναίος που δεν έχει φύγει ποτέ από την Αθήνα. 

Ποια τρία πράγματα, αν έλειπαν, θα έκαναν την Αθήνα λίγο ομορφότερη; 
Τα χιλιάδες αυτοκίνητα, τα κτήρια που επισκευάζονται για πάντα (ή έτσι μας φαίνεται), οι λακκούβες στο δρόμο.

Ποια τρία πράγματα σου αρέσουν περισσότερο στην πόλη; 
Μου αρέσουν τα φώτα της πόλης, τόσο ο τρόπος που φωτίζεται η Ακρόπολη και ο Λυκαβηττός, όσο και τα φώτα από τα παράθυρα των πολυκατοικιών. Με κάνουν να σκέφτομαι ιστορίες. Μ' αρέσει που η πόλη παραμένει ζωντανή τη νύχτα. Επίσης μου αρέσουν οι λόφοι της, το ότι μπορείς να τη δεις ήσυχα από ψηλά από πολλά σημεία. 

Αν γινόσουν δήμαρχος για μία μέρα, τι θα καταργούσες πρώτο;
Αυτές τις πεταμένες γιρλάντες με φωτάκια στα δέντρα του Συντάγματος τα Χριστούγεννα.

Το καλύτερο σύνθημα που έχεις δει σε αθηναϊκό τοίχο; 
«Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε, όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος» - Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Αγαπημένος σου φούρνος; 
The Black Salami Microbakery.

Σε ποιους ανθρώπους στη γειτονιά σου λες πιο συχνά καλημέρα; 
Στους οδοκαθαριστές.

«Αθηναϊκές» λέξεις ή φράσεις που δεν υπάρχουν πια. 
Τζάσε, τζάμι, τζαμάτο. 

Ποιος σκηνοθέτης θα ήθελες να γυρίσει μία ταινία για την Αθήνα; 
Ο Νεριτάν Ζιντζιρία.

Πώς φαντάζεσαι την Αθήνα σε 50 χρόνια;
Ελπίζω καλύτερη κι όχι χειρότερη.