Γλεντέντεχνο: Όταν ακούς λαϊκά και έντεχνο

Η παρέα μού είχε πει ότι θα πηγαίναμε σε ρεμπετάδικο. Τι κάνετε εσείς εικόνα όταν ακούτε «ρεμπετάδικο»; Βαμβακάρη, Τσιτσάνη, κανέναν Ζαμπέτα, τεκέδες, ημιυπόγεια, έναν κάποιο πόνο, μια ανεπαίσθητη μιζέρια. Κάτι να σε τρώει, ρε παιδί μου. Κλασικό ρεμπέτικο σήμερα βρίσκεις σε στέκια φασαίων. Τ’ ακούσανε σε κάποιο νησί το καλοκαίρι και τους άρεσε. Ο μπουζουξής έχει οπωσδήποτε μπούκλα μαλλί ή mullet, κρίκους στ’ αυτιά και σανδάλια τύπου Teva. Μπορεί να έχει μουστάκι, καπνίζει στριφτά και φοράει πουκάμισο που πήρε από thrift και είτε το κλαίει τώρα κάποιος παππούς είτε είναι λιγάκι μοντέρνο κι έχει σχέδια με ανανάδες επάνω. Τώρα, το ρεμπέτικο από το στιλ «Χιώτης μάμπο» απέχει όσο να ’ναι. Παρεμβάλλεται μια τέταρτη χορδή, μια Μαίρη Λίντα, μια τσαχπινιά, κάτι. Αυτό το στιλ υπάρχει σε πολλά και ετερόκλητα μέρη. Είναι ο ήχος του πιο «έξω καρδιά» και ακούγεται πιο εύκολα. Υπάρχει κι ένα τρίτο είδος προγράμματος σε μαγαζιά με ζωντανή μουσική. Αυτό το τρίτο είδος αποφάσισα σήμερα το πρωί να το βαφτίσω εγώ. Μιλάμε για πρόγραμμα που ξεκινάει με Ζαμπέτα, περνάει από Σαββόπουλο, κάνει μια στάση σε Χαρούλη, Μάλαμα και Καραπατάκη, φλερτάρει με το «Αχ, Ελλάδα, σ’ αγαπώ» και το «Πάρε το δάκρυ μου» και ξαφνικά, πέφτει «Στου Παράδεισου τα ωραία» από Κατερίνα Κούκα. Στο ίδιο μαγαζί θα παίξουν και η «Πριγκιπέσα» και το «Κάτω απ’ το πουκάμισό μου» και λίγο Πυξ Λαξ για την ψυχή του φοιτητή που ήρθε από το Μετσόβιο και πίνει μπίρα σε καράφα. Ας το πούμε λοιπόν «Γλεντέντεχνο».

Είναι αυτό το πρόγραμμα που κανείς δεν παραδέχεται ότι του αρέσει, αλλά στο δεύτερο ποτό όλοι πλέουν σε πελάγη ευτυχίας. Και δώσ’ του χοροί και τσουγκρίσματα και να τραγουδούν τη μια «εγώ γυμνός ξεκίνησα, εγώ πηγαίνω μόνος, σπίτι μου είναι ο δρόμος και τραγούδι μου ο πόνος» και την άλλη «θα τα βροντήξω, σου το λέω αληθινά, μου ’χετε φάει τη ζωή μου λίγο λίγο, θα τα βροντήξω και θα πάρω τα βουνά».

Σ’ αυτά τα μαγαζιά που η φάση παραπέμπει σε γλέντι και οι θαμώνες συρρέουν στην πίστα συμβαίνει και το έργο που λέγεται «Κριτική επιτροπή σε καλλιστεία και σόου χορού». Κάθεσαι με την παρέα και βαθμολογείτε ντυσίματα και χορευτικές επιδόσεις. Παρατηρείτε τα βήματα των επίδοξων που μετράνε τα τετραγωνικά της πίστας με κομμένη την ανάσα. Θα πατήσει το φουστάνι της διπλανής του ο τύπος που έχει ντυθεί «Σπόρτακους», λες και ήρθε αμέσως μετά την προπόνηση στον στίβο; (Όσοι genZers βλέπατε παιδικά στο Star, συνεννοηθήκαμε) Θα μείνει άραγε στη θέση του το στράπλες της κοπέλας που σέρνει τον χορό και κάθε δέκα δεύτερα το πιάνει για να το ξαναβάλει στη θέση του; Σε ποιoν να δώσεις το βραβείο ευρηματικής χορογραφίας; Σ’ αυτόν που είπε να επιδείξει όλη την ευλυγισία του στις φιγούρες του ζεϊμπέκικου; Σ’ εκείνον που χορεύει σαν κουρδισμένος ό,τι έμαθε στη σχολή χορού; Ή στον εαυτό σου, που χορεύεις σαν να κάνεις τεστ κοπώσεως και λες «ωπαλάκια» για να κατέβεις από την πίστα; Το βραβείο το κερδίζει η νεαρά YouTuber από το διπλανό τραπέζι, που τα έχει χορέψει όλα, μα όλα –συρτά, καλαματιανά, τσιφτετέλια, νησιώτικα– με τον ίδιο φρίσταϊλ τρόπο, μεριμνώντας συγχρόνως ώστε όλοι να δουν το σανδάλι σε σχήμα νούφαρο που φοράει. Ίσως βέβαια το βραβείο να το αξίζω κι εγώ, που πήγα κι έφυγα από το γλεντέντεχνο στεγνός από ποτό επειδή έπαιρνα αντιβίωση εκείνες τις μέρες. Δόξα στην αντιβίωση, που με κράτησε νηφάλιο παρατηρητή.