Ακολούθησα δύο τουρίστες Σάββατο βράδυ στο κέντρο της Αθήνας

Βράδυ Σαββάτου κατηφορίζω για κλάμπινγκ προς Γκάζι. Ο καιρός έχει γλυκάνει, η άνοιξη μπαίνει ορμητικά και το κομμάτι της Ερμού που συνδέει το Μοναστηράκι με τον Κεραμεικό έχει πάντα κάτι περίεργο. Ο αέρας εδώ μοιάζει να ’χει κάτι αρχαίο. Μοσχοβολά νυχτολούλουδα, χώμα και πέτρα. Αναπνέω λαίμαργα.

Φτάνω στο Gazarte για το λάιβ του Capétte και των Echo Tides. Είμαι μόνος σ’ αυτή την έξοδο, αλλά δεν με πειράζει. Έχω εναποθέσει τις ελπίδες μου στην καλή μου διάθεση και στο ότι η νύχτα θα φροντίσει να μου στείλει μια παρέα. Κάθομαι πίσω πίσω. Από κει βλέπεις τα πάντα: το πλήθος να πάλλεται, τα φώτα να χορεύουν πάνω του, την «αόρατη κορδέλα που ενώνει τους ανθρώπους», έστω και για λίγες ώρες. Στη γαλαρία οι ήχοι δεν σε καταπίνουν – σε αγκαλιάζουν. Καθώς χορεύω μόνος, μπλέκομαι μ’ ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Χορεύουμε μαζί, χωρίς πολλά λόγια. Έπειτα από λίγο πιάνουμε κουβέντα και διαπιστώνω ότι δεν είναι Έλληνες. Τουρίστες από την Ιρλανδία. Μου το λένε τέσσερις φορές, γιατί –Θεέ μου– η ιρλανδική προφορά είναι δοκιμασία από μόνη της. Τους ρωτάω τι κάνουν στις ζωές τους και, μέχρι και τώρα, δεν έχω ιδέα τι μου απάντησαν. Αλλά ακούστηκε σαν μια γαμάτη ιστορία.

Απόρησα τι στο καλό κάνει ένα ζευγάρι Ιρλανδών σ’ ένα λάιβ εναλλακτικής ηλεκτρονικής μουσικής με ελληνικό στίχο. Γιατί να το κάνουν αυτό στον εαυτό τους; Γελάμε. Μου εξηγούν ότι ήρθαν για δύο εβδομάδες διακοπές στην Αθήνα. Την πρώτη έκαναν ό,τι τουριστίλα τούς πρότειναν οι διαδικτυακοί οδηγοί – Ακρόπολη, Πλάκα, φαγητό με θέα, φολκλοριές και άλλες πληκτικές τουριστοπαγίδες. Τη δεύτερη, όμως, την κράτησαν για χαλάρωση και αυθόρμητη εξερεύνηση. Να χαθούν στην πόλη, να βρουν τον πραγματικό της ρυθμό. «Οπότε, ακολουθήσατε τη μουσική;» τους ρωτάω. «Κάπως έτσι». Διάβασαν πως το Γκάζι είναι το μέρος για να βγεις, είδαν την αφίσα έξω από το Gazarte. Λίγο Google Translate και λίγο Spotify, τους φάνηκε ωραία η μείξη ποπ ροκ ελεκτρόνικα των Echo Tides. Και γιατί όχι άλλωστε; Κοιταζόμαστε. Η μουσική τούς έφερε εδώ. Και τώρα εμένα με τραβάει η περιέργεια να δω πού αλλού θα τους πάει η νύχτα. Μου λένε να τους ακολουθήσω, αν θέλω. Σκέφτομαι «Αυτό είναι θέμα: “Βγήκα με δυο τουρίστες Σάββατο βράδυ στην Αθήνα”». Όταν η ζωή σού δίνει λεμόνια, τα τρως με τη φλούδα.

Με πάνε πιο δίπλα, στην Τριπτολέμου. Σ’ ένα ροκόμπαρο που είχα κοζάρει κάποια στιγμή αλλά μου είχε φανεί πολύ γκοθ. «Για μια μπίρα». Ήπιαν τρεις. Βαριά ποτήρια οι Ιρλανδοί. Πολύ ευχάριστη παρέα. Μου δίνουν την εντύπωση ενός μεσογειακού λαού που το σύμπαν από λάθος τοποθέτησε στον γεωγραφικό Βορρά. Μου λένε: «Θα συνεχίσουμε σ’ ένα κλαμπ που διαβάσαμε ότι είναι τέλειο». Εννοούν το beQueer. Το στέκι μου. Πολύ ενημερωμένοι αυτοί οι Ιρλανδοί. Τους φαίνεται όντως τέλειο και είναι τρισευτυχισμένοι. Παρατηρώ την προφορά τους. Δεν προφέρουν πολύ το ‘r’ όταν βρίσκεται μέσα στη λέξη, και επιμηκύνουν έντονα το ‘a’. Η DJ βάζει το «Poker Face» της Lady Gaga, οι Ιρλανδοί φίλοι μου τραγουδούν το «Pohhh-kah Fehhhce». Κατά τις 4 το πρωί τούς ανακοινώνω ότι θα τους αποχαιρετήσω. Αν συνέχιζα κι άλλο μαζί τους, με τη φόρα που είχαν πάρει στα κεράσματα, θα κατέληγα σε κατάσταση «καλοκαίρι-μπαρ-μετά από πανελλήνιες». Αποχαιρετώντας τους, σκέφτομαι πόσο όμορφο είναι να βλέπεις ανθρώπους που έρχονται στην πόλη σου να τη βιώνουν με την ίδια αυθόρμητη χαρά που προσπαθείς να τη ζήσεις κι εσύ. Δεν την κατακτούν, δεν τη βλέπουν ως κάτι που τους ανήκει, αλλά την ανακαλύπτουν, τη συναντούν για πρώτη φορά και την κάνουν για λίγο δική τους.