Το clubbing ξεκίνησε με Μοσχολιού

Η επίδραση της γιορτινής αντικοινωνικότητας που με έπιασε τα φετινά Χριστούγεννα αποδείχτηκε κάτι παραπάνω από ευεργετική στις αρχές του νέου έτους. Ήμουν ο τελευταίος των Μοϊκανών. Το τελευταίο προπύργιο υγείας και γερής κράσης που απέμεινε στην παρέα μου. Όλοι οι φίλοι μου έπεσαν σαν τα κοτόπουλα. Κορωνοϊό ο ένας. Γρίπη Α ο άλλος. Συνάχι ο παράλλος. Και κάπως έτσι, υγιής, χαρούμενος και γιορτινός, χορτάτος από τη γιορτινή μου ραστώνη, ήμουν ξεκούραστος και ικανός για ατέλειωτο clubbing. Μόνος μου. Ψυχή δεν βρήκα να με ακολουθήσει.

Ξεκίνησα ανορθόδοξα την έξοδό μου. Έφυγα μεταμεσονύχτια για πλατεία Αγ. Γεωργίου, μήπως και πετύχω κανέναν γνωστό. Και πέτυχα. Κινήσαμε για τον Ίμερο, το γνωστό μπαρ του νταλκά στο Πεδίον του Άρεως. Και πόσο ταιριαστό όνομα για ένα τέτοιο μπαρ. Ο  Ίμερος ήταν αδελφός του Έρωτα και του Αντέρωτα, γιος της θεάς Αφροδίτης και του Άρη, προσωποποίηση της σφοδρής ερωτικής επιθυμίας. Και κάπως έτσι, νταλκαδιασμένοι και αφού ξεκινήσαμε την έξοδό μας με αυτό που θα κάναμε άφτερ, στο κλείσιμο, αφού τραγουδήσαμε αγκαλιασμένοι τραγούδια της Τάνιας και του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ο φίλος μου μου ανέλυσε με ύφος περισπούδαστο ότι ο στίχος «Απόψε φίλα με να με χορτάσεις» από το ομώνυμο τραγούδι (στην ερμηνεία της Βίκυς Μοσχολιού) «είναι πολύ σημαντικός, γιατί μπορεί να εννοείς αφενός να χορτάσει αυτός που θα φιλήσει, αλλά να χορτάσει και αυτός που θα γίνει αποδέκτης των φιλιών». Πως είναι πολύ σημαντικός στίχος, γιατί «ενώ μιλά για την καψούρα, συναίσθημα εξ ορισμού εγωιστικό, της προσδίδει μια αμφοτεροβαρή αίσθηση, άρα αυξάνει τις πιθανές ταυτίσεις και είναι ενωτικό». Κι έπειτα απ' αυτή την κοινωνιολογική ανάλυση των στίχων του Χρήστου Κολοκοτρώνη φύγαμε προς Δεριγνύ.

Εκεί, στο νούμερο 10, είναι το γνωστό πια καφέ-μπαρ APOTEKA, ένα πρώην φαρμακείο, που έχει μετατραπεί σε μπαρ με ποπ διακόσμηση και γουορχολικές επιρροές. Πολλή 80ίλα. Τα σκούρα παραπετάσματα που έχει στις βιτρίνες είχαν κλείσει από νωρίς. Ο χώρος είχε σκοτεινιάσει κι ο κόσμος, απερίσπαστος πια από τα φώτα του δρόμου και των γειτονικών πολυκατοικιών, χόρευε εκστατικά σε ρυθμούς ελεκτρόνικα, ποπ και ντίσκο. Μουσική έπαιζαν εναλλάξ οι @romansvky και @saradisbull. Καιρό είχαμε να χορέψουμε τόσο πολύ. Φανταστική μουσική, φανταστικές εναλλαγές, κεφάτος κόσμος. Επιτέλους. Πού είχαν πάει όλοι αυτοί; Κρύβονταν κάπου; Κάποια στιγμή, περασμένες 3, γέρνω προς τα decks και ζητάω από τον Σαράντη να παίξει κάτι από Μαντόνα, οτιδήποτε, ρεμιξαρισμένο. Αφεθήκαμε στην πανδαισία ενός οκτάλεπτου παρατεταμένου και «vogue». Καλή χρονιά και να χορεύετε.