Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη: Τα δικά μου Νότια Προάστια

Έχω έναν φίλο, αδελφικό. Σέρφερ. Μένει στη Νότιο Γαλλία όταν δεν είναι εδώ κι εγώ προσέχω (πλημμελώς) τα σερφ και τη σκυλίτσα του τη Λέιλα. Ας τον πούμε Μοντ. Ο Μοντ έχει κι άλλους φίλους σέρφερ· πάνε όλοι μαζί για κύματα στη Γαλάζια Ακτή όταν βγάζει λίβα και νοτίζεται η ατμόσφαιρα μέχρι πάνω την παραλιακή με αλάτι και θάμπος. Τα βράδια βγαίνουν για μπίρες και ποτά και γέλια στις παραλίες, φωτιές και τα λοιπά, το πρωί πάλι σερφ, με τις ώρες, σα μαύρα κατσαριδόνια μες στο μπλε. Τον χειμώνα ο Μοντ φοράει χοντρή μαύρη στολή, πολύ πιο χοντρή από τη δική μου την κολυμβητική, κι όταν γυρνάει από τη θάλασσα την πλένει στο λάστιχο και την απλώνει στις ελιές πίσω από το σπίτι σα σκοτεινή βερσιόν του χρυσόμαλλου δέρατος. Έχει λιγότερη αντοχή από μένα στο κρύο νερό: ανήμερα Χριστούγεννα δεν πέφτει εύκολα στη θάλασσα, όπως έμαθα εγώ, μόνο κάθεται και χώνει τα πόδια του στην κρύα άμμο και περιμένει να βγω. Οι ντόπιοι φίλοι του ―Βραζιλιάνοι, Γάλλοι, Ελβετοί, μόνιμοι κάτοικοι― όταν δεν κάνουν σερφ, παίρνουν τα ποδήλατα και γυρνούν από τη Βάρκιζα μέχρι το Σούνιο. Ζουν απλά: δύο φούτερ, δυο τζιν, μαγιό, ένα ζευγάρι καλά παπούτσια. Βιβλία. Netflix. Σκέιτ. Μα το αυτοκίνητο μεγάλο, να χωράει σερφ, κορίτσια και σκυλιά. Τα πρωινά και τ’ απογεύματα που λείπει και κάνω δουλειά στο σπίτι, ακούγονται τα κουδουνάκια από τα πρόβατα που βγαίνουν βόλτα με τον τσοπάνη στα χωράφια. Οι σκύλοι μας τσακώνονται μέσα από τον φράχτη με τα τσοπανόσκυλα που σταματούν να πιουν νερό στη λεκάνη που έχουμε έξω από τη μάντρα. Με εξαίρεση το καλοκαίρι, η ζωή είναι ήσυχη εδώ κάτω: τον χειμώνα ακούγονται μόνο σκυλιά ν’ αλυχτούν, αλεπούδες που κραυγάζουν στο σκοτάδι, κανένας αδέσποτος συναγερμός. Το καλοκαίρι πλακώνουν οι βάρβαροι: πάρτι μέχρι το πρωί, κόντρες οι μηχανές στην παραλιακή, φτιαγμένα αυτοκίνητα που παίρνουν με χειρόφρενο τις στροφές στη λεωφόρο Καλυβίων. Τα σερφ και τα σκυλιά αποσύρονται για μήνες από τις ακτές, να κάνουν χώρο σε ξαπλώστρες, φραπέδες, κινητά, μπιτς μπαρ και τραγούδια της σειράς, κάνοντας το Λαγονήσι να μοιάζει περισσότερο με Φαληράκι, παρά με το μαγικό μέρος που είναι από Σεπτέμβριο ως Ιούνιο (ναι, ακόμα και με τα χιόνια του Γενάρη, τις διακοπές ρεύματος και την απουσία αποχετευτικού δικτύου). Ο Μοντ έρχεται και φεύγει ανά δύο μήνες: είκοσι λεπτά τον χωρίζουν από το Ελ. Βελ. και το αεροπλάνο για τη Νίκαια. Και κάθε φορά που γυρνάει, λέει το ίδιο πράγμα, με χαμόγελο και πραγματική λαχτάρα: αχ, L.A.γονήσι, σε πεθύμησα!

*Η  Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη είναι ποιήτρια