Γκάζι, Κεραμεικός, Βοτανικός, Μεταξουργείο

Με την υπογραφή τους στο down town ανέβασαν την αδρεναλίνη της περιοχής. Το στιλ, η αισθητική, οι ιδέες, οι μουσικές, τα ποτά, τα φαγητά, το ταλέντο και η τέχνη τους άλλαξαν την κατεύθυνση της πόλης στη διασκέδαση και τον τρόπο που βλέπουμε πια τις γειτονιές που δραστηριοποιούνται. Η A.V. σάς τους συστήνει.

Φωτογραφίες: Ασπασία Κουλύρα.

Εικόνες από το 24ωρο του νέου downtown

● Τα αυτοσχέδια μπάρμπεκιου των Πομάκων – τσίκνα, ξυπόλυτα πιτσιρίκια πάνω σε φθηνά ποδήλατα, γριές που καθαρίζουν στην ποδιά τους πατάτες, από τις τελευταίες «παραδοσιακές» εικόνες μια γειτονιάς που αλλάζει.

● Το συγκρότημα κατοικιών της ΓΕΚ στο Μεταξουργείο, ειδικά αν το βλέπεις από την πλευρά του καφενείου «Αστάρι» – η απόλυτη αντίφαση ως πρίκουελ της νέας εποχής.

● Το μποτιλιάρισμα στο κομμάτι της Ιεράς Οδού από την Κων/πόλεως μέχρι την Πειραιώς όσο είναι ανοιχτά τα «πολιτιστικά κέντρα» – νόμος είναι το δίκιο του παρκαδόρου.

● Οι καβγάδες των ταξιτζήδων έξω από το σπιτάκι του σταθμάρχη μπροστά στις γραμμές της Κωνσταντινουπόλεως.

● Το αδέξιο μεθυσμένο ψωνιστήρι έξω από gay bars, ξημερώματα Κυριακής.

● Η πασαρέλα της Βουτάδων, η νέα μεσημεριανή freddopolis: weekends με κυριακάτικες και καθημερινές με φοιτητές γεωπονικής.

● Οι κουβέντες έξω από το περίπτερο της πλατείας Κουλούρη, τζάμπα «σιγουράκια» για τα ματς του Σαββατοκύριακου.

● Το κρυφτό με τη δημοτική αστυνομία που μοιράζει αβέρτα κλήσεις για παράνομο παρκάρισμα Παρ.-Σάβ. βράδυ.

● Τα σκυλιά που σε γαβγίζουν όταν βγαίνεις από το μετρό «Κεραμεικός» και «προστατεύουν» την πλατεία από τα μηχανάκια.

● Τα σπασμένα τζάμια στην άσφαλτο του Μεταξουργείου από τα «πεσίματα» της προηγούμενης νύχτας στα παράθυρα των αυτοκινήτων.

● Κοιτάς ψηλά – παντού καμινάδες. Και τα φούγαρα της Τεχνόπολης σημαιοφόροι…

● Δύο κατηγορίες πελατών που χτυπάνε κουδούνια στα μπουρδέλα Σαλαμίνος, Ιάσωνος και πέριξ. Οι ντροπαλοί αγχωμένοι που κοιτάνε αριστερά-δεξιά

και οι νταγκλαρισμένοι που δεν ξέρουν που βρίσκονται…

● Οι γκραφιτάδες με τις μάσκες στο πρόσωπο που βάφουν κάθε σπιθαμή τοίχου τα μεσημέρια.

● Δεκάδες ζευγάρια σταράκια πάνω στο γρασίδι στα καλοκαιρινά φεστιβάλ και τσιγγάνικα ελληνικά από τους καντινιέρηδες στην είσοδο. Και πολλά τακούνια τώρα πια…

● Η απίστευτη ουρά έξω από το περίπτερο της Βουτάδων. Δεν μας αρέσει.

● Οι «κάγκουρες» με τα φτιαγμένα μηχανάκια στην πλατεία Κουλούρη. Πάντα σου κάνουν λίγο καμάκι όταν περάσεις.

● Τα μικρά μαγαζάκια-ατελιέ σχεδιαστών κοσμημάτων και ρούχων. Πάντα ανοίγουν αργά.

● Skate, in line, ποδήλατα. Παντού.

● Ταρατσάτα. Όλα.

Παναγιώτης Δρελιώζης (aka Panos D.) Almodobar, Γκάζι

«Δούλευα για χρόνια ως DJ αλλά και σε δισκογραφικές κι αποφάσισα τον Σεπτέμβριο του 2000 να ανοίξω ένα bar να φιλοξενήσει την αγάπη μου για

την ηλεκτρονική μουσική. Το Μετρό και η Τεχνόπολις άλλαξαν την περιοχή και για να είμαι ειλικρινής χαίρομαι που δεν είμαστε πάνω στην πλατεία και διατηρούμε ακόμα την ξεχωριστή ταυτότητά μας. Άλλωστε 3-4 μαγαζιά σε όλη την Αθήνα έχουμε μείνει να στηρίζουμε την ηλεκτρονική σκηνή…».

Νεκτάριος Μεϊντάνης Intrepid Fox, Γκάζι

«Η ομάδα που άνοιξε το Fox (κι αργότερα πήρε το Τώρα Κ44) έστησε ένα μαγαζί που είναι πιο ροκ, ιδιαίτερο και “ωμό” σε σχέση με την υπόλοιπη

γειτονιά. Παρ.-Σάβ. έχει αυτό το party vibe που θέλουν οι Αθηναίοι για να ξεσπάσουν. Και μετά να αρχίσουν να μου παραγγέλνουν σφηνάκια

“Jacuzzi” (Jack με ούζο). Τους κοιτάζω καλά, γελάω και τα σερβίρω…».

Δημήτρης Αποστολόπουλος Micraasia, Holly Bar, Γκάζι

Ένας δυτικός ανατολίτης που ζούσε χρόνια στη Νέα Υόρκη και πηγαινοέρχεται στον Λίβανο. Γεννήθηκε στο κτίριο που τώρα στεγάζει την ταράτσα-κατατεθέν Micraasia, και ετοιμάζεται να υποδεχτεί στον 1ο όροφο το homemade μπαράκι Holly bar. «Ο παππούς και η γιαγιά σίγουρα θα χαίρονται που θα βλέπουν τόσο κόσμο να περνάει καλά στο σπίτι μας!».

Αμαλία Ζέππου Κάτοικος Μεταξουργείου

«Η μία πράσινη στέγη δεν φέρνει την αλλαγή». Η Αμαλία ασχολείται με την παραγωγή ντοκιμαντέρ. Επέλεξε να μείνει στο Μεταξουργείο γιατί αγαπάει το κέντρο και την πολυπολιτισμικότητα. Αλλά, σημειώνει, «πρέπει να πρασινίσει συνολικά το αστικό περιβάλλον. Η πράσινη στέγη είναι πολύπλοκη υπόθεση. Δεν μπορείς να φυτεύεις οτιδήποτε μόνο και μόνο επειδή είναι όμορφο».

Νίκος Σταματόπουλος Βουτάδων 48, Γκάζι

«Δουλεύω σέρβις εδώ 2,5 χρόνια, ενώ τελειώνω τη δραματική σχολή. Κλασικό έτσι; Έχωπαίξει σε διαφημιστικά και μικρούς ρόλους σε σίριαλ… Η επαφή με εκατοντάδες ανθρώπους με βοηθάει στην υποκριτική – μελετάς συμπεριφορές, έτσι όταν κάποιος πελάτης είναι

ιδιότροπος εμένα στέλνουν πάντα. Πιο ευγενικοί είναι οι συνομήλικοι γιατί σε σέβονται, tips πια δεν αφήνει σχεδόν κανένας…».

Γιώργος Φακίνος Second Skin, Γκάζι

Ορκισμένος Dj και party animal, δεν είναι κολλημένος γκοθάς, δεν έχει κινητό και πιστεύει ότι το καλύτερο club είναι αυτό που έχει φανταστεί αλλά δεν έχει φτιαχτεί ακόμη! «Λέγανε ότι το κτίριο είναι στοιχειωμένο, γι’ αυτό δεν είχε κόσμο. Τώρα, με τα θεματικά πάρτι και τα dj sets, γεμίζουν συνεχώς με νέο κόσμο».

Μαριέττα Φρύδα & Γιώργος Βαλάρης Drazel, Γκάζι

«Είμαστε οι υπεύθυνοι για την επικοινωνιακή πολιτική, για το “άρωμα” που αποπνέει ως χώρος, την αισθητική του και το πώς και ποιους αγκαλιάζει. Προσπαθούμε να είμαστε σχεδόν καθημερινά, γιατί μας αρέσει η γειτονιά του Γκαζιού που μας θυμίζει το αγαπημένο μας Σόχο του Λονδίνου και γενικά η νυχτερινή ζωή».

«Έσω έτοιμο» team S-Cape Summer, Γκάζι

«Είμαστε ένα straight friendly club! Εδώ έρχονται οι πάντες και χορεύουν σαν τρελοί όλοι μαζί: gay, lesbian, straight, ζευγάρια, παρέες. Γιατί είμαστε υπέρ της καλής διασκέδασης και ανοιχτοί σε όλα».

Στράτος Αργυρίου, Pasta La Vista, Γκάζι

«Πρόσφατα φύγαμε από την πλατεία γιατί είναι πολύ δύσκολο να τρως με τη μουσική στο τέρμα. Στους Έλληνες αρέσει το ιταλικό γιατί είναι νόστιμο κι απλό. Και γιατί μπορούν να το… ελληνοποιούν. Εμείς κρατήσαμε ισορροπία, ούτε χοντρό ζυμάρι στην πίτσα, ούτε πολλές κρέμες κτλ. Τώρα που καλοκαιριάζει βάζουμε και τα θαλασσινά στο μενού…».

Στέλιος Καραβίτης, La Soiree De Votanique, Βοτανικός

«Πάνω απ’ όλα φτιάχνεις ένα μαγαζί για να υποδέχεσαι τους φίλους που σε ακολουθούν τόσα

χρόνια. Ένα ποτάδικο που δεν στηρίζεται σε πιάτσες, έτσι “κρυμμένο” που είναι στον Βοτανικό,

αλλά ένα στέκι. Με καλά ποτά, εκθέσεις νέων καλλιτεχνών κι εκλεκτικές μουσικές».

Ελένη Κοκκίδου& Δέσποινα Κούρτη, Από Μηχανής Θέατρο, Μεταξουργείο

2 ηθοποιοί, 2 διαφορετικές παραστάσεις, 2 τελείως αντίθετοι ρόλοι στο ίδιο θέατρο. Από τη μια ο χειμαρρώδης μονόλογος της πόρνης Πανωραίας από την Ελένη Κοκκίδου στη «Γυναίκα της Πάτρας» του Γιώργου Χρονά και από την άλλη ο βουβός μονόλογος μιας καθημερινής γυναίκας στο “Wunschkonzert” του Φραντς Χαβιέρ Κρετζ από τη Δέσποινα Κούρτη. Αξίζει να τις δεις σε αντιδιαστολή, ως τις δύο όψεις ενός (γυναικείου) νομίσματος.