Urban Lines: Ηλιούπολη

Δεν έχω διάθεση σήμερα, για τίποτα. Υπάρχουν και αυτές οι μέρες. Γι’ αυτό και η τσάντα μου είναι γεμάτη: βιβλίο, τετράδιο, περιοδικό, λίγο τσουρέκι, κάτι μπισκότα, και πολλές τσίχλες. Δεν ξέρω τι απ’ όλα θα χρειαστώ. Τα ακουστικά είναι ήδη στ’ αυτιά μου αλλά δεν ακούω τίποτα· κανένα από τα εκατοντάδες χιλιοακουσμένα τραγούδια που ζούπηξα στο κινητό μου. Είναι το mood του πεινάω αλλά δεν θέλω να φάω τίποτα, και της ασφυκτικά γεμάτης ντουλάπας όταν δεν έχεις τίποτα να φορέσεις. Τα γνωστά γυναικεία παράδοξα. Τι έχεις; Τίποτα. Το αστείο είναι ότι όντως μπορεί να μην έχουμε τίποτα.

Μπαίνω σ’ ένα σχετικά άδειο βαγόνι και κάθομαι δίπλα σε μια κοπέλα, η οποία έχει απέναντί της ένα παλικάρι. Φοράνε και οι δύο ακουστικά. Το βλέμμα τους πηγαίνει από το κινητό στο παράθυρο, και πίσω. Γιατί άραγε υπάρχουν παράθυρα στο μετρό; Για λόγους ασφαλείας; Για να βλέπουμε τους άλλους στις στάσεις; Για να ξέρεις πού να βγεις; Το μόνο μέρος που μπορώ να σκεφτώ που δεν έχει παράθυρα (ούτε ρολόγια) είναι τα καζίνο. Κάπως πρέπει να αφανίσουν τον χρόνο εκεί. Μέχρι και οι φυλακές έχουν, με εξαίρεση τα κελιά απομόνωσης, εκεί όπου οι άνθρωποι τρελαίνονται.

Τι είναι το κινητό εάν όχι ένα παράθυρο; Πριν κάποιες δεκαετίες η εικόνα του μέλλοντος μας ήθελε στα ουράνια, να αιωρούμαστε σε ιπτάμενα αυτοκίνητα· η πραγματικότητα όμως μας βρήκε επίγεια, με σκυμμένο το κεφάλι, να κοιτάμε αέναα ένα μικρό φωτεινό παράθυρο που προστάζουμε να μας δείχνει πάντα μια πραγματικότητα διαφορετική από τη δική μας. Δεν μας νοιάζει πολύ πώς θα είναι αυτή, αρκεί να είναι αλλιώς.

Μια στο τόσο κοιτάζονται. Εκείνος κρατά τη ματιά του πάντα λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω επάνω της. Εκείνη όμως πάντα κοιτά πρώτη. Νιώθω την ανάγκη να τη σκουντήσω και να της πω «μίλα!». Πες κάτι πριν φύγει και δεν τον ξαναδείς ποτέ. Πες του πώς σε λένε, πως σήμερα είναι μια ακόμα μέρα που πηγαίνεις σε μια δουλειά που δεν αγαπάς, όπου συναναστρέφεσαι με ανθρώπους που δεν συμπαθείς, και που βαρέθηκες να τους ακούς να γκρινιάζουν για τη ζωή τους χωρίς να κάνουν τίποτα για να την αλλάξουν. Πες του πως θες να φύγεις αλλά φοβάσαι οτιδήποτε δεν είναι γνώριμο.

Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι καν αυτό, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα δεν ξέρεις τι θα σε έκανε χαρούμενη, γιατί έχεις δοκιμάσει τόσο λίγα πράγματα στη ζωή σου. Η ρουτίνα είναι μεγάλο ναρκωτικό. Η αγαπημένη φράση της μητέρας μου πάντα ήταν το «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού». Άργησα να καταλάβω τι ακριβώς σήμαινε και τι εκτάσεις μπορούσε να πάρει. Όλα τα μαθήματα πονάνε. Μόνο έτσι θυμόμαστε. Πες του ότι για τον ίδιο λόγο φοβάσαι να χωρίσεις. Το οικείο προσφέρει μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας, μια νωχελικότητα προς τη ζωή και, ενίοτε, μια αχαριστία.

Και εσύ... εσύ πες της ότι φοβάσαι να μιλήσεις γιατί όσες φορές το έκανες βρήκες μπροστά σου έναν τοίχο. Πες της ότι άλλα ονειρεύτηκες και άλλα συνάντησες. Ότι δεν ακούς μουσική στα ακουστικά σου, αλλά βιβλία. Ότι περίμενες ότι σε αυτή την ηλικία θα δούλευες για να ζεις, και όχι το αντίθετο. Ότι δεν δουλεύεις μόνο για σένα. Πες της ότι δεν σε πειράζει όμως, αρκεί να βρεις κάποιον να τα μοιραστείς, έστω και αυτά τα λίγα. Τέλος, πες της ότι ακόμα και σήμερα, ακόμα και τώρα, η επιλογή να πράξει αλλιώς, να αλλάξει ακόμα και κάτι μικρό, παραμένει στα χέρια της. Όπως και στα δικά σου. Και αν δεν τα καταφέρει σήμερα, δεν πειράζει, μπορεί να προσπαθήσει ξανά αύριο.

Αρκεί να μην πιστέψει ότι τίποτα δεν αλλάζει, γιατί δεν είναι αλήθεια. Τίποτα δεν αλλάζει μόνο του. Τίποτα δεν έρχεται απλά επειδή το θελήσαμε. Αυτό είναι θέσφατο. Ξεκίνα όμως από την αρχή, με το όνομά σου ίσως. Και εάν ντρέπεσαι, άσε με να σε βοηθήσω εγώ. «Της αρέσουν πολύ οι Bon Iver» του λέω πριν κατέβω, «είναι ένα indie folk συγκρότημα από την Αμερική».