Οι παραθυρεοειδείς είναι τέσσερις πολύ μικροί αδένες που βρίσκονται συνήθως πίσω από τον θυρεοειδή
Ο Δρ. Ιωάννης Μίντζηρας, γενικός χειρουργός με εξειδίκευση στη χειρουργική ενδοκρινών αδένων, μας εξηγεί όσα θα πρέπει να γνωρίζουμε για τον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό.
Τι είναι οι παραθυρεοειδείς και γιατί έχουν σημασία;
Οι παραθυρεοειδείς είναι τέσσερις πολύ μικροί αδένες που βρίσκονται συνήθως πίσω από τον θυρεοειδή. Παρότι το όνομά τους μοιάζει με τον θυρεοειδή, έχουν εντελώς διαφορετική λειτουργία. Ο βασικός τους ρόλος είναι να ρυθμίζουν το ασβέστιο στο αίμα, μέσω μιας ορμόνης που λέγεται παραθορμόνη.
Το ασβέστιο δεν αφορά μόνο τα οστά. Συμμετέχει στη λειτουργία των μυών, των νεύρων, της καρδιάς και των νεφρών. Όταν λοιπόν ένας παραθυρεοειδής αδένας υπερλειτουργεί, μπορεί να ανεβάσει το ασβέστιο στο αίμα και να προκαλέσει προβλήματα που συχνά δεν αποδίδονται αμέσως σε αυτόν.
Ποια συμπτώματα μπορεί να προκαλέσει το υψηλό ασβέστιο;
Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός μπορεί να είναι ύπουλος, γιατί δεν δίνει πάντα ένα ξεκάθαρο ή εντυπωσιακό σύμπτωμα. Πολλές φορές ανακαλύπτεται τυχαία, όταν σε έναν αιματολογικό έλεγχο βρεθεί αυξημένο το ασβέστιο.
Σε άλλες περιπτώσεις, ο ασθενής μπορεί να εμφανίζει κόπωση, αδυναμία, μυϊκούς πόνους, δυσκολία συγκέντρωσης, πεσμένη διάθεση ή ένα γενικό αίσθημα ότι «δεν είναι ο εαυτός του». Μπορεί επίσης να υπάρχουν πιο συγκεκριμένες εκδηλώσεις, όπως οστεοπενία ή οστεοπόρωση, κατάγματα, πέτρες στα νεφρά ή επιβάρυνση της νεφρικής λειτουργίας.
Αυτός είναι ένας από τους λόγους που το αυξημένο ασβέστιο δεν πρέπει να αγνοείται, ακόμη κι αν ο ασθενής δεν έχει έντονα συμπτώματα.
Το αυξημένο ασβέστιο στις εξετάσεις είναι πάντα αθώο;
Όχι απαραίτητα. Ένα οριακά ή σταθερά αυξημένο ασβέστιο χρειάζεται σωστή αξιολόγηση, ιδιαίτερα όταν επαναλαμβάνεται σε περισσότερες από μία εξετάσεις. Δεν σημαίνει αυτόματα κάτι σοβαρό, αλλά δεν πρέπει και να προσπερνάτα – ο έλεγχος είναι απαραίτητος.
Το επόμενο βήμα είναι συνήθως η μέτρηση της παραθορμόνης, καθώς και η εκτίμηση της βιταμίνης D, της νεφρικής λειτουργίας και της οστικής πυκνότητας. Η σωστή διάγνωση δεν βασίζεται σε μία μόνο τιμή, αλλά στη συνολική εικόνα του ασθενούς.
Με απλά λόγια, το υψηλό ασβέστιο είναι ένα εύρημα που χρήζει περαιτέρω διερεύνησης. Πολλές φορές, πίσω από αυτό μπορεί να βρίσκεται ένας παραθυρεοειδής αδένας που υπερλειτουργεί.
Πότε χρειάζεται χειρουργική αντιμετώπιση και γιατί έχει σημασία η εξειδίκευση;
Η αντιμετώπιση του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού είναι κυρίως χειρουργική. Η αφαίρεση του παθολογικού αδένα αποτελεί τη μόνη οριστική θεραπεία, όταν η διάγνωση έχει τεκμηριωθεί σωστά.
Πριν από την επέμβαση χρειάζεται σωστός προεγχειρητικός εντοπισμός του παθολογικού αδένα, ώστε η χειρουργική προσέγγιση να είναι όσο το δυνατόν πιο στοχευμένη. Η χειρουργική των παραθυρεοειδών απαιτεί εμπειρία, γιατί οι αδένες είναι πολύ μικροί, μπορεί να βρίσκονται σε έκτοπες θέσεις και η περιοχή είναι ανατομικά απαιτητική.
Στόχος δεν είναι απλώς «να γίνει ένα χειρουργείο», αλλά να δοθεί στον σωστό ασθενή η σωστή λύση, με ασφάλεια, ακρίβεια και εξατομικευμένη αντιμετώπιση.
Γνωριμία με τον Δρ. Ιωάννη Μίντζηρα
Ο Δρ. Ιωάννης Μίντζηρας είναι γενικός χειρουργός με εξειδίκευση στη Χειρουργική Ενδοκρινών Αδένων, διαθέτοντας σημαντική κλινική, ακαδημαϊκή και ερευνητική εμπειρία στην Ελλάδα και τη Γερμανία. Είναι αναπληρωτής καθηγητής Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο Philipps-University Marburg και υπηρετεί ως επιμελητής στο Τμήμα Γενικής, Λαπαροσκοπικής, Ογκολογικής και Ρομποτικής Χειρουργικής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών.
Το γραφείο του Ιωάννη Μίντζηρα
Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ολοκλήρωσε την ειδικότητά του στη Γενική και Σπλαχνική Χειρουργική στη Γερμανία, σε ένα από τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά κέντρα αναφοράς για τη χειρουργική ενδοκρινών αδένων. Στη συνέχεια εργάστηκε σε κορυφαίες πανεπιστημιακές και εξειδικευμένες χειρουργικές κλινικές, αποκτώντας εκτεταμένη εμπειρία στη χειρουργική αντιμετώπιση παθήσεων του θυρεοειδούς, των παραθυρεοειδών και των επινεφριδίων.
Έχει συμμετάσχει στη θεραπεία μεγάλου αριθμού ασθενών με καλοήθεις και κακοήθεις παθήσεις των ενδοκρινών αδένων, ενώ το επιστημονικό του έργο περιλαμβάνει περισσότερες από 40 δημοσιεύσεις σε διεθνή ιατρικά περιοδικά. Είναι διδάκτωρ Ιατρικής, κάτοχος MSc στη Στατιστική και Αναλυτική Βιοϊατρικών Δεδομένων και έχει διακριθεί από τη Γερμανική Εταιρεία Χειρουργικής Ενδοκρινών Αδένων για τη συμβολή του στην έρευνα και την επιστήμη.
Ο διακεκριμένος γενετιστής εξηγεί γιατί το DNA δεν είναι η μοίρα μας, πώς η Ιατρική Ακριβείας αλλάζει την πρόληψη και γιατί ο τρόπος ζωής καθορίζει όχι μόνο πόσα χρόνια θα ζήσουμε, αλλά και πώς.
Ο καθηγητής ψυχιατρικής και διευθυντής της Α’ Ψυχιατρικής Κλινικής του Αιγινητείου Νοσοκομείου εξηγεί τι είναι και πώς θεσμοθετήθηκε η Πολιτιστική Συνταγογράφηση
17°
