«Τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης και η χρήση μάσκας είναι τα δύο βασικά που δεν πρέπει να ξεχνάμε», τονίζει ο Παναγιώτης Χαλβατσιώτης.
Χρήσιμες συμβουλές για τις φετινές διακοπές, που βασίζονται σε οδηγίες των ελληνικών, των ευρωπαϊκών και των αμερικανικών υγειονομικών αρχών, δίνει στο Πρακτορείο Fm ο επίκουρος καθηγητής Παθολογίας του ΕΚΠΑ, Παναγιώτης Χαλβατσιώτης. Ο γνωστός παθολόγος τονίζει ότι τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης και η χρήση μάσκας είναι τα δύο βασικά που δεν πρέπει να ξεχνάμε στιγμή το φετινό ιδιαίτερο καλοκαίρι του 2020.
Αναφερόμενος σε πρόσφατες μελέτες από τις ΗΠΑ μάς πληροφορεί ότι το 39% των φορέων είναι ηλικίας 18- 44 και το 35% 45-64. «Που σημαίνει ότι το 75% των φορέων είμαστε εμείς οι ίδιοι. Οι ηλικίες που κυκλοφορούν γύρω και όχι οι πολύ μικροί ή οι μεγαλύτεροι που περιορίζονται στα σπίτια. Άρα λοιπόν ο κίνδυνος είναι ανάμεσά μας».
Τι προσέχουμε σε πλοία, τρένα, αεροπλάνα και στο αυτοκίνητο μας
Αν ταξιδέψουμε με μέσα δημόσιας χρήσης θα πρέπει να ακολουθήσουμε τις οδηγίες που δίνει η αεροπορική εταιρεία, ή η εταιρεία των τρένων ή των ΚΤΕΛ, λέει ο κ. Χαλβατσιώτης. Αν όμως έχουμε δικό μας μέσο, καλύτερα να ταξιδεύουμε μόνο με τα μέλη της οικογένειας ή τέλος πάντων με τα άτομα με τα οποία συμβιώνουμε. «Επίσης καλό είναι να αποφύγουμε τα ωτοστόπ. Όταν θα σταματήσουμε σε διάφορους σταθμούς, να προσέξουμε πάρα πολύ να αγοράσουμε προϊόντα που είναι σε ατομικές συσκευασίες.
»Σημαντικό είναι να μην ξεχαστούμε και ακουμπήσουμε επιφάνειες, ειδικά αυτές που είναι από ανοξείδωτο ατσάλι ή πλαστικό, που είναι και οι περισσότερες, και στις οποίες ο ιός μπορεί να μείνει ζωντανός, έως και τρεις μέρες».
Για τις πληρωμές μας, καλύτερα να χρησιμοποιήσουμε ανέπαφες κάρτες ή να έχουμε προαγοράσει online τα προϊόντα, επισημαίνει ο καθηγητής. «Επίσης να επισκεφτούμε τους χώρους της ενδιαίτησης ή της υγιεινής στον περιορισμένο αριθμό που δίνουν οι οδηγίες, να μειώσουμε τις πιθανότητες να πιάσουμε με τα χέρια μας χειρολαβές ή οτιδήποτε άλλα υλικά που μπορεί να είναι μολυσμένα».
Καλό θα είναι να περιορίσουμε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε αντικείμενα κοινά είτε είναι παιχνίδια στη θάλασσα ή την πισίνα, είτε μάσκες και αναπνευστήρες. «Είναι προτιμότερο να έχουμε δικά μας ατομικά. Καλό είναι να διαπιστώνουμε, είτε στις παραλίες, είτε στα εστιατόρια, είστε στα beach bars ότι τηρούνται οι οδηγίες που έχει δώσει ο ΕΟΔΥ για την απόσταση μεταξύ των τραπεζιών, ή των ομπρελών, οι οδηγίες για την αντισηψία που πρέπει να κάνει το προσωπικό μεταξύ των πελατών, καθώς επίσης και οι οδηγίες για τη χρήση μάσκας».
Σε γενικές γραμμές τονίζει ο κ. Χαλβατσιώτης, περιορίζουμε τα αντικείμενα κοινής χρήσης. Κρατάμε και τις προφυλάξεις που έχουμε και στο σπίτι μας ή στον προσωπικό μας χώρο και περιορίζουμε τον κίνδυνο της έμμεσης λοίμωξης.
Πριν φύγουμε να ενημερωθούμε αν ο προορισμός είναι ασφαλής
Για όσους εκφράζουν φόβο να ταξιδέψουν με αεροπλάνο, επειδή πλέον οι επιβάτες κάθονται δίπλα δίπλα ο κ. Χαλβατσιώτης διευκρινίζει ότι όταν φοράνε όλοι μάσκες ο κίνδυνος της διασποράς είναι ελάχιστος, κοντά στο 5%. «Στην περίπτωση που ο συνεπιβάτης μας δεν φορά μάσκα, ζητάμε από το πλήρωμα ευγενικά να του το υπενθυμίσει και να τον υποχρεώσει να τη φορέσει. Πολλές αεροπορικές εταιρείες κατεβάζουν επιβάτες αν δεν συμμορφώνονται στη χρήση της μάσκας».
Στο αεροπλάνο πέρα από το check in και το κλείσιμο των εισιτηρίων που γίνεται διαδικτυακά, είναι καλύτερα να έχουμε χειραποσκευή, και όχι βαλίτσα στο χώρο αποσκευών του αεροσκάφους, γιατί από την ώρα που θα την αφήσουμε μέχρι να την πάρουμε, θα την έχουν πιάσει πολλά ζευγάρια χέρια, μας εξηγεί ο κ. Χαλβατσιώτης.
Παράλληλα συστήνει πριν φύγουμε για τον προορισμό μας (επειδή η κατάσταση είναι δυναμική και σήμερα ένα μέρος μπορεί να είναι ασφαλές, αλλά αύριο μπορεί να έχει αρκετά κρούσματα) να ενημερωθούμε από τις αρχές, ή από την αεροπορική εταιρεία, εάν έχει αλλάξει κάτι στον τόπο προορισμού, για να μην πάμε να μείνουμε σε ένα ξενοδοχείο περιορισμένοι σε καραντίνα.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
