Σχεδόν εννιά στους δέκα ασθενείς που βρίσκονται διασωληνωμένοι λόγω κορωνοϊού στα νοσοκομεία της Νέας Υόρκης πεθαίνουν.
Σε ποσοστό που φτάνει το 88% καταλήγουν οι ασθενείς που είναι διασωληνωμένοι λόγω κορωνοϊού στα νοσοκομεία της Νέας Υόρκης και του Λονγκ Άϊλαντ.
Μάλιστα, η έρευνα που έδειξε αυτά τα στατιστικά, φανερώνει ότι μόνο το 3% των διασωληνωμένων ασθενών άνω των 65 ετών επιβίωσαν, έναντι 24% (ο ένας στους τέσσερις περίπου) στην ηλικιακή ομάδα 18 έως 65 ετών.
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό JAMA (Journal of American Medical Association), αφορούσε 5.700 ασθενείς που εισήχθησαν σε νοσοκομεία μεταξύ 1 Μαρτίου - 4 Απριλίου. Από αυτούς ήταν γνωστή η έκβαση (εξιτήριο ή θάνατος) για 2.634 άτομα, εκ των οποίων το 14% εισήχθησαν σε μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) και το 12% χρειάστηκαν διασωλήνωση. Το ποσοστό θανάτου ήταν 21% μεταξύ των 2.634 ασθενών, αλλά αυξανόταν στο 88% για όσους είχαν διασωληνωθεί, σύμφωνα με ανακοίνωση του συστήματος υγείας Northwell Health, του μεγαλύτερου στη Νέα Υόρκη, και του Ινστιτούτου Ιατρικών Ερευνών Feinstein.
Στη διασωλήνωση ο ασθενής ναρκώνεται και συνδέεται με μηχανικό αναπνευστήρα, ο οποίος ωθεί αέρα στους πνεύμονες του, όταν ο άρρωστος δεν μπορεί μόνος του να αναπνεύσει. Λόγω των πιθανών επιπλοκών, ορισμένες μονάδες εντατικής θεραπείας έχουν αρχίσει να καθυστερούν όσο μπορούν τη διασωλήνωση των ασθενών με κορωνοϊό, δήλωσε ο πνευμονολόγος δρ Ουντίτ Τσάντα του Νοσοκομείου του Όρους Σινά στη Νέα Υόρκη.
Όπως είπε, «υπήρχε στην αρχή της κρίσης μια τάση να διασωληνώνονται νωρίς οι ασθενείς, επειδή η κατάσταση τους επιδεινωνόταν πολύ γρήγορα. Όμως αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι από εμάς αποφεύγουμε πια να κάνουμε. Αφήνουμε τους ασθενείς να υπομείνουν λίγη παραπάνω υποξία (έλλειψη οξυγόνου). Τους δίνουμε μετά περισσότερο οξυγόνο. Δεν τους διασωληνώνουμε έως ότου έχουν πραγματικά αναπνευστική δυσχέρεια, όταν πια αυτό είναι η μοναδική επιλογή».
Σύμφωνα με τους ειδικούς, άσχετα με την ασθένεια, περίπου το 40% έως 50% των διασωληνωμένων ασθενών τελικά πεθαίνουν. Μεταξύ άλλων, η διασωλήνωση εξασθενεί το διάφραγμα και τους μυς που επιτρέπουν στον ίδιο τον ασθενή να αναπνεύσει, μπορεί να προκαλέσει βλάβη στους πνεύμονες αν π..χ. το μηχάνημα διοχετεύει παραπάνω αέρα από όσο μπορούν να αντέξουν οι πνεύμονες, μπορεί να προκαλέσει δευτερογενή μικροβιακή λοίμωξη ή να έχει ψυχολογικές επιπλοκές (διαταραχή μετατραυματικού στρες, κατάθλιψη κ.α.). Όσο περισσότερο μένει διασωληνωμένος ένας ασθενής, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος παρενεργειών.
Η μελέτη βρήκε επίσης ότι η υπέρταση (57%), η παχυσαρκία (41%) και ο διαβήτης (34%) ήσαν τα πιο συνηθισμένα χρόνια προβλήματα υγείας στους διασωληνωμένους ασθενείς Covid-19, οι οποίοι είχαν μέση ηλικία 63 ετών, με τη θνητότητα να είναι μεγαλύτερη μεταξύ των ανδρών ασθενών από ό,τι των γυναικών. Οι διαβητικοί ήταν αυτοί με τη μεγαλύτερη πιθανότητα να χρειαστούν μηχανική υποστήριξη αναπνοής και θεραπεία σε ΜΕΘ.
Tο εσωτερικό παιδί, το εν δυνάμει ενήλικο κομμάτι, η θεραπεία και το θάρρος που χρειάζεται για να εγκαταλείψουμε μια ταυτότητα που κάποτε μας προστάτευσε, αλλά πλέον δεν μας επιτρέπει να πετάξουμε.
Για πέντε μέρες, στο Poseidonion Grand Hotel, το πρώτο retreat της One Sanctum έφερε κοντά 130 ανθρώπους από κάθε γωνιά του κόσμου. Όχι ένα συνέδριο, αλλά ένα μικρό, προσωρινό διεθνές χωριό.
17°
