O Ερυθρός Σταυρός, με το πρόγραμμα Trace the Face, βοηθά τη Marzia να βρει τo χαμένο της αδελφό
Το 2018, η 19χρονη Marzia αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Αφγανιστάν με τη μητέρα και τα αδέλφια της και να πάρουν το δρόμο της παράτυπης μετανάστευσης με τη «διευκόλυνση» διακινητών. Στα σύνορα Ιράν - Τουρκίας, οι διακινητές χώρισαν τους άνδρες και τα μεγαλύτερα αγόρια, μαζί και τον αδελφό της Marzia, από την υπόλοιπη ομάδα. Η υπόσχεση, που δεν τηρήθηκε, ήταν πως οι άνδρες θα συνέχιζαν με τα πόδια και όλοι μαζί θα αντάμωναν ξανά στην Τουρκία.
Η Marzia, η μητέρα και οι αδελφές της παρέμειναν στην Τουρκία για δυο μήνες, πριν έρθουν τελικά στην Ελλάδα. Δεν έπαψαν να ρωτούν και να αναζητούν τον αδελφό της, χωρίς όμως κάποιο αποτέλεσμα ώσπου μια μέρα, στην Ελλάδα πια, η Marzia ψάχνοντας, όπως συνήθιζε, στο διαδίκτυο κάποιο ίχνος, μια πληροφορία που θα μπορούσε να την οδηγήσει στον αδελφό της, τον αναγνώρισε ανάμεσα στα πρόσωπα που αναζητούσαν τους δικούς τους μέσω του προγράμματος Trace the Face του Ερυθρού Σταυρού.
Η Marzia έτρεξε κυριολεκτικά στο Πολυδύναμο Κέντρο Προσφύγων του Ε.Ε.Σ. (MFC), όπου η οικογένεια συνήθιζε να πηγαίνει για βοήθεια. Με τη διαμεσολάβηση του MFC επικοινώνησε με τη Διεύθυνση Αναζητήσεων, που ενεργοποιώντας την ειδική διασφαλισμένη διαδικασία του Διεθνούς Δικτύου RFL, επιβεβαίωσε ότι επρόκειτο πράγματι για τον αδελφό της Marzia, ο οποίος είχε φτάσει στη Γερμανία και επίσης αναζητούσε την οικογένειά του με αγωνία. Είχε γράψει μάλιστα, και ένα μήνυμα Ερυθρού Σταυρού, για να δοθεί στη μητέρα του, σε περίπτωση που βρισκόταν. Της έγραφε ότι είναι καλά, ότι του είχαν λείψει όλοι πολύ και πως ονειρευόταν να βρεθούν ξανά μαζί.
Μέσα στις επόμενες μέρες, η οικογένεια παρέλαβε το μήνυμα από τη Γερμανία και με τη βοήθεια του Γερμανικού και του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού οργανώθηκε και το πρώτο τηλεφωνικό ραντεβού ανάμεσα στη Marzia, τη μητέρα και τον αδελφό της. Μια συγκινητική στιγμή που χάρηκαν, όπως δήλωσαν άλλωστε, να μοιραστούν μαζί μας. Βέβαια, ο εντοπισμός του αδελφού της Marzia και η αποκατάσταση της επικοινωνίας της οικογένειας δεν είναι παρά το πρώτο βήμα προς ένα αίσιο τέλος, που δεν μπορεί να είναι άλλο από τη στιγμή που η Marzia και η μητέρα της θα αγκαλιάσουν τον αδελφό της από κοντά. Μέχρι τότε, ο Ε.Ε.Σ. με τις υπηρεσίες του και το δίκτυο RFL θα παραμείνουν παρόντες υποστηρίζοντας την οικογένεια και φροντίζοντας να διατηρηθεί η μεταξύ τους επικοινωνία ώστε να μη χαθούν ξανά.
Ο Ερυθρός Σταυρός παραμένει πιστός στην αποστολή του να διαφυλάσσει τη συνοχή της οικογένειας, αναζητώντας τους χαμένους συγγενείς, διευκρινίζοντας την τύχη των αγνοουμένων και βοηθώντας τις οικογένειες να αποκαθιστούν και να διατηρούν τη μεταξύ τους επικοινωνία.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
