Η μοναξιά αυξάνει τον κίνδυνο άνοιας κατά 40% σύμφωνα με την έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Journal of Gerontology: Psychological Sciences.
Μελέτη του Κρατικού Πανεπιστημίου της Φλόριντα, που περιέλαβε στοιχεία από 12.030 άτομα, τα οποία συλλέχθηκαν για πάνω από 10 χρόνια, επιβεβαιώνει το μεγάλο φορτίο που μπορεί να έχει η μοναξιά στην υγεία μας. Η μοναξιά αυξάνει τον κίνδυνο άνοιας κατά 40% σύμφωνα με την έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Journal of Gerontology: Psychological Sciences.
«Δεν είμαστε οι πρώτοι που δείχνουμε ότι η μοναξιά συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο άνοιας», δήλωσε η Angelina Sutin, επικεφαλής της μελέτης. «Αλλά αυτό είναι το μεγαλύτερο δείγμα, με μακρά παρακολούθηση και ο πληθυσμός ήταν ο πιο ποικίλος».
Η έρευνα έκανε χρήση της ομοσπονδιακά χρηματοδοτούμενης Health and Retirement Study, μιας διαχρονικής ματιάς στους Αμερικανούς ηλικίας άνω των 50 ετών και στις/στους συζύγους τους.
Οι συμμετέχοντες ανέφεραν τα επίπεδα μοναξιά τους κάθε δυο χρόνια. Κατά τη διάρκεια των 10 ετών παρακολούθησης 1.104 άτομα εμφάνισαν άνοια. Οι συμμετέχοντες που ανέφεραν μεγαλύτερα συναισθήματα μοναξιάς είχαν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν άνοια.
Τα άτομα που αισθάνονται μοναξιά είναι πιθανό να έχουν διάφορους παράγοντες κινδύνου για άνοια, συμπεριλαμβανομένου του διαβήτη, της υπέρτασης και της κατάθλιψης, και είναι λιγότερο πιθανό να είναι σωματικά δραστήριοι ενώ είναι πιο πιθανό να καπνίζουν. Ακόμη και μετά την προσαρμογή για αυτούς τους κοινούς κινδύνους, η μοναξιά εξακολουθούσε να προβλέπει την άνοια.
Η μοναξιά είναι η αίσθηση ότι κάποιος δεν ταιριάζει ή δεν ανήκει στην ομάδα των ανθρώπων γύρω του, είπε η Sutin. Μπορεί κάποιος να ζει μόνος του, ο οποίος δεν έχει πολύ επαφή με τους ανθρώπους αλλά αυτό ίσως δεν είναι αρκετό για να του γεμίζει την ανάγκη για κοινωνικοποίηση. Μπορεί κάποιος να είναι μαζί με πολλούς ανθρώπους, και να είναι κοινωνικά αφοσιωμένος και διαδραστικός αλλά να αισθάνεσαι ότι δεν ανήκει κάπου. Εξωτερικά φαίνεται ότι έχει μεγάλη κοινωνική δέσμευση αλλά το υποκειμενικό συναίσθημα είναι ότι δεν είναι μέλος της ομάδας. Από την άλλη μεριά, μπορεί ένα άτομο που είναι αντικειμενικά κοινωνικά απομονωμένο να μην αισθάνεσαι μοναξιά.
Η Sutin λέει ότι δεν πρέπει να κατηγορούνται τα άτομα που έχουν συναισθήματα μοναξιάς. «Οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πουν: είσαι μοναχός σου, πήγαινε να κάνεις φίλους. Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο». Υπάρχει μια σημαντική μακροπρόθεσμη πορεία για την ύπαρξη τέτοιων συναισθημάτων. Δεν είναι από κάποιο ελάττωμα ή από επιλογή ενός ατόμου το να είναι μόνος.
«Πιστεύω ότι αυτή η μελέτη προσθέτει στη βιβλιογραφία τονίζοντας τη σημασία των ψυχολογικών παραγόντων και το πώς τα άτομα ερμηνεύουν υποκειμενικά τη δική τους κατάσταση», ανέφερε η Sutin. «Αυτό είναι διαφορετικό από ό,τι μελετάμε αντικειμενικά, προσδίδει επίσης αξιοπιστία στην ιδέα να ζητάμε από τους ανθρώπους το πώς αισθάνονται για τα πράγματα – στην περίπτωση αυτή, το πώς αισθάνονται στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις τους».
Tο εσωτερικό παιδί, το εν δυνάμει ενήλικο κομμάτι, η θεραπεία και το θάρρος που χρειάζεται για να εγκαταλείψουμε μια ταυτότητα που κάποτε μας προστάτευσε, αλλά πλέον δεν μας επιτρέπει να πετάξουμε.
Για πέντε μέρες, στο Poseidonion Grand Hotel, το πρώτο retreat της One Sanctum έφερε κοντά 130 ανθρώπους από κάθε γωνιά του κόσμου. Όχι ένα συνέδριο, αλλά ένα μικρό, προσωρινό διεθνές χωριό.
17°
