Υπήρξε μια εποχή που στον περίφημο Βλάσση το ‘χαμε τάμα να πηγαίνουμε τουλάχιστον δις την εβδομάδα. Στο πρώτο του στέκι της Αρματολών και Κλεφτών τότε αυτός, στα πρώτα μας νιάτα τότε εμείς. Με στομάχια αλώβητα ακόμη από πειράγματα και αποδομημένες δημιουργίες, απλοί ερασιτέχνες φαγοπότες, ό,τι καλό βρισκόταν στο διάβα μας απλά του δίναμε και καταλάβαινε. Αργότερα, τον ακολουθήσαμε στο επόμενο πόστο του, τη Παστέρ, το διώροφο νεοκλασικό λίγο βαρύ και άψυχο, κι εμείς πιο επαγγελματίες της γεύσης, ψάχναμε τα περίεργα, τα μοντέρνα, τα αλλιώτικα σε κάθε γωνιά της Αθήνας.
Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στη μικρή, καταπράσινη, παράλληλη προς τη Μιχαλακοπούλου, οδό Μαιάνδρου και διαθέτει και ωραία βεράντα. Η σάλα μέσα είναι ψηλοτάβανη, απλή, με πίνακες και αφίσες που δίνουν έναν arty τόνο στην ατμόσφαιρα. Ο κόσμος όπως πάντα πολύς, μικροί, μεγάλοι, πάσης φύσεως, ο γιατρός μου ο Άκης- το ‘χει αυτό ο Βλάσσης, στα τραπέζια του συναντιέται όλη η Αθήνα με χαλαρή διάθεση-εμφάνιση, και με το ενδιαφέρον επικεντρωμένο στο πιάτο μπροστά της. Εγώ πάλι ήμουνα με 2 φίλους μου «μοδάτους», όλα τα ξέρουν κι όλα τα χουν δοκιμάσει, τον Βλάσση πάλι όχι. Στην αρχή ήρθε ο δίσκος – ‘όπως θυμόμουνα από παλιά – με διάφορα ορεκτικά. Λαχανόρυζο, καλαμάρι γεμιστό, μανιτάρια μαρινάτα και κοκκινιστά, λαχανοντολμάδες, πρασσόπιτα, σπανακόπιτα (με φύλλο δικό τους, σπιτικό), όσπρια, λαδερά… τους είδα εκεί πάνω τους δικούς μου με διάθεση ανεβασμένη και τους συγκράτησα. Γιατί έχει και συνέχεια ο Βλάσσης με ακόμη μεγαλύτερη δόση μαμαδίσιας νοστιμιάς. Δηλαδή, να τα φρικασέ, να τα χοιρινά στο φούρνο, να τα κερκυραικά σοφρίτο και η παστιτσάδα, να τα γιουβέτσια, να τέλος και το εμβληματικό πιάτο του Βλάσση: αρνάκι στο φούρνο με πατάτες.
Ένα άλλο αλήστου μνήμης πιάτο ήταν και ο τζιγεροσαρμάς, γεύση που όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν ξεχνάω, εξαιρετικά βαρύ μου είπαν και γι’ αυτό δεν τα φτιάχνουν κάθε μέρα, εσείς αν το πετύχετε συστήνω να μην το παραλείψετε με τίποτα. Να προσθέσω ότι καθημερινά υπάρχει ψαράκι, μπαρμπουνάκια τηγανισμένα μαεστρικά, σφυρίδα, φαγκρί ή συναγρίδα φέτες, καλαμαράκι γόνος στο τηγάνι και μια σειρά από βραστές σαλάτες για να τα συνοδεύσεις. Ήπιαμε χύμα κόκκινο δυνατό κρασί, γλυκαθήκαμε με γαλατομπούρεκο και φαγωμένοι μέχρι σκασμού πληρώσαμε όλοι μαζί €50 και με το κρασί. Φεύγοντας, τόσο εγώ όσο και οι… μοδάτοι , το είπαμε το μπράβο στον Βλάσση. Για την συνέπεια τόσων χρόνων, για την απλότητα, για τη ποιότητα, για την εμμονή στις ελληνικές γεύσεις και τα καλά υλικά, για τις τιμές.
ΒΛΑΣΣΗΣ Μαιάνδρου 15, Ιλίσσια, 2107256335, 13.00-12.30 κάθε μέρα, Κυριακή 13.00-17.00
17°
