Gobo creative studio: Οι σεφ του νέου εστιατορίου δίνουν προτεραιότητα στα φρέσκα υλικά και τη δημιουργικότητα
Εμπειρία, μέθεξη, τσαγανό, ιδέες, τεχνικές μερακλήδικες και χίλια μπράβο τους! Στην ανοιχτή κουζίνα τους στο Gobo, οι Γιώργος Μαρίνος (μαύρη ποδιά) και Δημήτρης Μαζαράκης (άσπρη ποδιά) έστησαν μια κουζίνα που οι φωτιές της με φίλεψαν πιάτα θαυμάσια. Καθόλου άδικα το εστιατόριό τους είναι το σουξέ της νέας χρονιάς. Γιατί τι να πρωτοϋμνήσω; Και πώς να την περιγράψω αυτήν την αίσθηση, Εβρίτης στην καταγωγή γαρ, όταν με την πρώτη πηρουνιά από τη λαχανιά αναφώνησα στην ομήγυρη: «να ξέρετε, κάποιος από τους δύο είναι σίγουρα από τα μέρη δίπλα στο ποτάμι». Αδύνατον να βγει τέτοια λαχανιά μόνο by the book. Για να φτιάξεις λαχανιά με χοιρινό και τομάτα όπως την τρατάρουν οι δυο Gobo, πρέπει να κατέχεις τις τεχνικές αυτών που τη μαγειρεύουν στον Έβρο. Μπίνγκο: ο Γιώργος Μαρίνος μας έγνεψε πως είναι από την Αλεξανδρούπολη. Να μου ζήσεις, πατριωτάκι! Έτσι εξηγούνται η ποίηση, η πατριδογνωσία και η συγκίνηση στο πιάτο με αυτή τη λαχανιά την ξελογιάστρα.
Βέβαια, πριν να σκάσει η λαχανιά, οι δυο φίλοι έστησαν και μας έφεραν «πρώτα» εξίσου για έπαινο και διθύραμβο. Ο ταραμάς με τις νιφάδες παλαμίδας και τη λαδένια, όπως και ο παστουρμάς τους με φέτα, γραβιέρα, μαυροκούκι και κρατσανιστό φύλλο, είναι δύο από τα σλοτς του καταλόγου που μαθηματικά θα μπουν στις λίστες με τα καλύτερα όταν με το καλό θα μετράμε τις στιγμές του 2026.
Το ίδιο ισχύει και για το χιουνκιάρ μπεγιεντί τους με τόνο, μελιτζάνα, τομάτα και κρεμμύδι. Δικό τους 100%, και επιτέλους ένα εστιατόριο που λανσάρει το δικό του μπεγιεντί, αφού το χιουνκιάρ είναι γεύση απόλυτα σαλονικιώτικη. Κάθε εστιατόριο που θέλει να περνιέται για τόπο όπου συναντιούνται η παράδοση της θεσσαλονικιώτικης κουζίνας με τις άλλες μεσογειακές διάφορες, οφείλει να μοστράρει τη δική του εκδοχή στο χιουνκιάρ. Και η εκδοχή των Μαζαράκη - Μαρίνου καραλέει.
Δεν είναι σιδηρόδρομος ο κατάλογος του Gobo. Με 14 πιάτα ελληνικής κουζίνας που ντιλάρουν έναν μανίφικο συνδυασμό παράδοσης μπολιασμένης με σύγχρονες τεχνικές, οι τύποι είναι ξεκάθαροι ως προς τις προθέσεις τους: δόξα εποχικών υλικών. Ορίστε και το παράδειγμα εμπράκτως στη σαλάτα με τη λαχανίδα, το κέιλ, το μπρόκολο, το παντζάρι και τη ρέβα.
Άλλη μια έκπληξη: Καθώς τα πιάτα πηγαινοέρχονται και είμαι αναγκασμένος μετά το λουκουμένιο κατσικάκι τους με μπόλια, χόρτα και ρεβύθια να ξαναγνέψω στους κουζινάρχες «μπράβο, ρε αδέλφια», ο Μαρίνος μου εξομολογείται ότι λίγα φεγγάρια πριν πιλοτάριζε τα κατσαρολικά του Νάμα στους 12 Απόστολους. Το τιπ μου αρκεί για να φορτώσω ακόμα μεγαλύτερη συγκίνηση, το Νάμα ήταν κάποτε ένα από τα πιο αγαπημένα μου εστιατόρια στο κέντρο, όπως είναι σήμερα τα +τροφή, Μαιτρ και Μαργαρίτα, Poster και φυσικά αυτό εδώ, το Gobo, που με κέρδισε με τη μία!
Δεν τελειώσαμε: το παστίτσιο τους με ραβιόλες, μοσχάρι, μπεσαμέλ και ξινομυζήθρα Σαμοθράκης (πάλι ο Έβρος απέναντι, ο Έβρος δίπλα μου, ο Έβρος στο πιάτο μου), λίγα παστίτσια μπορούν να το συναγωνιστούν, γκαραντί σας το συστήνω κι άμα δεν… ο λογαριασμός δικός μου.
Έρχονται τα γλυκά και μία από τα ίδια η ετυμηγορία για τη ζαχαροπλαστική τους. Το αποδομημένο ρυζόγαλο με κρεμ ανγκλέζ μια ομορφιά, η πανακότα με στραγάλι που τα σπάει σκέτη στοργή και βάλσαμο, η προτροπή από καρδιάς και αναπόφευκτη: Όσοι παρακολουθείτε τα έργα και τις μέρες της περίφημης θεσσαλονικιώτικης νέας γαστροσκηνής (και λέω όσοι, αφού υπάρχει λαός που τελεί εσαεί σε κατάσταση σουτζουκαρισμού και τσιπουρολαγνείας), στο Gobo μαγειρεύονται πράματα και θάματα.
Για την ιστορία, Gobo σημαίνει Go Between, ο ενδιάμεσος χώρος δηλαδή, ανάμεσα στο πεζό της καθημερινότητας και τον οίστρο της ποίησης. Ευστοχότατο όνομα γα μια τέτοιου κάλλους δημιουργική ελληνική κουζίνα.
Last but not least: Καθώς καταφθάνουν τα πιάτα, ο Άντι Μπίμε από τη Σάμο τα παρουσιάζει με τρόπο μεστό, ευγενικό, διακριτικό και ουσιαστικό. Και το σημαντικότερο, δεν λέει ούτε enjoy ούτε καλή απόλαυση...
17°
