Το Monzu είναι από τα ωραιότερα εστιατόρια της Κηφισιάς
Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα το να βρεθείς από το Σύνταγμα στο Τατόι δεν ήταν κι εύκολη υπόθεση, πόσο μάλλον αν ήσουν βασιλιάς. Έτσι κάθε που ο Γεώργιος Α’ ήθελε να επισκεφθεί τα βασιλικά του κτήματα μια ολόκληρη πομπή στηνόταν για να τον εξυπηρετήσει, αλλά και πάλι: η μακρά διαδρομή έκανε την ύπαρξη μιας στάσης αναγκαία. Και κάπως έτσι παραχωρήθηκε στον βασιλιά αυτό το κτήριο επί της οδού Κηφισίας, ώστε να το χρησιμοποιεί ως περίπτερο ανάπαυσης.
Χτισμένο στα 1888 από Δανό αρχιτέκτονα, το διατηρητέο κτίριο (με τις ψηλοτάβανες σάλες, τον περίτεχνο διάκοσμο, τα αριστουργηματικά πλακάκια του) σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό, ακόμη κι αν δεν είσαι λάτρης της αρχιτεκτονικής ή τα καταφέρνεις και μένεις ασυγκίνητος μπροστά στην αίγλη περασμένων εποχών. «Μα τι ωραίο εστιατόριο!», σκέφτομαι καθισμένη σε ένα βελούδινο καναπέ και αισθάνομαι τυχερή πολύ που βρίσκομαι απόψε εδώ, στο ωραίο Monzu, που αυτό το πανέμορφο κτίριο επιβίωσε παρά τις κακουχίες του (ακόμη και από τις γερμανικές δυνάμεις είχε επιταχθεί την περίοδο της κατοχής), που θα δοκιμάσω τη μαγειρική του Γιάννη Λιόκα.
Τι σημαίνει Monzu;
“Monzu” λέγανε στην Ιταλία τους σεφ που εκπαιδεύτηκαν στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα και στη συνέχεια επέστρεψαν στην πατρίδα τους για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην αριστοκρατία της Νότιας Ιταλίας. Οι Monzu (από το γαλλικό “Monsieur”) ήταν αυτοί που σε μεγάλο βαθμό καθόρισαν τη γεύση που έχει σήμερα η ιταλική κουζίνα. Ο σεφ Γιάννης Λιόκας, λοιπόν, όπως και ο chef de cuisine Ανδριανός Τριανταφύλλου, μαγειρεύουν ιταλικά, αλλά με ελληνικά υλικά που προμηθεύονται από μικρούς παραγωγούς του τόπου μας, και η δημιουργική σκέψη καθόλου δεν τους λείπει. Δίνουν, δηλαδή, στην ιταλική κουζίνα που ξέρουμε κι αγαπάμε, έναν αέρα πιο σύγχρονο και φρέσκο. Το καταλαβαίνεις αυτό, στην πρώτη δαγκωνιά από το βουτυράτο χτένι που ο σεφ σκέφτηκε να συνδυάσει με καραμελωμένο πουρέ κουνουπιδιού, κους κους από κουνουπίδι, μαύρη τρούφα και φουντούκι. Ή στο flat bread που ψήνεται στα κάρβουνα και δέχεται πάνω του carpaccio μοσχαριού, υφές κρεμμυδιού, γαλάκτωμα κρεμμυδιού και μπόλικη παλαιωμένη παρμεζάνα.
Το μενού στο εστιατόριο Monzu
Πρώτη ευχάριστη έκπληξη: η μοσχαρίσια γλώσσα “Saltimbocca”. Καθόλου δεν είμαι οπαδός της μοσχαρίσιας γλώσσας, αλλά όπως τη φτιάχνει ο σεφ (ψημένη στα κάρβουνα με σάλτσα Marsala) μπορώ να την τρώω κάθε μέρα. Αυτή εδώ δεν έχει τη μαλακή υφή που συνήθως συναντάμε σε μια μοσχαρίσια γλώσσα. Αντίθετα είναι υπέροχα τραγανή, σαν τσιπς, και συνδυάζεται (πολύ επιτυχημένα) με φασκόμηλο, πατάτα και προσούτο. Δεύτερη έκπληξη: το καλαμάρι. Με χόρτα εποχής, n’ duja και μια λεμονάτη σάλτσα βουτύρου που κάνει τη διαφορά – πόσο καλό ταίρι κάνει το καλαμάρι με το πικάντικο αλλαντικό, τι ωραία που δένει αυτή η σάλτσα με τα χόρτα, δεν θα το ξεχάσω! Ούτε, όμως, και τη σελινόριζα… Ψημένη σε αλάτι μαζί με μανιτάρια εποχής, χόρτα φρικασέ και σάλτσα καπνιστής παρμεζάνας, είναι η απόδειξη ότι ακόμη και το πιο ταπεινό υλικό στα χέρια ενός άξιου σεφ μπορεί να μετατραπεί σε γεύμα βασιλικό. Αυτή η σελινόριζα ήταν πιο νόστιμη, πιο πληθωρική, πιο γεμάτη και από… μπριζόλα – πραγματικά!
Και φτάνει η ώρα των ζυμαρικών, μια στιγμή που όλοι περιμένουμε σε ένα ιταλικό εστιατόριο. Τα tagliolini με τις καραβίδες, taleggio και Avruga (υποκατάστατο για το χαβιάρι) έχουν το ολόσωστο al dente δάγκωμα και αφήνουν μια θαλασσινή γεύση στα χείλη, αλλά εγώ προτιμώ τα fettuccine που είναι σύζουμα σε καπνιστό ζωμό κόκορα και σερβίρονται με φρέσκια τρούφα, άγρια μανιτάρια και ricotta stagionata. Σε κάθε μπουκιά νομίζεις ότι θα βρεις τον κόκορα που δεν υπάρχει, τόσο πετυχημένος ο ζωμός! Για αυτούς που δεν θέλουν ζυμαρικά (ποιοι είναι αυτοί; Να τους βρούμε!) υπάρχουν επιλογές τόσο σε ψάρι (ωραίο το μυλοκόπι στα κάρβουνα με χειμερινή caponata και σάλτσα σαφράν) όσο και σε κοπές κρέατος (δοκιμάσαμε μια tagliata ψημένη στην εντέλεια).
Στα γλυκά έχετε να διαλέξετε ανάμεσα σε ένα αφράτο κι ωστόσο πλούσιο tiramisu, Lemon Meringue (τραγανή μαρέγκα, κρέμα λεμονιού, sorbet μανταρίνι και σαντιγί γιαουρτιού) και ένα αναβαθμισμένο Affogato με cremeux baileys, πραλίνα φουντουκιού, κρέμα καφέ και παγωτό βανίλια. Εγώ λέω να μη διαλέξετε: πάρτε τα και τα τρία (με μια μικρή προτίμηση στο πληθωρικό tiramisu). Και πριν φύγετε, περάστε μια βόλτα για να χαζέψετε κάθε δωμάτιο αυτού του υπέροχου κτιρίου.
17°
