Το Άνετον στο Σύνταγμα είναι από τα εστιατόρια που γίνονται καλύτερα με τα χρόνια

Εκεί που καταλαγιάζει η βαβούρα του Συντάγματος και στο σημείο που η περιοχή αρχίζει να λέγεται Πλάκα, το εστιατόριο Άνετον γεννήθηκε κάτω από ένα περίεργο άστρο το 2019: σε τρεις μήνες το βρήκε ο σκληρός αποκλεισμός του λοκ-ντάουν. Έχω παρατηρήσει πως όλα τα ανοίγματα που αντιμετώπισαν στην αρχή τους τα ίδια ζόρια και άντεξαν, στην πορεία ανταμείφθηκαν με ρόδινες μέρες της επιτυχίας, αυτό συνέβη και με το Άνετον, το οποίο αναγεννήθηκε πιο όμορφο και πιο νόστιμο από ποτέ. Την πρώτη του περίοδο τη θυμόμαστε όλοι στην Πεύκη, με κείνη την ευλογημένη σύμπραξη Δημήτρη Φωτόπουλου και Βασίλη Καλλίδη, που τυγχάνουν φίλοι κολλητοί και αιώνιοι. Στη δεύτερη, «Συνταγματική» του εποχή, ο Δημήτρης συμπράττει με τον Βασίλη Ζώη, «πρωτοπαλίκαρο» του Καλλίδη στη φάση της Πεύκης, που τότε ήταν ένα νέο φιντανάκι. Ο Ζώης δεν αγαπά τη συνάφεια του κόσμου και των δημοσιογράφων, απεχθάνεται τον ντόρο γύρω από το όνομά του, ό,τι έχει να στο πει θα στο μαγειρέψει στην κουζίνα του αλλά ο Καλλίδης, τον θεωρεί τον καλύτερο σεφ της γενιάς του και μεγάλο ψαχτήρι της καλύτερης, ποιοτικότερης πρώτης ύλης.

Το εστιατόριο Άνετον στο Σύνταγμα

Μετά από χρόνια που είχα να πάω στο εστιατόριο, ξαναβρήκα με μεγάλη χαρά αυτή τη ζεστή αίσθηση σπιτικής σαλονοτραπεζαρίας, που κρατά, όμως, κάτι το βορειοευρωπαϊκά στιλάτο, σαν να βγαίνει από σελίδες του Wallpaper, με τα δανέζικα έπιπλα, την ξύλινη σκάλα, τον μπουφέ από ξύλο καρυδιάς, την υπέροχη τοιχογραφία του σπανού Jose Baller Zosa που σου φέρνει στο νου τις αφαιρετικές σιλουέτες του Μόραλη, το ασπρόμαυρο κιλίμι στον τοίχο που δίνει ψυχή στον χώρο, μαζί με τα καταπληκτικά φωτιστικά, που χαρίζουν το πιο σέξι, πιο χαλαρωτικό φωτισμό, αυτόν που σου παίρνει τις έγνοιες μαζί με την κούραση, από το κατώφλι. Ο εξωτερικός χώρος, με τα λευκά τραπεζομάντιλα, το ασπρόμαυρο μωσαϊκό-κέντημα και τις σικάτες πασμίνες του, λειτουργεί σαν ζεστή φωλιά στο χειμωνιάτικο πεζοδρόμιο και σαν προέκταση που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τη γλυκιά, εσωτερική θαλπωρή.

Ωραίο καλωσόρισμα με ζεστό, προζυμένιο σπιτικό ψωμάκι παρέα με ένα πρωτότυπο ντιπάκι με γιαούρτι, δυόσμο και σμέουρα, πριν περάσουμε στη σούπα ημέρας, μια απόλυτα γαλλική βελουτέ με σοταρισμένα άγρια μανιτάρια και όλα τα αρώματα ενός κομψού, ευρωπαϊκού χειμώνα που σε διακτινίζει κατευθείαν στο Παρίσι. Πιστέψτε με, μια βελουτέ δεν είναι εύκολη υπόθεση και οι έρμες βελουτέ έχουν ταλαιπωρηθεί πολύ στα χέρια της ελληνικής εστίασης. Πρέπει να τη γνωρίζεις καλά για να πετύχεις την τέλεια πυκνότητα, τα αρώματα, την ισορροπία στο βούτυρο και την πυκνότητα που θα την κάνει αυτό που βασικά είναι: ένα φινετσάτο ξεκίνημα που θα σου ανοίξει την όρεξη, χωρίς να σε βαρύνει.

Το μενού στο εστιατόριο Άνετον

Η σαλάτα με το ψητό λάχανο, την κινόα, το μαύρο ρύζι, τις φακές και τη σος από ταχίνι και μουστάρδα είναι μια σαλάτα που σε εκπλήσσει πώς ένα όσπριο μπορεί τόσο μαγικά να ταιριάζει με το ψημένο ζουμερό λάχανο και αυτή την τραγανάδα που προσθέτουν οι τριμμένοι ξηροί καρποί στο σύνολο. Χειμώνας με όλο του το μεγαλειώδες άρωμα και τα απλά και α λα γαλλικά σοταρισμένα άγρια μανιτάρια. Τα πρόβεια κεφτεδάκια με τσάτνει αχλαδιού και αφρό κρεμμυδιού, είναι άλλο ένα άχαστο ορεκτικό: κεφτεδάκι αφράτο, ελαφρά γλασαρισμένο με αχλάδι που του δίνει φρεσκάδα και του πάει γάντι, μαζί με το διακριτικό κρεμμύδι. Το κλασικό πατάτες με αβγά, στο Άνετον μιλά με γαλλικό αξάν, ένα βουνό από ολοτράγανα μπαστουνάκια πατάτας (pommes allumettes, για να με νιώσεις κι εσύ που φοίτησες στις Καλόγριες), με ζουμερό τηγανητό αβγουλάκι και μια ιδέα από τριμμένη φέτα. Το παίρνεις οπωσδήποτε και το ζητάς χαριτωμένα αν δεν το γράφει το μενού.

Το κοτόπουλο με πουρέ πατάτας, εσπούμα πράσο και μαγιονέζα, μου θύμισε κότα μιλανέζα σε πιο αιθέρια, updated εκδοχή, το μυλοκόπι με κρέμα σελινόριζας, κανθαρέλες, σέσκουλα και λάδι μυρωδικών, είναι πιάτο διαχρονικό και εμβληματικό του μαγαζιού: πόσο άψογα ψημένο, βελούδινο ψάρι και πράσινα, ευωδιαστά συνοδευτικά που σου θυμίζουν μαστόρικο φρικασέ, ζωντανό και κρουστό στην υφή του. Αν με ρωτήσεις για ποιο πιάτο θα επέστρεφα, με κλειστά μάτια θα σου απαντήσω, για τα ταλιολίνι με φρέσκα θαλασσινά και σάλτσα με βούτυρο και λεμόνι, ένα πιάτο κατευθείαν βγαλμένο από το fine dining του Μιλάνου στις πιο επιτυχημένες του στιγμές. Όχι πώς πάει πίσω και το αρνάκι ραγού με παπαρδέλες, λιαστή ντομάτα και γραβιερομυζήθρα, αν θέλεις κάτι που θα σε προσγειώσει στην ελληνική, ρουστίκ νοστιμιά, χωρίς το βάρος της παράδοσης.

Εξαίσιο τιραμισού με καραμελωμένους ξηρούς καρπούς για το τέλος μαζί με μια επίγευση από ζεστασιά, από μια βραδιά σαν στο σπίτι σου. Ο Βασίλης στην κουζίνα και ο Δημήτρης στην αίθουσα, υπογράφουν αυτή την προσωπική φροντίδα, τη σημασία στη λεπτομέρεια που μεταφράζει τελικά τη σωστή φιλοξενία. Το να ρωτάς τον πελάτη σου πώς έφαγε και να το κάνεις με αγωνία και πραγματικό ενδιαφέρον και όχι γιατί έτσι επιβάλλει το σαβουάρ-βιβρ και η ξύλινη γλώσσα του σέρβις.

Nαυάρχου Νικοδήμου 3, Σύνταγμα, 2108066700