Nτελέζος: η απάντηση όταν ψάχνεις την ιδανική ταβέρνα

Κάνοντας τη δουλειά που κάνω και ανιχνεύοντας καθημερινά από άκρη σε άκρη την Αθήνα αναζητώντας το νοστιμότερο, φτάνουν στιγμές που πιστεύω πως το καλύτερο το έχω ήδη εξερευνήσει και πως καθετί καινούργιο το πολύ να μου προκύψει σαν μια συμπαθητική ανακάλυψη. Είναι πλέον και το διαδίκτυο και τα σάιτ και οι κριτικές, που όλες λες και κινούνται γύρω από έναν γνώριμο κύκλο, που ανακυκλώνει σε κάθε σελίδα αυτά που ήδη ξέρουμε, κάτι που μέσα σου στενεύει τα όρια. Πόσο μεγάλη, λες, είναι πια τούτη η πόλη; Ό,τι ήταν να φάμε το φάγαμε και με τα καλύτερα έχουμε συστηθεί εδώ και καιρό. Και αίφνης φτάνει στ’ αφτιά σου μια πληροφορία που σε βάζει στην μπρίζα, διότι ενίοτε οι απλοί καλοφαγάδες είναι πιο ενημερωμένοι από τους δημοσιογράφους. Και ευτυχώς, στον κύκλο μου έχω λαγωνικά που δικαιούνται τον τίτλο του Ηρακλή Πουαρό της νοστιμιάς.

Έτσι, λοιπόν, πήρα ένα Σάββατο την μεγάλη ανηφόρα για την ταβέρνα του Ντελέζου. Μαζί του ανακάλυψα και μια άγνωστη μεριά της πόλης, την οποία για πολλούς λόγους δεν έχεις κανένα λόγο να εξερευνήσεις εσύ που δεν μένεις στη γειτονιά. Και αυτή, ήταν η δεύτερη έκπληξη. Λίγα βήματα από τη λεωφόρο Αλεξάνδρας και πίσω από τον Άρειο Πάγο, η Αθήνα αρχίζει να ανηφορίζει σχεδόν εφιαλτικά, ένα βουνό κρυμμένο στο απόκεντρο του κέντρου. Το αυτοκίνητο ασθμαίνει στις απότομες στροφές, στην ελαφρώς άναρχη δόμηση που θυμίζει επαρχία, μια μεριά της πόλης ξεχασμένη που κινείται στους δικούς της εσωτερικούς ρυθμούς. Και όσο ανεβαίνουμε, στα συγκεχυμένα όρια ανάμεσα στο Πολύγωνο και του άνω Γκύζη, αναρωτιέμαι πώς την παλεύουν εδώ οι κάτοικοι, που έχουν να αντιμετωπίσουν αυτό το αποτρόπαιο ανέβα-κατέβα ακόμη κι αν είναι να χρειαστεί να πεταχτούν στο σούπερ-μάρκετ για ένα γάλα. Αν τύχει και κληρονομήσεις σπίτι εδώ, θα δυσκολευτείς πολύ να χαρείς, από την άλλη, γλυτώνεις τα λεφτά του γυμναστηρίου.

Και όμως, όλη αυτή η ευμεγέθης περιοχή, που συναντιέται με την Άνω Κυψέλη και τη Φιλοθέη στα δεξιά της, είναι από τις πιο πυκνοκατοικημένες της πρωτεύουσας και δεν θα πάψει ποτέ να σου αποκαλύπτει τα χιλιάδες προφίλ της, -αν αποφασίσεις να γνωρίσεις τα βάθη της. Κάπου εδώ, θα βρεις τον Ντελέζο. Με τα τραπεζάκια του στο πεζοδρόμιο, κρυμμένα πίσω από τις γλάστρες με τις πλούσιες πρασινάδες. Ένα φως ζωής στη γαλήνια γειτονιά.

Ο Ντελέζος, ανήκει στις τελευταίες ταβέρνες που τα βαρέλια τους δεν παίζουν ρόλο διακοσμητικό στο ντεκόρ

Ταβερνοκουτούκι παλιό, με τα βαρέλια του στους τοίχους, άνοιξε πρώτη φορά σαν γαλατάδικο το 1968, μετά έγινε ΕΒΓΑ, τα τελευταία 16 χρόνια προσφέρει γενναιόδωρα τη νοστιμιά του στους τυχερούς που τον γνωρίζουν. Το πρώτο που θα ερωτευτείς στον Ντελέζο είναι η Αναστασία, η γυναίκα του Δημήτρη, το ζευγάρι των ιδιοκτητών, που με την υπέροχη Κατερίνα, καταφέρνουν να φέρουν βόλτα όλο το τίγκα γεμάτο μαγαζί. Και η εξυπηρέτηση εδώ, δεν μένει μόνο στο τί θα φάτε να σας το φέρουμε. Είναι οι ζεστές κουβέντες, η προσέγγιση που σε κάνει να νοιώθεις καλοδεχούμενος και σαν στο σπίτι σου, είναι το χιούμορ και οι προσωπικές ιστορίες που ανταλλάσσονται σε συνέχειες, ανάμεσα στα πιάτα που φτάνουν στο τραπέζι. Ο Ντελέζος, ανήκει στις τελευταίες ταβέρνες που τα βαρέλια τους δεν παίζουν ρόλο διακοσμητικό στο ντεκόρ. Εδώ φτιάχνουν ακόμη το δικό τους κρασί, το οποίο φημίζεται στη γειτονιά αλλά και το καταπληκτικό τσίπουρο από τη Λαμία, τόπο καταγωγής του Δημήτρη. Από εκεί έρχονται και τα εξαιρετικά κρέατα που θα δοκιμάσεις σε λίγο. Ο Ντελέζος, είναι τα κορίτσια του. Το ζευγάρι μοιράζεται τις βάρδιες, οπότε τον Δημήτρη δεν τον γνωρίσαμε. Γνωρίσαμε, όμως, τα πέντε προκομμένα κορίτσια που ενορχηστρώνουν στην εντέλεια τα πάντα. Αρσενική φωνή δεν ακούγεται στο μαγαζί. Μόνο η Χαρά, η Λίζα και η Μπέρι από το Κουρδιστάν που φτιάχνει και καταπληκτικό ταμπουλέ. Αστραφτερή καθαριότητα, τάξη και οργάνωση, ένα άπαιχτο, συντονισμένο team που θα το ζήλευε και μια πεντάστερη κουζίνα.

Τι θα φας στον Ντελέζο;

Ξεκινήσαμε με χόρτα ζεστά και όπως πρέπει βρασμένα, μια βασιλική χωριάτικη με βουτυράτη, αληθινή φέτα και φυσικά, πατάτες τηγανητές, οι οποίες θα επαναληφθούν ξανά και ξανά. Πατάτα γλυκιά, να τσιτσιρίζει από το τηγάνι, κομμένη στο χέρι, εθιστικά υπερ-τέλεια! Η μελιτζανοσαλάτα, εκ των νοστιμοτέρων, μόνο μελιτζάνα ψημένη στα κάρβουνα, με επιμέλεια ψιλοκομμένα στο μέγεθος μορίου, έτσι ώστε να δένει ιδανικά σε ένα ενιαίο σύνολο, η κόκκινη πιπεριά και ο μαϊντανός. Έτσι, όπως μόνο στη Θεσσαλονίκη ξέρουν να την κάνουν. Οι κεφτέδες, μεγάλοι, στρογγυλοί, πλασμένοι όλοι επιμελώς στο ίδιο μέγεθος, ψήνονται ζουμεροί στη σχάρα. Στο κόψιμο αποκαλύπτουν τα ζουμάκια τους, τα πλούσια αρώματα, αυτή την παλιά νοστιμιά, που επίσης σου θυμίζει τα σουτζουκάκια της Θεσσαλονίκης. Όχι πολλά αρτύματα, λίγο έως διόλου ψωμί, σωστή σχάρα, τελεία. Το μόνο που θες για παρέα είναι μια δροσερή ντομάτα, το κρεμμυδάκι της χωριάτικης και μια βούτα στο ζουμάκι της για να ολοκληρώσεις τη μπουκιά που θα σε πάει στον παράδεισο. Συκώτι λεπτοκομμένο, ψημένο τόσο λίγο και όσο πολύ χρειάζεται για να μείνει βελούδινο, χωρίς ίνες, άψογα καθαρισμένο. Όταν το παράγγειλες, αυτό ακριβώς ονειρευόσουν. Το κοτόπουλο παϊδάκι εξίσου τέλειο, εξίσου υπέροχα ψημένο.

Ιδιαίτερα θα σταθώ στη χοιρινή μπριζόλα, την οποία τελευταία έχω ερωτευτεί ξανά, μια φυσική αντίδραση στην υπερκατανάλωση «κοπής», που μου προτείνουν οι περισσότερες νέες κρεατερί. Και όμως, όταν βρεις μια μπριζόλα χοιρινή, από καλό, ντόπιο κρέας που να έχει ψηθεί σωστά, ξεχνάς ό,τι ήξερες για το angus. Και αυτό εδώ το χοιρινό  θα σου θυμίσει την καλύτερη στιγμή μιας μοσχαρίσιας γάλακτος. Κάθε μέρα τα κορίτσια φτιάχνουν και από ένα μαγειρευτό, οπότε στο τέλος και εν είδει επιδορπίου, διχαστήκαμε ανάμεσα σε μια ακόμα χοιρινή και σε ένα πατατάτο κοκκινιστό. Που πολύ θα χάναμε αν δεν το δοκιμάζαμε. Γιατί ήταν ονειρεμένο, τρυφερό να λιώνει στο στόμα, μέσα σε μια δεμένη, ούτε λιπαρή ούτε υπερβολικά ντοματένια σάλτσα, με τις πατατούλες να «κρατάνε» μελωμένες, σε ένα μαγειρευτό που φτιάχτηκε με αγάπη, εμπειρία και μπόλικη τεχνική.

Λένε, πως ένα εστιατόριο πρέπει να αφήσει ένα πιάτο του ανεξίτηλο στο μυαλό σου για να σε τραβήξει ξανά κοντά του. Από τον Ντελέζο παίρνεις όλο το τραπέζι και το επεξεργάζεσαι με λαγνεία στο μυαλό σου, ως την επόμενη φορά. Γιατί το απλό φαγητό δεν είναι απλή υπόθεση. Αλλά μια ιστορία καμωμένη από λεπτομέρειες και βασικές αρχές που θα κάνουν μια ταβέρνα να ξεχωρίσει ανάμεσα σε χιλιάδες τούτης της χώρας.

Φεύγοντας σκεφτόμουν πως αυτά εδώ τα υψίπεδα είναι τελικά μια γαστρονομική παρένθεση που αξίζει να την προσέξουμε. Κάπου εδώ γύρω είναι και το Λέσβιον είναι και ο Αξιώτης. Όταν η γεύση παίρνει τα Τουρκο-βούνια, έχεις κάθε λόγο να γκαζώσεις στην ανηφόρα.

Βαφιοχωρίου 71, Άνω Γκύζη, 2106446438