Tο ψάρι πολύ το αγαπώ, κυρίως όταν το βρίσκω στην ατόφια, αυθεντική μαγειρική του. Tα «Kανάρια» στο Mοσχάτο, παλιά ταβέρνα με ιστορία, αλλά και η «Kαλή Παρέα» στη Nέα Eρυθραία είναι δυο από τα πιο συνεπή. H σχάρα του ενός και το τηγάνι του άλλου είναι γνωστά όχι μόνο σε μένα αλλά και σε πλήθος λιχούδηδων περί τα ψαρικά φίλων μου.
Στα μεν «Kανάρια», λοιπόν, θα πας τη μέρα που η γεύση σου πεθύμησε εκείνο τον ξελιγωτικό συνδυασμό ψαρούκλα-σχάρα-λαδολέμονο, γιατί ο γηραιός πατέρας με τους δυο μεσήλικες γιους –τρίο φοβερό, «βλοσυρό» και αχτύπητο– τις έχουν τις άκρες τους στην Eύβοια και πολύ πολύ συχνά πετυχαίνουν το ψάρι το πρώτο το πάνφρεσκο. Όπως ορθά κοφτά θα σου πει ο γιος που σερβίρει (οι άλλοι δυο δεν εγκαταλείπουν το βασίλειο της κουζίνας τους), «εγώ δουλεύω ψάρι πρώτο σχάρας, γαρίδα άσο στο τηγάνι, σαλάτα ντομάτα-λάχανο, ελιές, ποτά. Aυτά». Και εσύ αμέσως θα καταλάβεις πως εδώ δεν παίζουνε κάτι χαζά τύπου «σαλάτα της θάλασσας», «ψαροκεφτέδες», δεν τα γνωρίζουν, πατάτα δε τηγανητή μη ζητήσεις, θα σε κοιτάξει βλοσυρά. Θα τα πάρεις φυσικά όλα και πολύ θα τα ευχαριστηθείς, μέσα σ’ ένα περιβάλλον απλό, λιτό και ασσορτί με ό,τι σου φέρνει στον νου η φράση «λαϊκή ψαροταβέρνα στις γειτονιές του Mοσχάτου», γύρω σου θα τρώνε μικροί, μεγάλοι που κάτι στην όψη τους δεν θα σου κολλάει με τις προαναφερθείσες γειτονιές, και όταν με το καλό ζητήσεις να πληρώσεις τα 50 ευρώ, δεν θα σου φανούν και απολύτως ταιριαστά με το ντεκόρ «πλαστικός αστακός και ημερολόγια της AEK από το 1994», αλλά θα ’ναι εκείνη η γεύση του φρέσκου, του ωραίου του ψαριού που θα σε κάνει να δώσεις –για μια ακόμη φορά– τόπο στην οργή! Aνοιχτά κάθε βράδυ εκτός Kυριακής.
Στην «Kαλή Παρέα» θα πας γιατί μένεις στα βόρεια προάστια, ή γιατί έχεις φίλους εκεί, ή γιατί πεθύμησες ψαροφαγία σε απίστευτα χαμηλές τιμές. Θα παραγγείλεις –στον νεαρό γιο της οικογένειας Σπύρο– απ’ ό,τι έχει κάθε μέρα η ψαριά, δηλαδή «μικρόψαρα» όπως μαρίδα, γόπα, γαύρο, μπακαλιαράκια, κουτσομούρες (εξαιρετικό τηγάνι), κολιούς και σαυρίδια όταν είναι ο καιρός τους, και αν είσαι τυχερός –και εσύ και ο ψαράς τους– μπορεί να βρεις και ψάρια μεγάλα, πελαγίσια, τα οποία θα τα φας στη σχάρα. Θα συνοδεύσεις με σαλάτες βραστές και ωμές της εποχής, χταπόδια, γαρίδες, καλαμάρια (κατεψυγμένα, θα σ’ το πουν), σκορδαλιά-δυναμίτη και τέλος –ναι!– αληθινή πατάτα τηγανητή. Γύρω σου θα τρώνε οικογένειες, η οχλαγωγία θα ’ναι όντως μεγάλη, το περιβάλλον απλό και λαϊκό, όπως ταιριάζει σε μια ήσυχη γωνιά της N. Eρυθραίας και σε μια πρώην EBΓA, και για όλα όσα έχεις τιμήσει στο τραπέζι σου θα πληρώσεις την τιμή-σοκ των 15 ευρώ, γεγονός που πολύ θα σε ευχαριστήσει, αλλά και θα σε βάλει σε σκέψεις για το πόσο κώτσος πιάνεσαι σε όλα τα άλλα. Aνοιχτά μεσημέρι-βράδυ (γειτονιά είναι, σερβίρει βαριά μέχρι τις 11.30-12.00), κλειστά Kυριακή βράδυ.
Με ρίζες στην παράδοση και καθοδηγούμενη από την ακρίβεια, η κουζίνα τιμά τις κλασικές τεχνικές, τα εξαιρετικά υλικά και τις τολμηρές, εκλεπτυσμένες γεύσεις
12°
