Γιατί το WRC 2019 ήταν μαγικό;

Βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν το τέλος του χρόνου και οι ανασκοπήσεις των πρωταθλημάτων του μηχανοκίνητου αθλητισμού, δίνουν και παίρνουν…

Εδώ παρουσιάζουμε μία fast (and not furious…) ανασκόπηση για το αγαπημένο μας WRC, ένα θεσμό που προσφέρει συγκινήσεις, όσο κανένας άλλος στα μηχανοκίνητα σπορ.

Το πρωτάθλημα λογικά θα είχε ολοκληρωθεί με τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς στην Αυστραλία, ο οποίος όμως ακυρώθηκε καθότι μέρες πριν ξεκινήσει, ανεξέλεγκτες φωτιές είχαν πνίξει το Σίδνεϋ και τις γειτονικές περιοχές, θέτοντας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης τις ανατολικές ακτές. Ο τελικός αυτός αγώνας θα είχε υπάρξει κρίσιμος εάν δεν είχε προηγηθεί το ράλι Καταλονίας όπου ενώ ο Ogier έδινε της ζωής του στην ύστατη προσπάθειά του να κατακτήσει το πρωτάθλημα για 7η συνεχόμενη χρονιά, είχε πολύ νωρίς προβλήματα στο υδραυλικό τιμόνι και έτσι η ελπίδα χάθηκε.

Το WRC του 2019 ήταν γεμάτο εκπλήξεις, δράμα και αλλαγές. Όπως πάντα ξεκίνησε αισιόδοξα στο Μόντε Κάρλο με την παρουσίαση καινούργιων σχημάτων στις ομάδες, και τελείωσε σχετικά προβλέψιμα με τον Ogier να σηκώνει το κύπελλο με τη Citroën Racing. Το χαμόγελό του όμως δεν ήταν γραφτό να παραμείνει για πολύ στο πρόσωπό του, και ο τέως πια πρωταθλητής θα διένυε, χωρίς να το γνωρίζει, μια απ’ τις πιο δύσκολες και απογοητευτικές χρονιές του.

Η Σουηδία και το Μεξικό άνηκαν στον Tanak, ο οποίος σε αντίθεση με τους συναγωνιζόμενούς του παρέμεινε ψύχραιμος, μεθοδικός και μακριά από πέτρες και χαντάκια. Στην Κορσική, ένας αγώνας που δεν συγχωρεί και δεν χαρίζεται, ο καινούργιος μας πρωταθλητής ζορίστηκε δηλώνοντας ότι χρόνια τώρα οι συγκεκριμένες ειδικές διαδρομές δεν έχουν υπάρξει το φόρτε του. Χαρακτηριστικό του αγώνα αυτού υπήρξε φέτος η γκρίνια και οι δικαιολογίες, ενώ εντέλει στο υψηλότερο βάθρο ανέβηκε ο Neville, ενώ ο Evans ο οποίος υπήρξε υποδειγματικός καθ’όλη τη διάρκεια, το’χασε στο τέλος όταν τρύπησε το λάστιχο και έχασε σημαντικό χρόνο.

Την Αργεντινή κατέκτησε ανενόχλητος ο Neville μετά την αποχώρηση του Tanak λόγω ηλεκτρικού προβλήματος. Ο τότε πρωταθλητής μας άφαντος σε όλο αυτό: χαμένος, εκνευρισμένος και καταϊδρωμένος κάπου σε κάποια μεσαία θέση να παλεύει μ’ένα αυτοκίνητο που επέλεξε αλλά είχε ήδη συνειδητοποιήσει ότι δεν του ταιριάζει, όταν πια στη Χιλή (new entry στο WRC), σε εντελώς καινούργια εδάφη είπε ότι «είμαι στο όριο, και δεν μπορώ να κάνω περισσότερα.» Χωρίς μεγάλη έκπληξη, ο Tanak κέρδισε τον καινούργιο αυτό αγώνα, ενώ ο Neville έχασε τον έλεγχο και τούμπαρε 7 φορές.

Διασχίζοντας ξανά τον Ατλαντικό, και επιστρέφοντας στην Ευρώπη, είδαμε στην Πορτογαλία έναν εντυπωσιακό αλλά και εντυπωσιακά αυτάρεσκο Tanak να κερδίζει μεν αλλά να κόβει ταχύτητα λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό, δίνοντας ένα υποτιθέμενο κοκαλάκι (δούρειο ίππο στην πραγματικότητα) στον Ogier για να αναγκαστεί εκείνος να «σκάψει» τα δύσκολα και άκρως απαιτητικά χώματα της Σαρδηνίας. Ο Sordo αποχώρησε με τρομερή οργή λόγω προβλημάτων στα καύσιμα, και ο Greensmith, ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του και όφειλε να κερδίσει εντυπώσεις...αφέθηκε λίγο παραπάνω στους φρέσκους ανέμους του ωκεανού και έκλεισε την παρθενική του εμφάνιση με λίγες πιρουέτες, σηκώνοντας περισσότερη σκόνη απ’ότι έπρεπε.

Η προαναφερθείσα υπεροψία όμως του Tanak δεν πέρασε απαρατήρητη από τους θεούς του WRC, και έτσι στη Σαρδηνία, ένας αγώνας make or break, «έσπασε» για λίγο τον νυν πρωταθλητή. Λίγα μέτρα μετά το ξεκίνημα του power stage, με το κύπελλο ουσιαστικά να ξεκουράζεται στο πορτ μπαγκάζ του, ο Ött έχασε το υδραυλικό τιμόνι και πέρασε τη γραμμή του τερματισμού με 50 χλμ/ω και τρεμάμενα χέρια. Ο Sordo που μέχρι τότε διεκδικούσε τη 2η θέση ενημερώθηκε στο τερματισμό ότι ο Tanak είχε σταματήσει μέσα στην ειδική, και ότι ο ίδιος θα ανέβαινε στο βάθρο, απόδειξη του ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο στον κόσμο του WRC.

Πού ήταν όμως ο πρωταθλητής μας θα αναρωτιέστε.... Στη Σαρδηνία ο Ogier κατάφερε να χτυπήσει όχι έναν, αλλά δύο πολύ εμφανείς βράχους, καταστρέφοντας αναρτήσεις, προφυλακτήρες όπως επίσης και τις ελπίδες και προσδοκίες πολλών. Ο Neville πάλι είχε νευράκια και μίρλιαζε όλο το γουικέντ για συνεχόμενη λάθος επιλογή ελαστικών. Cry me a river, Thierry, όπως λένε και στο χωριό μου. Η αλήθεια πάντως είναι πως η εικόνα του Tanak, έχοντας μόλις τερματίσει, σκυμμένο πάνω στο τιμόνι, ήταν σπαρακτική ακόμα και αν δεν πολύ πας τον Εσθονό. Επίσης, μετά το πέρας του αγώνα είδαμε για πρώτη φορά έναν ταπεινό και πρωτόγνωρα συγκινημένο Tanak να συνειδητοποιεί τι συνέβη και να δηλώνει ότι «every day is a school day, and you always learn from these kinds of situations.»

Το καλοκαιράκι για έναν οπαδό του παγκόσμιου πρωταθλήματος ράλυ όμως θέλει πάντα και μια Φιλανδία, εδώ όπου ο γρηγορότερος αγώνας του πρωταθλήματος ξεκίνησε με τον Latvala να προηγείται μέχρι που...μαντέψτε...χτύπησε μια πέτρα και έμεινε πίσω. Εδώ επέστρεψε και ο Breen, ο οποίος με το πιο παιδικά πλατύ χαμόγελο που έχουμε δει ποτέ από οδηγό WRC είπε, «είναι το πιο γρήγορο αυτοκίνητο που έχω οδηγήσει ποτέ». Ποιος κέρδισε; Ο Tanak, ο οποίος εδώ πια έσπειρε τον φόβο. He was the man to beat. Και πάμε στην περιβόητη Γερμανία. Γιατί περιβόητη; Γιατί εκεί ήταν που ο Ogier ξεστόμισε το θρυλικό «απλά δεν μπορώ να οδηγήσω αυτό το αυτοκίνητο». Ο Neville ήταν δεύτερος αλλά ένα λάστιχο του κόστισε 1 λεπτό και έναν ακόμα αγώνα, παραχωρώντας έτσι και τα 3 βάθρα στην Toyota Gazoo Racing, με νικητή φυσικά τον Tanak.

Η Τουρκία υπήρξε δύσκολη και σκληρή: τα λάστιχα πυρακτωμένα από τις υψηλές θερμοκρασίες να γίνονται κρόσσια, και η σκόνη να μη λέει να καταλαγιάσει παρά τα 4 λεπτά μεταξύ αυτοκινήτων. Ο Neville πέφτει σε ένα χαντάκι από έλλειψη ορατότητας, ο Tanak αντιμετωπίζει ξανά ηλεκτρολογικά προβλήματα, και ο Ogier ερμηνεύει το κύκνειο άσμα του, έχοντας για τελευταία φορά τον απόλυτο έλεγχο του C3 του, και ένα κύπελλο στα χέρια του στο τέλος του αγώνα. 

Από την καυτή Τουρκία, τα πληρώματα φτάνουν μια ανάσα πριν το τέλος στην παραδοσιακά βροχερή και λασπωμένη Ουαλία, όπου ο Breen απογοήτευσε σφόδρα, ο Tanak κέρδισε, και ο Ogier πάλι δεν τράβαγε (τα ίδια Παντελάκη μου...).

Το πρώιμο τέλος ήρθε στην Καταλονία, όπου λίγα χιλιόμετρα μακρυά από το Salou (την έδρα του αγώνα), η πόλη της Βαρκελώνης καιγόταν από διαδηλωτές σε ένα κλίμα κοινωνικά, πολιτικά και πολιτιστικά βαρύ, ασταθές και ανήσυχο.

Εδώ ο Ogier ήρθε γνωρίζοντας καλά ότι ήταν η τελευταία του ευκαιρία, αλλά it wasn’t meant to be. Ο Neuville στέφθηκε νικητής, o Tanak εξασφάλισε τον πρώτο του τίτλο, η Hyundai πήρε το πρωτάθλημα κατασκευαστών, και ο Adamo, μία αμφιλεγόμενη επιλογή για πολλούς ως αρχηγός ομάδας, ξεπέρασε σε ικανότητες τον εαυτό του και εντέλει κατάφερε να πάρει και το πρωτάθλημα και τον πρωταθλητή, καθότι ο Tanak θα είναι το 2020 μέρος της Hyundai Team.

Στον υποστηρικτικό, δεύτερο τη τάξη μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι, θεσμό του WRC 2 Pro, η χρονιά ήταν απόλυτα επιτυχημένη για τη Skoda Motorsport. Μετά την πρόωρη εξασφάλιση του τίτλου των Οδηγών της νέας κατηγορίας WRC 2 Pro, από τους Φινλανδούς Kalle Rovanperä και Jonne Halttunen με Skoda Fabia R5 evo, στο Βρετανικό γύρο, η τσέχικη ομάδα έκανε το νταμπλ στην Καταλονία, κερδίζοντας επίσης τον τίτλο του WRC 2 Pro για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι 2019.

Η επόμενη χρονιά θα υπάρξει μάλλον παράξενη, ειδικά μετά την απόφαση της Citroën Racing να αποχωρήσει από το WRC (χάνοντας, surprise surprise, τον Ogier που πήγε στην Toyota με τους Evans και Rovanpera), και αφήνοντας 3 ομάδες, μια πολύ ανακατεμένη τράπουλα, και αρκετούς (έως τώρα) άνεργους οδηγούς: Ostberg, Mikkelsen, Breen, Meeke και Latvala.

Τι εκπλήξεις μας επιφυλάσσει άραγε το Μόντε Κάρλο; Stay tuned to find out! Ένα όμως είναι σίγουρο... ο μεθοδικός «δολοφόνος» Tanak θα είναι ένας άξιος και άκρως δύσκολος «εχθρός».