Ο γερο-ψαράς

Ήταν όρθιος πάνω στη βάρκα του δεμένη στη μαρίνα μαζί με άλλες βάρκες έρμες χωρίς αφεντικό. Τακτοποιούσε κάποια πράγματα... Ο πλαστικός ήχος ενός μπιτονιού που έπεφτε στο πάτο της βάρκας από κούραση καθώς το άφηνε, η πετονιά της συρτής που τύλιγε στο χέρι βαριεστημένα... Φορούσε σκούρα ζεστά ρούχα του ψαρέματος δοκιμασμένα με τα χρόνια όπως τον βόλευαν. 

Φαινόταν να είναι μέσα στο βασίλειό του μικρό μεν, αλλά αρκετό. Μακριά από άλλες έγνοιες, σπίτι, οικογένεια, και οικονομικά. Μόνος αυτός και η θάλασσα. Θα είχε φυλαγμένο και το κολατσιό του αν έβγαινε αργότερα για ψάρεμα.

Λίγα λόγια, όχι γιατί δεν έβγαιναν αλλά ποιος μπορούσε να τον καταλάβει. Μόνος με τις αναμνήσεις του. Στην προβλήτα τριγύριζαν γάτες και ψηλά πετούσαν γλάροι και περιστέρια, αυτά τα πλάσματα του ήταν πιο γνώριμα από τους ανθρώπους.

Η βάρκα του περιόριζε το χώρο αλλά αυτός ήξερε ότι τα όριά του καθώς ταξίδευε δεν τελείωναν στην βάρκα αλλά έπαιρναν και τη θάλασσα. Ένα άπειρο που γνώριζε πολύ καλά  μέσω των πλασμάτων που το κατοικούσαν, των ψαριών.

Αργότερα, όταν θα είχε βγει στα ανοικτά για να ψαρέψει μέσα στο φως, θα αισθανόταν το λεπτό πέπλο πίσω από το οποίο κρύβεται η αλήθεια του κόσμου που ούτε η σκέψη, ούτε τα λόγια, ούτε τα μάτια μπορούν να την γνωρίσουν.

Σαν το γέρο Οδυσσέα θα γυρίσει το βράδυ στην Ιθάκη του έχοντας για μια ακόμα φορά κάνει την καθημερινή μικρή του Οδύσσεια προς το άπειρο και αλαφρωμένος από τα βάρη του ίδιου του του εαυτού.