Η Σταύρωση

Ήμουν σε ένα χαρούμενο και «ζεστό» xριστουγεννιάτικο δείπνο, όταν το βλέμμα μου έπεσε στον πίνακα στον απέναντι τοίχο, σε μια στιγμή που τα μάτια μου περιπλανήθηκαν στο χώρο γύρω. Το περιεχόμενο ακόμα άγνωστο σε μένα, μια που ο πίνακας ήταν εξπρεσιονιστικός, το ίδιο και ο ζωγράφος που έλειπε η υπογραφή του. Προσπάθησα να νοηματοδοτήσω αυτό που έβλεπα, το είδα σαν πρόκληση σαν σταυρόλεξο ή σαν αίνιγμα. Αρχικά, εντόπισα κάτι που έμοιαζε με δύο χέρια καρφωμένα πέρα ως πέρα λίγο πιο κάτω από τον καρπό με κάτι τεράστια καρφιά σαν πρόκες. Θυμήθηκα κάτι που είχα πρόσφατα διαβάσει «ότι οι Ρωμαίοι ήξεραν ακριβώς πού τρυπούσαν τα καρφιά ώστε να παραλύσουν τους τένοντες έτσι ώστε ο Εσταυρωμένος να αναγκαστεί να χρησιμοποιεί τους μύες της πλάτης για να συνεχίσει να αναπνέει». Τα χέρια ήταν αντικριστά και όχι απλωμένα. Χρειαζόμουν και ένα άλλο στοιχείο που να στηρίζει την υπόθεσή μου. Και να, έπειτα από λίγο είδα έναν αποδομημένο ακάνθινο στέφανο ριγμένο σε δύο σημεία του πίνακα, ένα κοντά στα δύο χέρια που ήταν στραμμένα κατά τον ανταριασμένο μπλε ουρανό ενωμένα σαν σε έκκληση ή προσευχή, και ένα πιο κάτω, στο σημείο που ο πίνακας ήταν όλος καφέ χρώμα, το χρώμα του ξύλου. Το «ακανθωτό στεφάνι» δεν σχημάτιζε κύκλο, κάτι που στην ανθρώπινη παράδοση συμβόλιζε «το μαζί» αλλά ήταν δύο γραμμές ξεκομμένες μεταξύ τους, εκφράζοντας ίσως τη μοναξιά πάνω στο Σταυρό.

Ο άγνωστος ζωγράφος είχε καταφέρει να μου μεταφέρει την εικόνα μιας Σταύρωσης, ενός μαρτυρίου, μια μοναξιάς αφόρητης, μαζί και μιας προσευχής.

Παράξενο, ενώ γιορτάζαμε την γέννηση του Χριστού εγώ έβλεπα κιόλας τον θάνατό του  πάνω στο Σταυρό. Έμεινα με την προσμονή της Ανάστασης!