Το φαινόμενο Doppler

Το οικογενειακό διώροφο κτήριο επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας λίγο πάνω από το Πεδίο του Άρεως στέγασε τα πρώτα μας χρόνια, σε μια εποχή όπου όλα ήταν καινούργια και μοντέρνα σε μια Αθήνα που προσπαθούσε να αφήσει μνήμες περασμένες και να μπει αισιόδοξα στην εποχή της ανάπτυξης, εκεί τη δεκαετία του ’60-70. Τις νύχτες, μέσα από τις γρίλιες των κλειστών ξύλινων ρολών το μικρό κορίτσι άκουγε τον ήχο των αυτοκινήτων που σποραδικά περνούσαν σε ρυθμό περίπου ένα το λεπτό ή πιο αραιά από τη Λεωφόρο. Αυτός ο ήχος ήταν ο έξω κόσμος και οι ήχοι του σπιτιού ο μέσα κόσμος. Ανάμεσά τους το άγνωστο. Το βράδυ μετά τις οκτώ επικρατούσε σιωπή στο σπίτι έτσι ώστε ο ήχος των αυτοκινήτων ήταν σχεδόν ο μοναδικός και έδινε στο χρόνο μια ροή, ένα ρυθμό καθώς έτρεχε ασταμάτητα μέχρι που ο ύπνος τα σκέπαζε όλα. Το φαινόμενο Doppler πολλαπλασίαζε τη συχνότητα των ήχων των αυτοκινήτων που πλησίαζαν και επιβράδυνε αυτών που έφευγαν από το σημείο έξω από τις γρίλιες των παντζουριών και τους έκανε να μοιάζουν με αργόσυρτο συνεχές βουητό. Ο ήχος αυτός ήταν αργότερα για εκείνη ο ήχος του χρόνου, ο ήχος που θα έφερνε την επόμενη μέρα. Την επόμενη μέρα όταν έξω στο μπαλκόνι του υπνοδωματίου προσπαθούσε να αποκωδικοποιήσει μέσα από το παιχνίδι αυτή την αντίληψη μετρώντας χρώματα και μάρκες αυτοκινήτων της εποχής που περνούσαν ανά λεπτό μαζί με τα αδέλφια της. Αργότερα ο ήχος αυτός των αυτοκινήτων αντικαταστάθηκε από άλλους ήχους που συνόδευαν τις σκέψεις σαν μηχανιστικό εκκρεμές τις νύχτες, όπως αυτός του μετασχηματιστή του ψυγείου, του πλυντηρίου, και τις ημέρες αυτός της ηλεκτρικής σκούπας, της παρκετέζας και του μίξερ στην κουζίνα.

Κανένα άκουσμα δεν είχε το ίδιο μυστήριο όμως για μένα, συνάμα και τρόμο, όπως ο ήχος του δρόμου τις νύχτες στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας έξω από τις κλειστές γρίλιες, πολλαπλασιασμένο από το φαινόμενο Doppler.