Ταμαρίς

Το αγαπημένο μου δένδρο, καθώς και του θεού Απόλλωνα, όπως λέει και η μυθολογία μας, είναι το αλμυρίκι του γένους Tamarix ή Ταμαρίς. Φυτρώνει στην παραλιακή ζώνη και φθάνει μέχρι το κύμα. Οι ρίζες του είναι βαθιές και συναντούν τον υφάλμυρο υδροφόρο ορίζοντα. Φυσικός ανεμοφράκτης, στολίδι και καταφύγιο για κάθε παραλία. Ακολουθεί η ζώνη των πεύκων. Το φθινόπωρο ανθίζει και τα λευκορόδινα λουλούδια του έχουν ένα λεπτό άρωμα. Τα πρωινά χαίρομαι τη σκιά τους και κάθομαι από κάτω αγναντεύοντας τον ορίζοντα, προσπαθώντας να ξεχωρίσω μέσα στο φως του ήλιου αν βλέπω κάποιο καράβι ή κάποιο πετροκάραβο. Από κάτω, πλήθος περιστεριών ραμφίζουν την άμμο. Ψηλά στα αλμυρίκια σμήνος εντόμων ζουζουνίζουν ρουφώντας το νέκταρ των λουλουδιών. 
Το απόγευμα, όταν ξαναπηγαίνω, είναι πάλι εκεί σιωπηλά περιμένοντάς με στο παγκάκι από κάτω. Πέρα, ανάμεσα στους πέτρινους κυματοθραύστες, φωλιάζει μια γάτα με τα μικρά της. Η θάλασσα είναι ακίνητη και αντανακλά το γλυκό χρώμα της δύσης. Κάθομαι στον τοίχο της προβλήτας και περιμένω τη δύση. Ένα σκουρόχρωμο περιστέρι έχει κουρνιάσει μόνο του για το βράδυ ακριβώς κάτω από το πόδια μου και πάνω στην άμμο ακουμπώντας στη γωνία που σχημάτιζε ο τοίχος με την άμμο. Είχε κλείσει τα φτερά του και είχε βάλει το κεφάλι του ανάμεσα. Τι με έκανε να το κοιτάξω άραγε; Σε λίγο θα ανάψουν τα φώτα στους φλόκους του ιστιοφόρου που μοιάζει με όνειρο αγκυροβολημένο στο κέντρο του όρμου.