Η συναυλία στη λίμνη

Κάθε χρονιά συνήθιζα να κάνω ένα καλό δώρο στη νονά μου με την οποία είχαμε φιλική και στενή, εκτός από συγγενική σχέση, την ημέρα της γιορτής της. Εκείνη όμως τη χρονιά το είχα σχεδιάσει αλλιώς. Ήθελα να της κάνω δώρο κάτι ιδιαίτερο. Ψάχνοντας για εκδηλώσεις έπεσα πάνω στις λέξεις: «Παραμύθια και μαγεία» και η «Λίμνη των ήχων». Οι λέξεις αυτές  ήταν που με μάγεψαν ώστε να πραγματοποιήσω αυτό το δώρο.

Ήταν γύρω στις οκτώ όταν φτάσαμε στη Λίμνη της Βουλιαγμένης και ακόμα είχε φως. Η επιφάνεια της λίμνης ρυτίδιαζε από το ελαφρό αεράκι ενώ τα γύρω ψηλοκρεμαστά βράχια ήταν ελαφρώς φωτισμένα με ένα πορτοκαλί γλυκό φως. Οι ήχοι από τα διάφορα πουλιά και τις νυχτερίδες που φώλιαζαν στα βράχια διέκοπταν την ησυχία πριν ξεκινήσει η συναυλία. Τα τραπέζια και οι καρέκλες στρωμένα στα άσπρα με κεριά. Ατμόσφαιρα κοκτέιλ. Ο κόσμος ερχόταν με κομψό ντύσιμο. Στο πλάι της λίμνης ήταν τοποθετημένο ένα πιάνο με ουρά και από πίσω η ορχήστρα. Εμείς καθίσαμε στην προβλήτα έχοντας περιμετρική θέα.

Τους πρόσφερα ποτά. Και έπειτα με τη θριαμβευτική είσοδο του μαέστρου Δ. Γραμμένου ξεκίνησε η συναυλία με τη συμμετοχή της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης με σολίστ, την πιανίστα Anna Fedorova. Και τότε ήταν που η Μαρία απογειώθηκε και χάθηκε το βλέμμα της σε μια εσωτερική ονειροπόληση που όμοιά της δεν πιστεύω να είχε ξαναζήσει. Έγειρα κοντά της για να την προστατεύσω από το δροσερό αεράκι. Οι ήχοι της μουσικής ξεχύνονταν γλυκά από το χώρο της ορχήστρας και ταξίδευαν στην επιφάνεια της λίμνης. Το βλέμμα μας χανόταν στο νερό που σχημάτιζε συμμετρικά σχήματα και μετά ηρεμούσε και πάλι. Μουσική φτιαγμένη για νερά, νεράιδες και ξωτικά από μεγάλους κλασσικούς συνθέτες.

Η μορφή του νέου μαέστρου με το κομψό ανάστημα και η όμορφη πιανίστα με το πριγκιπικό μακρύ φόρεμα μας μάγεψαν και μας μετέφεραν σε χρόνους αλλοτινούς τότε που τα παραμύθια ήταν μορφή διασκέδασης για μικρούς και μεγάλους. Αυτό ήθελα ακριβώς. Αυτό το δώρο ήταν για μένα το μεγαλύτερο και πιο εμπνευσμένο δώρο που έκανα ποτέ.