Στον ιππόδρομο

Το παιδικό μου χέρι ζωγραφίζει το αγαπημένο μου ζώο, το άλογο, αυτό που θαύμαζα για την ομορφιά του, πάνω σε μια σελίδα σχολικού τετραδίου, αυτό που λέγαμε πρόχειρο και ήταν για τις ασκήσεις στο σπίτι. Η ζωγραφική ξεκινούσε πάντα από το κεφάλι δίνοντας έμφαση στην πλούσια χαίτη γλιστρώντας πάνω από τη γραμμή της πλάτης, και μετά τα καπούλια έκλεινε το σώμα με τη γραμμή της κοιλιάς που έδειχνε πόσο επιτυχημένο ήταν το προσχέδιο. Το μάτι, ένα γιατί ήταν στο προφίλ, έδινε την προσωπικότητα στο κάθε άλογο που ζωγράφιζα. Στο τέλος έρχονταν τα πόδια με τις οπλές τους πάντα αδέξια ζωγραφισμένα και σε ελαφρύ βηματισμό, προσπαθώντας να κρατήσω τη σωστή προοπτική. Η ουρά έσωζε πάντα το τελικό αποτέλεσμα. Κάθε προσπάθεια στόχευε στην καλύτερη απεικόνιση του ζώου αυτού.

Και ξαφνικά το άλογο κινείται, παίρνει ζωή και η ζωγραφιά απομακρύνεται και γίνεται μια κουκκίδα που τρέχει στο τερέν ενός ιπποδρόμου με τον χαρακτηριστικό καλπασμό των αλόγων. Δεν το πιέζω με το καμουτσίκι που έχω στα χέρια μου, όπως κάνουν οι άλλοι αναβάτες. Είμαστε ένα, σαν το τέλειο ζευγάρι τρέχοντας για το κοινό μας καλό. Οι σφυγμοί του αλόγου μεταδίδονται στο σώμα μου και νιώθω ότι έχω την ίδια δύναμη με αυτό, και αυτό τρέχει για εμένα. Είμαστε πρώτοι με μεγάλη διαφορά από τους άλλους και τερματίζουμε άνετα. Ακούγονται οι ιαχές αυτών που έχουν στοιχηματίσει σε εμάς. Ξυπνάω από τα χειροκροτήματα. Μένω για λίγο μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, εκεί που δεν υπάρχει χρόνος...