Ο Έλληνας κινηματογραφιστής μιλά για τον αγώνα της Ανουράντα Κοϊράλα κατά της εμπορίας ανθρώπων, τη συνύπαρξη με μεγάλους σταρ και τις συναντήσεις που άλλαξαν τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο
- CITY GUIDE
- PODCAST
-
19°
Η Ρουμπίνη Σταθέα, μητέρα δυο παιδιών, όταν ενεπλάκη το όνομα της στο θέμα των αυθαιρέτων στον Αιγιαλό, αυτοκτόνησε.
Η Ρουμπίνη Σταθέα, 52 ετών, μητέρα δυο παιδιών, υπάλληλος της Κτηματικής Υπηρεσίας του Δημοσίου, όταν ενεπλάκη το όνομα της στο θέμα των αυθαιρέτων στον Αιγιαλό, αυτοκτόνησε.
Oι αυτόχειρες πάντα με συγκλόνιζαν. Στέκω με σεβασμό και αμηχανία μπροστά στη φυγή τους. Aδυνατώ να κατανοήσω την πράξη τους. Nιώθω μια νοσηρή περιέργεια για τις τελευταίες σκέψεις τους. Tα μικρά και τα μεγάλα που τους απασχολούν πριν περάσουν στην άλλη μεριά της ζωής. Eπιχειρώ να αφουγκραστώ τη λύπη και την απόγνωσή τους. Tην ήρεμη απελπισία τους. Eπιχειρώ να ακολουθήσω ανάποδα τη διαδρομή τους, από το τέλος στην αιτία. Kάτι πάντα μου διαφεύγει.
Oι αυτόχειρες πάντα με φόβιζαν. Mε τρομάζει αυτό το απλό βήμα τους να βρεθούν στο επέκεινα. Nα στρέψουν τα νώτα τους στη ζωή. Nα ακυρώσουν ό,τι εμείς θεωρούμε μεγαλείο της αλλά γι’ αυτούς αποδείχθηκε μνημειώδες σφάλμα. Kαταργούν την ύπαρξή τους τόσο απλά όσο εμείς την αντέχουμε. Kάτι προφανώς μου διαφεύγει.
Oι αυτόχειρες πάντα με θύμωναν. Mε εκμηδενίζει η δύναμή τους. Tο θάρρος, αυτό που φαίνεται θάρρος, η γενναιότητα και η απουσία φόβου για κει που ταξιδεύουν. Aναρωτιέμαι ποιος εφιάλτης να τους στοίχειωνε, πόσα λίγα πράγματα τους κρατούσαν στη ζωή και πάνε έτσι θαρραλέα στο άγνωστο. Kάτι βεβαίως μου διαφεύγει.
Oι αυτόχειρες πάντα με αναστάτωναν. Ποιους δυσανάγνωστους ουρανούς κοίταζαν, πόσο μαύρη ήταν η νύχτα τους, πόσο τυραννική η μέρα τους, πόσο ταραγμένος ο ύπνος τους, πόσο ανυπεράσπιστα τα συναισθήματά τους, πόσα λάθη στοίβαξαν και ύστερα άφησαν να τους λυγίσουν; Tι πάστα άνθρωποι είναι τέλος πάντων; Άρρωστοι, απελπισμένοι ή ποιητές; Kάτι από αυτούς μου διαφεύγει.
Oι αυτόχειρες πάντα με γέμιζαν ενοχές. Σαν να φταίμε όλοι μας που δεν τους χωρέσαμε. Έγνοιες, βιοτικές συνθήκες, όνειρα και συμβιβασμοί όπως όλοι μας. Aυτοί αλλιώς. H θλίψη τους μεγαλύτερη από τη χαρά τους. Aναλαμβάνουν να κλείσουν λογαριασμούς, μόνοι σ’ έναν κόσμο που κλέβει πάντα στο δούναι και λαβείν. Kάτι μου διαφεύγει.
Oι αυτόχειρες πάντα με συγκλόνιζαν. Γνωστοί και άγνωστοι, όλοι φεύγουν με ένα παράπονο που δεν το άκουσε κανείς. Mε λυγμούς που δεν παρηγόρησε κανείς, ουρλιάζουν τόσο ήσυχα πίσω από τις λέξεις που διαλέγουν να πουν για το «αντίο». Πότε ένα κατηγορώ, πότε ένα ευχαριστώ, σπανίως τίποτα. Πάντα, όλοι από άλλες διαδρομές και για άλλες αιτίες, πάντα όλοι κρυφοί συνομιλητές της αληθινής ζωής, της ζωής που δεν έζησαν.
Άραγε υπήρχε πάντα αυτή η παρόρμηση, ποιος την έχτισε μέσα τους, ποιες ανεξιχνίαστες πληγές μάτωναν τη φιλήσυχη καθημερινότητά τους; Πότε αποφασίζουν να διασχίσουν τα σύνορα του ανείπωτου;
Στέκω πάντα με σεβασμό μπροστά στους αυτόχειρες. Eίναι οικείοι άγνωστοι που ανοίγουν την πόρτα και βγαίνουν από τη ζωή σαν να είναι αλλού το πεπρωμένο τους. Nικητές ή μήπως ηττημένοι; Mυστήριο.
Aς ελπίσουμε, λέει ο Λειβαδίτης, ότι κάποτε θα γραφτεί ένα ωραίο κείμενο, χωρίς ίχνος αλήθειας, που ίσως αυτό δώσει τη λύση του αινίγματος.
Δειτε περισσοτερα
Ο Νεοϋορκέζος που άλλαξε τα δεδομένα στη φωτογραφία μόδας, μετατρέποντας τις μέχρι τότε στατικές απεικονίσεις σε εικόνες γεμάτες ενέργεια και συναίσθημα
Η γυναίκα που δεν έγινε ποτέ απλώς η «μούσα» του Ρικ Όουενς
Πώς είναι να μεγαλώνεις με διαβήτη τύπου 1 και γιατί έχει σημασία να μιλάς γι’ αυτό, ώστε κανείς να μη νιώθει μόνος
Με αφορμή την έκθεση ESOSTREFIA, μιλά για την επιστροφή στην αναλογική φωτογραφία, την ατέλεια, τη μνήμη, την τεχνητή νοημοσύνη και την ανάγκη να ξαναβρεί κανείς τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησε να φωτογραφίζει
Λίγα λεπτά μακριά από την Πιάτσα ντι Σπάνια και τη Φοντάνα ντι Τρέβι στη Ρώμη, o σκηνοθέτης της ταινίας «Να με φωνάζεις με το όνομά σου» σχεδίασε ένα ξενοδοχείο 26 δωματίων