Ελληνική καλτ TV: Αποκαλόκαιρο με τηλεοπτικά πουλιά που δεν θα πετάξουν ξανά

Υπήρχαν χειμώνες, σε μικρούς και μεγάλους σταθμούς της τηλεόρασης του '90, με πολλά λεφτά ή με λίγα, που το τηλεοπτικό πρόγραμμα γέμιζε με εκπομπές χύμα στο κύμα, σουρεαλιστικές, λίγο της παραφροσύνης και λίγο του λουμπεναριού, εκεί κατά το άγριο μεσάνυχτο. Όμως, το περιεχόμενό τους (χάλια μαύρα, αλλά καλτ χάλια) μπορούσε να κρατήσει ξάγρυπνο, λίγο να γελάς και λίγο να ‘χεις να συζητάς την επόμενη στο γραφείο.

Και υπήρχαν καλοκαίρια που όλος αυτός ο αποχαυνωτικός, μαγνητιστικός πολτός, αυτό το θεοπάλαβο genre τηλεόρασης, βγαλμένο από το πιο πολύχρωμο και θορυβώδες όνειρο της Divine, έπαιζε σε επανάληψη και σου κράταγε παρέα στα καλά και στα άσχημα. Η τηλεόραση δεν είχε μπει ακόμη στις ράγες της πολιτικής ορθότητας, επικρατούσε μια παράξενη ισότητα: άντρες και γυναίκες, αλλοδαποί και ημεδαποί, μορφωμένοι και αστοιχείωτοι, άνθρωποι του μεροκάματου και της μετα-πασοκικής χλιδής που είχαν ακόμη λάδι να καεί, ξεφτιλίζονταν ισότιμα.

Όμως, μέσα από το ρεζιλίκι βγαίνανε και λαογραφικά διαμαντάκια ή σπαράγματα του περιθωρίου, μιας Αθήνας που δεν γνωρίζαμε ή της επαρχίας που μας κρυβόταν. Η κυρία Μιχαλονάκου και η κυρία Τσεσμελή, η Τσίλα και τα Παρατράγουδα της Αννίτας που κάποτε κινητοποίησαν (και ολόσωστα) τους Κυνηγούς του Στίγματος, ο Μίστερ Εθνικά Μπούτια και ο αείμνητος Πέτρος Λεωτσάκος, δεν ξεχνιούνται αυτά.

Δώσανε έμπνευση στο ελληνικό infotainment που έμαθε να ανακατεύει την επικαιρότητα με τη γελοιότητα, την είδηση με τη γκόσιπ υπόφυση, την καρικατούρα με τα ΦΕΚ, τον κύριο ή την κυρία υπουργό με τις πορνοστάρ και τα κορίτσια των Λεωφόρου Συγγρού και Καβάλας που μόλις είχαν ολοκληρώσει τη φυλομετάβασή τους (άγνωστη λέξη τότε) και έμπλεκαν με εισαγγελείς θριαμβεύοντας στις εγχώριες πασαρέλες.

Αρέσει δεν αρέσει, το παραδέχονται ή όχι οι σύγχρονοι διευθυντές ειδήσεων και γλυκανάλατων -τώρα πια προγραμμάτων- αυτού του είδους η καλτίλα διαμόρφωσε τα ελληνικά μίντια και δεν θα ξανάρθει. Δεν μπορεί άλλωστε. Μένουν τα υπέροχα ξεσπάσματά της σε στιγμιότυπα (ή και ολόκληρα στο Youtube) και η νοσταλγία για το πρώτο, ελεύθερο, αυθόρμητο ελληνικό τηλεοπτικό τρας, αθώο μέσα στην αλητεία του, που έδωσε τη θέση του στην αποστείρωση και τις ανοστιές.

Όχι γιατί αλλάξαν οι καιροί και ήρθαν woke ήθη, αλλά γιατί κάθε εποχή έχει τους έξυπνους και τους χαζούς της, αυτούς που εξελίσσονται και εκείνους που μετατρέπονται σε ιεροκήρυκες – στεγνούς, χωρίς μυαλό, χωρίς συναίσθημα και λίγη τρέλα.

Και ναι, έγιναν και λάθη, κόπιασε και παρακμή σε εκείνα τα τηλεοπτικά στούντιο της πεντάρας και της εύκολης τηλεθέασης. Αλλά βγήκαν κι ατάκες και περσόνες και έμπνευση. Και πήρε φως και μια πτυχή της ζωής μας, θεοσκότεινη και ενοχική που είχε αξία να τη δούμε.

Στο αφιέρωμα που ακολουθεί, λίγη τηλεοπτική μνήμη, χωρίς κριτική και ευχολόγια, για μια τηλεόραση που δεν θα υπάρξει ξανά, αλλά όταν υπήρχε είχε το «κάτι» της.