Showbiz

Η Κατερίνα Βρανά για την περιπέτεια στο αεροδρόμιο του Καΐρου: Τρεις ώρες σε μια καρέκλα μόνη μου

Η καλλιτέχνιδα αναφέρθηκε και στα κοινωνικά στερεότυπα γύρω από την αναπηρία

21.11.2025, 17:15
Newsroom
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Design & Αρχιτεκτονικη Aπόστολος Γκλέτσος: Το ξενοδοχείο Papi στην Αίγινα θα είναι μία full experience

Γιάννης Νένες

Μουσικη Maruja: «Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι τριαντάχρονοι δεν μπορούν να αγοράσουν σπίτι»

Τάνια Σκραπαλιώρη

Βιβλιο Τα 90.000 βιβλία που ψάχνουν χώρο: Η έκκληση του Παλαιοβιβλιοπωλείου των Αστέγων

Λουκάς Βελιδάκης

Η Κατερίνα Βρανά για την περιπέτεια στο αεροδρόμιο του Καΐρου: Τρεις ώρες σε μια καρέκλα μόνη μου

Καλεσμένη στην εκπομπή «Buongiorno» βρέθηκε η Κατερίνα Βρανά, μιλώντας με τον γνωστό της αυτοσαρκασμό αλλά και με απόλυτη ειλικρίνεια για την πρόσφατη ταλαιπωρία που αντιμετώπισε στο Κάιρο, καθώς ταξίδευε από την Αίγυπτο προς το Λούξορ με τρίωρο layover.

Όπως περιέγραψε, το αμαξίδιό της Κατερίνας Βρανά είχε προωθηθεί κατευθείαν στη σύνδεση της επόμενης πτήσης —μια συνηθισμένη διαδικασία για όσους έχουν δεύτερη ανταπόκριση— και περίμενε τη βοήθεια του αεροδρομίου. «Έρχεται ο κύριος με το αμαξίδιο… και με ρωτάει τι θέλω. Του είπα ότι έχω τρεις ώρες και ήθελα λίγο duty free, μια βόλτα, έναν καφέ. Μου λέει “coffee, coffee, great”», αφηγήθηκε.

Η συνέχεια όμως μόνο “great” δεν ήταν. «Με πάει, με βγάζει από το αμαξίδιο, με αφήνει σε μια καρέκλα και μου λέει “ο φίλος μου θα έρθει σε τρεις ώρες”. Και φεύγει. Και ήμουνα χωρίς αμαξίδιο για τρεις ώρες». Όταν προσπάθησε να ζητήσει να πάει στην τουαλέτα, κανείς δεν την καταλάβαινε. «Δεν μιλάνε καλά αγγλικά στα διεθνή αεροδρόμια. Και δεν μπορείς να συνεννοηθείς. Είναι πολύ δύσκολο», σημείωσε, θυμίζοντας ότι παρόμοια προβλήματα έχει ζήσει και στο Bερολίνο.

Παρόλα αυτά, η Βρανά δεν παρέλειψε να τονίσει το θετικό παράδειγμα της Ελλάδας. «Στο “Ελευθέριος Βενιζέλος” έχουμε από τις καλύτερες εξυπηρετήσεις ΑμεΑ ever στον κόσμο. Είναι δύο εταιρείες, η Goldair Handling και η Skyserv, και είναι μάλαμα, μάλαμα», είπε χαρακτηριστικά.

Μιλώντας για την υγεία της, ανέφερε ότι υπάρχει σταθερή βελτίωση, αλλά και ότι η ισορροπία της επηρεάζεται όταν κουράζεται: «Περπατάω, αλλά υπάρχουν θέματα που επηρεάζουν. Γενικά όμως η πορεία είναι ανοδική».

Η καλλιτέχνιδα αναφέρθηκε και στα κοινωνικά στερεότυπα γύρω από την αναπηρία. «Μου έχει τύχει να θιχτεί μια κυρία όταν είπα ότι είμαι ανάπηρη — και η κυρία δεν ήταν ανάπηρη. Της εξήγησα ότι αυτή είναι η λέξη και δεν πειράζει που δεν της αρέσει». Παράλληλα μίλησε για τη δυσκολία προσβασιμότητας στους καλλιτεχνικούς χώρους: «Παλιά έκανα τρεις παραστάσεις, αλλά τώρα είναι δύσκολο γιατί δεν υπάρχουν πολλοί προσβάσιμοι χώροι. Σε πάρα πολλά θέατρα η σκηνή δεν είναι προσβάσιμη».

Η περιγραφή της δεν ήταν μόνο μια προσωπική εμπειρία ταλαιπωρίας, αλλά μια υπενθύμιση για το πόσο άνισα μπορεί να είναι τα ταξίδια και οι δημόσιοι χώροι για ένα άτομο με κινητικάζητήματα — και πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη για ουσιαστική, καθολική προσβασιμότητα.