Κυψέλη: Οι πολυκατοικίες του Σρέντιγκερ

Στο «πείραμα» του Σρέντιγκερ (σε εισαγωγικά γιατί είναι πείραμα νοητικό και καμία γάτα δεν έπαθε κάτι κατά την εκτέλεσή του) μια γάτα μπαίνει σε ένα κουτί μαζί με έναν μηχανισμό που μπορεί τυχαία να τη σκοτώσει. Όσο το κουτί παραμένει κλειστό, δεν έχουμε ιδέα τι έχει συμβεί και η γάτα θεωρείται ταυτοχρόνως και ζωντανή και νεκρή, μέχρι να ανοίξουμε το κουτί και να διαπιστώσουμε σε τι κατάσταση πραγματικά βρίσκεται.

Ο Σρέντιγκερ επινόησε τη «γάτα» του το 1935 και 91 χρόνια μετά, το πείραμά του διεξάγεται, στ’ αλήθεια και όχι νοητικά, στην Κυψέλη στις πολυκατοικίες που έπαθαν ζημιά από τον μετροπόντικα. Την αποκάλυψη του πειράματος έκανε άθελά του ο υφυπουργός υποδομών και μεταφορών Ταχιάος, ο οποίος στις αρχές του μήνα έλεγε πως «δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για την ασφάλεια των κατοίκων, ούτε κανένας λόγος να απομακρυνθεί κανείς από το σπίτι του» και πριν λίγες μέρες επανήλθε λέγοντας «δεν ειπώθηκε ποτέ ότι είναι ασφαλή τα κτίρια». Μιλώντας μάλιστα ειδικά για ένα κτίριο είπε «δεν είπα ποτέ ότι είναι ασφαλείς ή δεν είναι ασφαλείς (οι κάτοικοι), είπα ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος εκκένωσης του συγκεκριμένου κτιρίου», φράση η οποία στα απλά ελληνικά σημαίνει ότι ακόμα κι αν δεν είναι ασφαλείς οι κάτοικοι δεν υπάρχει κανένας λόγος να φύγουν από το σπίτι όπου δεν είναι ασφαλείς. Ή (για να πλησιάσουμε λίγο το πείραμα του Σρέντιγκερ) οι κάτοικοι την ίδια στιγμή είναι και δεν είναι ασφαλείς και, αν μείνουν στο κτίριο και ξαναξεκινήσει τις εργασίες του ο μετροπόντικας, θα μάθουμε τι στα αλήθεια ισχύει. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και για τους υπόλοιπους κατοίκους που, σύμφωνα με τον υφυπουργό, δεν έχουν λόγο να εκκενώσουν τα κτίρια για τα οποία ο ίδιος δεν έχει πει ότι είναι ασφαλή, παρότι το είχε πει πριν από περίπου τρεις εβδομάδες.

Η Πολιτεία πρέπει να δείξει ότι οι κυβερνήτες έχουν τη στοιχειώδη νοημοσύνη ώστε να καταλάβουν ότι, όταν μιλάμε για ένα τόσο σημαντικό έργο, δεν κοστίζει τίποτα να φροντιστούν οι άνθρωποι που επλήγησαν έστω και λίγο, προκειμένου να μη δυσφημιστεί το έργο

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι ότι ένας υφυπουργός μιλάει μια έτσι και μια αλλιώς ή ταυτοχρόνως και έτσι και αλλιώς. Είναι το ότι αυτό το και έτσι και αλλιώς είναι άλλο ένα σύμπτωμα της αδιαφορίας της Πολιτείας όχι για τα προβλήματα των πολιτών της γενικώς και αορίστως αλλά για τα προβλήματα των πολιτών της που έχει η ίδια δημιουργήσει.

Κάποια κτίρια παθαίνουν ζημιές κατά τη διάρκεια εκτέλεσης ενός δημόσιου έργου. Η πολιτεία δεν διαβεβαιώνει ρητά και κατηγορηματικά ότι οι κατοικίες τους είναι ασφαλείς και ταυτοχρόνως δεν κάνει αυτό που πρέπει να κάνει όταν δεν μπορεί να τους διαβεβαιώσει για την ασφάλειά τους: να τους προτείνει εναλλακτική κατοικία μέχρι να είναι έτοιμη για τη ρητή και κατηγορηματική διαβεβαίωση. Να τους αποζημιώσει με έναν τρόπο, βρε αδερφέ.

Το αν τα κτίρια είναι παλιά, καινούργια, καλής ή κακής κατασκευής είναι αδιάφορο. Ο μετροπόντικας έκανε ζημιά, η ζημιά αυτή πρέπει να αποκατασταθεί και μέχρι την αποκατάστασή της οι άνθρωποι που υπέστησαν τη ζημιά πρέπει να προσεχθούν ιδιαιτέρως, ακόμα κι αν κάποιοι από αυτούς τελικά βρουν ευκαιρία να εκμεταλλευτούν την κατάστασή τους. Ας πρόσεχαν όσοι εκτελούν τα έργα να μην έκαναν ζημιά, να μην τους έδιναν την ευκαιρία. Τώρα η ζημιά έγινε κι αυτός που την έκανε πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Και η Πολιτεία πρέπει να δείξει ότι, ειδικά εκεί που έχει ευθύνες, δεν αντιδικεί με τους πολίτες αλλά ζητάει συγγνώμη και επανορθώνει. Να δείξει ότι δεν είναι εχθρός αλλά φίλος. Και να δείξει ότι οι κυβερνήτες έχουν τη στοιχειώδη νοημοσύνη ώστε να καταλάβουν ότι, όταν μιλάμε για ένα τόσο σημαντικό έργο –για ένα έργο δισεκατομμυρίων–, δεν κοστίζει τίποτα να φροντιστούν, ακόμα και να κανακευτούν, οι άνθρωποι που επλήγησαν έστω και λίγο, προκειμένου να μη δυσφημιστεί το έργο. Και προκειμένου να μην ξαναστρωθεί ο δρόμος στην αντιπολίτευση για πολιτική εκμετάλλευση. Και μπράβο τους.