Πώς χάθηκε επένδυση μπαταριών στην Πτολεμαΐδα για μια κυβερνητική υπογραφή

Ο υφυπουργός Ενέργειας Νίκος Τσάφος δεν έβαλε την υπογραφή του σε επένδυση μπαταριών αποθήκευσης ενέργειας στην Πτολεμαΐδα, με αποτέλεσμα το ιδιωτικό ενεργειακό project να ματαιωθεί και να χαθούν ευρωπαϊκά κονδύλια.

Αυτό αναφέρει σε καταγγελία του ο δημοσιογράφος Δημήτρης Καμπουράκης. Πιο συγκεκριμένα, σε άρθρο του στο Liberal, σημειώνει ότι η επένδυση περίπου 250 εκατ. ευρώ αφορούσε την κατασκευή μεγάλης μονάδας αποθήκευσης ενέργειας στην Πτολεμαΐδα.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο δημοσίευμα, ελληνική εταιρεία υπέβαλε αυτοτελώς στην Ευρωπαϊκή Ένωση σχέδιο και δικαιολογητικά για το έργο, χωρίς να ζητήσει χρηματοδότηση από το ελληνικό Δημόσιο.

Το χρονικό της υπόθεσης με την επένδυση στην Πτολεμαΐδα που έμεινε στα χαρτιά

Η πρόταση αξιολογήθηκε στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού CEF (Connecting Europe Facility) και, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, εντάχθηκε στα έργα άμεσης ευρωπαϊκής προτεραιότητας για την ενέργεια. Η προβλεπόμενη χρηματοδότηση ανερχόταν σε 117 εκατ. ευρώ από ευρωπαϊκούς πόρους, ενώ άλλα 125 εκατ. ευρώ θα προέρχονταν από τον ιδιώτη επενδυτή.

Το έργο αφορούσε σύστημα μπαταριών μεγάλης διάρκειας, τεχνολογία που μπορεί να συμβάλει στην αποθήκευση της περίσσειας ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ, στη σταθερότητα του δικτύου και στη μείωση των πιέσεων στις τιμές ηλεκτρισμού. Παράλληλα, θα αποτελούσε μια σημαντική επένδυση για την Πτολεμαΐδα, σε μια περιοχή που αναζητά νέες οικονομικές δραστηριότητες μετά τη συρρίκνωση της λιγνιτικής παραγωγής.

Σχετικό Άρθρο

Πολιτικη & Οικονομια Χαρδαλιάς: Επένδυση 15,5 εκατ. ευρώ για αθλητικές υποδομές σε 10 δήμους της Αττικής

Newsroom 10.09.2026, 14:23

Ωστόσο, όπως γνωστοποιεί ο δημοσιογράφος, η απαιτούμενη υπογραφή από την πλευρά της κυβέρνησης δεν δόθηκε πριν από την εκπνοή της ευρωπαϊκής προθεσμίας. Έτσι, τα 117 εκατ. ευρώ της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης δεν δεσμεύτηκαν για το συγκεκριμένο έργο, ενώ αντίστοιχα δεν προχώρησε και η ιδιωτική επένδυση των 125 εκατ. ευρώ.

Η συγκεκριμένη υπόθεση αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πραγματικότητα του «επιχειρείν» στην Ελλάδα: Κατά πόσο η ελληνική διοίκηση μπορεί να ανταποκρίνεται έγκαιρα σε επενδύσεις ενεργειακών υποδομών, ιδιαίτερα σε έναν τομέα που η ίδια η κυβέρνηση έχει χαρακτηρίσει στρατηγικής σημασίας.