Αλέξης Τσίπρας - ΕΛ.Α.Σ.: Οι πρώτες κινήσεις προκαλούν ερωτήματα για την ηγεσία, τη φορολογία και την αξιοπιστία του νέου εγχειρήματος.
Με το ξεκίνημά της η Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα μάς χάρισε μερικές ημέρες απολαυστικής κακοφωνίας. Μάθαμε για γρήγορα κότερα και πισίνες που θα φορολογηθούν και μας δόθηκαν συγκεκριμένοι αριθμοί για τα προβλεπόμενα έσοδα, όπως αρμόζει σε ένα σοβαρό κόμμα. Το πρόβλημα ήταν ότι κονταροχτυπιούνταν μεταξύ τους ή έτσι νομίσαμε. Γιατί τελικά τα πράγματα ήταν σοβαρότερα, αφού ο ίδιος ο Τσίπρας βγήκε, άδειασε τα στελέχη του και διέγραψε όλη τη συζήτηση. Δεν υπάρχουν τέτοια σχέδια, είπε, μόνο τα μερίσματα και τα «υπερκέρδη» θα φορολογηθούν.
Πώς προέκυψαν όλα αυτά λοιπόν; Τα έβγαλαν από το κεφάλι τους ή απλώς επικρατεί ένα μικρό μπάχαλο στο κόμμα; Αυτό δεν το ξέρουμε. Εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι όλο αυτό ήρθε απλώς για να επιβεβαιώσει πως το «απόψε αυτοσχεδιάζουμε» ποτέ δεν πεθαίνει για την αριστερά. Και ότι η μόνη σταθερά του νέου κόμματος είναι οι φιλοδοξίες του κ. Τσίπρα.
Το μόνο που μένει να φανεί είναι τι θα πετύχει. Για την ώρα, ο Τσίπρας επιλέγει να τοποθετήσει σε θέσεις ευθύνης άτομα της απόλυτης εμπιστοσύνης του. Πολιτική διά απονομής, ωστόσο, δεν γίνεται. Μ’ αυτόν τον τρόπο το μόνο που εξασφαλίζεις είναι ένα αμιγώς αρχηγικό κόμμα, σε βάρος, βέβαια, της αξιοπιστίας. Ένα καλό παράδειγμα είναι η περίπτωση της κ. Ιωάννας Λαλιώτου, πανεπιστημιακής καθηγήτριας και τομεάρχη Παιδείας. Διαθέτει ένα εντυπωσιακό βιογραφικό – σίγουρα θα κοσμούσε το ψηφοδέλτιο οποιουδήποτε κόμματος. Έδωσε, λοιπόν, την πρώτη της συνέντευξη, όχι όμως για να μιλήσει για θέματα Παιδείας, «γι’ αυτά θα υπάρξει χρόνος», όπως σημείωσε ο δημοσιογράφος. Σωστά! Γιατί μπορεί να ειπωθεί κάτι που θα αποδειχθεί πρόωρο και να ακολουθήσει άδειασμα. Αν, ας πούμε, εξηγούσε πώς πιστεύει ότι μπορούν να μπαίνουν τα παιδιά στο πανεπιστήμιο με την κατάργηση των εξετάσεων. Τόσα χρόνια πανεπιστημιακός, θα έχει άποψη.
Έστω κι έτσι, η συνέντευξη έχει ενδιαφέρον, κυρίως για το πώς βλέπει τη σχέση της με τον Τσίπρα. Στην πρώτη ερώτηση, για παράδειγμα, αναφέρεται στην αρχή (;) της σχέσης τους, όταν της έκανε «τη μεγάλη τιμή» να την προσκαλέσει να πάρει μέρος στην παρουσίαση της «Ιθάκης». Εκδήλωση ευγένειας, σκέφτεσαι, ας πάμε παρακάτω. Στη δεύτερη ερώτηση ξεκινά με τον ίδιο πάνω κάτω τρόπο: «Ο Αλέξης Τσίπρας και η ΕΛ.Α.Σ. με τίμησαν αναθέτοντάς μου την ευθύνη για τον τομέα της Παιδείας». Υπερβολή αλλά δεν πειράζει. Στην τρίτη όμως επιμένει: «Η εμπειρία, η πολιτική γενναιότητα και η εντιμότητα του Αλέξη στην ηγεσία εγγυώνται ότι θα γίνουμε...» κ.λπ. κ.λπ. Ευτυχώς οι ερωτήσεις ήταν μόνο τέσσερις και το λιβανιστήρι σταμάτησε.
Γενικά, πάντως, η κ. Λαλιώτου θα πρέπει να αισθάνεται έξω από τα νερά της στην ΕΛ.Α.Σ. Έτσι προσπάθησε να προσαρμοστεί στο ταξικό πνεύμα που έβγαζαν οι δηλώσεις περί επιβολής φόρου για τις πισίνες. Εξηγεί, λοιπόν, πως εμείς «δεν προερχόμαστε από τις κοινωνικές και πολιτικές ελίτ του τόπου μας… μαθητεύσαμε και σπουδάσαμε στα δημόσια σχολεία και πανεπιστήμια της πατρίδας μας και μετά αλλού». Σε άλλο σημείο της συνέντευξης μαθαίνουμε πως αυτό το «αλλού» ήταν στη Βρετανία, την Ιταλία και τις ΗΠΑ. Και μάλιστα, όπως προκύπτει από το βιογραφικό της, σε ορισμένα από τα πιο ελίτ πανεπιστήμια όπως το Πρίνστον και το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο στη Φλωρεντία, ενώ παράλληλα υπήρξε υπότροφος του ιδρύματος Φούλμπραϊτ και δίδαξε στο Κολούμπια. Για ελίτ να το συζητήσουμε, αλλά σίγουρα αποτελεί το υπόδειγμα της ρετσινιάς, aka αριστείας.
Μια διαφορετική συνέντευξη έδωσε ο τομεάρχης Οικονομικών, Φραγκίσκος Κουτεντάκης. Είναι από τα λιγότερα γνωστά πρόσωπα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, δεν ανήκει στους νεοσσούς της ΕΛ.Α.Σ. Στο παρελθόν είχε διατελέσει επικεφαλής του γραφείου προϋπολογισμού της Βουλής κι από τότε οι εκθέσεις του διακρίνονταν για τη σοβαρότητα και την αντικειμενικότητά τους. Στη συνέντευξή του, βέβαια, υποστηρίζει την πολιτική του κόμματος για «φορολογική δικαιοσύνη». Κάνει μια αυτονόητη επισήμανση, την οποία όμως δεν έχει ξανακάνει στέλεχος, όχι μόνο της αριστεράς αλλά και γενικότερα της αντιπολίτευσης: «Θα σεβαστούμε ευλαβικά τα υπάρχοντα δημοσιονομικά περιθώρια». Και σε άλλο σημείο προσθέτει ότι: «Φυσικά το πρόγραμμα θα συμμορφώνεται με τους ισχύοντες ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες».
Οι επισημάνσεις του, χωρίς αμφιβολία, θα αποτελούν «ανάθεμα» για τους περισσότερους συντρόφους του. Βέβαια, για εμάς τους υπόλοιπους μπορεί να αποτελέσουν τη βάση για μια ουσιαστική συζήτηση σχετικά με την οικονομική πολιτική. Η θέση της αριστεράς σήμερα –και σ’ αυτό συμφωνεί και το ΠΑΣΟΚ– είναι ότι προηγείται η ανακατανομή του υπάρχοντος δημοσιονομικού χώρου. Αυτό θα επιτευχθεί μέσω της αύξησης των φόρων στα κέρδη και τα μερίσματα και μέσω της ελάφρυνσης των μισθωτών.
Στον αντίποδα είναι η θέση της κυβέρνησης ότι το μείζον είναι η αύξηση του δημοσιονομικού χώρου μέσα από την ανάπτυξη και τις επενδύσεις. Η οποία στη συνέχεια θα επιτρέψει τη χρηματοδότηση του κοινωνικού κράτους, τη μείωση των φόρων και την αύξηση των εισοδημάτων.
Στην εκδοχή της αριστεράς ο κίνδυνος είναι η στασιμότητα. Απλουστεύοντας δραστικά, δεν μπορείς να βάζεις στο στόχαστρο τις επιχειρήσεις με τα «υπερβολικά» κέρδη, κατά τεκμήριο, δηλαδή, τις πιο επιτυχημένες, και την ίδια στιγμή να θέλεις να προσελκύσεις κεφάλαια για επενδύσεις. Κάτι το οποίο για την Ελλάδα αποτελεί όρο επιβίωσης, με το τέλος του ταμείου ανάκαμψης, τις ανάγκες εξυπηρέτησης του χρέους και τη δημογραφική κατάρρευση. Ο κίνδυνος μάλιστα δεν είναι θεωρητικός. Με μία έννοια είναι η ιστορία της μεταπολίτευσης. Ευημερία η οποία στηρίχθηκε στα δανεικά. Καλώς ή κακώς, όμως, αυτά μας τελείωσαν.
17°
