Η εντιμότητα του Τζοκόντου

Για αρχή να ευχαριστήσω τον Αιμίλιο τον Χειλάκη ο οποίος, στην προσπάθειά του να κολακεύσει τον Αλέκση μας, του χάρισε το νέο του προσωνύμιο: ο Τζοκόντος. Και με αυτό θα αποκαλώ από εδώ και μπρος τον παλιό ηγέτη του Πολάκη και νυν ηγέτη του Νυφούδη. Σε περίπτωση που δεν καταλαβαίνετε τίποτα από αυτά που γράφω να σας ενημερώσω ότι ο ηθοποιός Αιμίλιος Χειλάκης είπε (υποθέτω στα σοβαρά) ότι «ο Τσίπρας είναι όπως ο πίνακας της Τζοκόντα. Αν τον κοιτάξεις, από όποια γωνία κι αν τον κοιτάξεις, νομίζεις ότι σε κοιτάει. Είναι έτσι ζωγραφισμένος». Αυτό που περιγράφει, αν μιλάμε για άνθρωπο και όχι πίνακα, ονομάζεται στραβισμός και έτσι όπως το περιγράφει είναι και πολύ απειλητικό (είναι τρομακτικό κάποιος να έχει πάνω σου τα μάτια του διαρκώς) αλλά εγώ προτιμώ να σκέφτομαι τον Τσίπρα ως έργο τέχνης και όχι ως stalker οπότε... Τζοκόντος.

Αλλά όσο και να με ενθουσιάζει το νέο όνομα του αρχηγού της ΕΛΑΣ υπάρχει κάτι που με ενθουσιάζει περισσότερο: η επιμονή του να επικαλείται την εντιμότητά του, πράγμα που για όλους όσους κατοικούμε στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια ή παρακολουθούμε την επικαιρότητα από το εξωτερικό, είναι το αντίστοιχο του να επικαλείται η Ζωή Κωνσταντοπούλου την ψυχραιμία της ή ο σύντροφος Πολάκης την μετριοπάθειά του. Το «έντιμος Τσίπρας» ακούγεται σαν ένα «σεμνή Μαντόνα» ή ένα «ειλικρινής Αντρέας Παπαντρέου».

Μιλάμε για τον πολιτικό που σε κάθε τρεις του προτάσεις έλεγε πέντε ψέματα. Που κορόιδεψε τους ψηφοφόρους του υποσχόμενος κατάργηση των μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο, που πότισε δηλητήριο την κοινωνία, που έπαιξε τη χώρα στα ζάρια, που προκήρυξε ένα παραλίγο μοιραίο δημοψήφισμα και αντέστρεψε το αποτέλεσμα του μόνο όταν κατάλαβε ότι το ελικόπτερο μπορεί να μην προλάβαινε να τον φυγαδεύσει. Μιλάμε για τον πρωθυπουργό με δύο καταδικασμένους υπουργούς. Γι’ αυτόν που ήθελε να κλείσει τηλεοπτικούς σταθμούς προκειμένου να μπορεί να ελέγξει την ενημέρωση. Μιλάμε για τον άνθρωπο που συνδέθηκε με τη σκευωρία Νοβάρτις. Για τον άνθρωπο που έπαιζε θέατρο ενώ ήξερε για τους δεκάδες νεκρούς στο Μάτι. Για τον άνθρωπο που αποχώρησε από το κόμμα του και προώθησε άλλον αρχηγό μόνο και μόνο για να τον υποσκάψει. Για τον άνθρωπο που πετά τους παλιούς κολλητούς του στα σκυλιά για να αναζωογονήσει την καριέρα του. Κι αυτά είναι μόνο τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό, αλλά νομίζω είναι αρκετά για να αποδείξουν ότι αν η λέξη «εντιμότητα» είχε συνείδηση θα ντρεπόταν να μπει δίπλα στο όνομα Τσίπρας.

Αλλά ο Τζοκόντος τη χρησιμοποιεί σε κάθε ευκαιρία με αποτελέσματα που όμως φοβάμαι δεν είναι τα επιδιωκόμενα. Γιατί επικαλούμενος την εντιμότητα του θυμίζει έναν βασικό ανθρώπινο κανόνα: αν χρειάζεται εσύ να πεις πόσο αστείος/όμορφος/καλός εραστής/ έντιμος κλπ είσαι τότε μάλλον δεν είσαι και πάρα πολύ. Και μπράβο σου.