To νέο πολιτικό εγχείρημα γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού, ο αντισυστημισμός και η σύγκλιση των δύο άκρων
Πού να το ήξερε ο σταθμάρχης, εκείνο το μοιραίο βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023, ότι βάζοντας τα δύο τρένα σε τροχιά σύγκρουσης, εκτός από τον τραγικό θάνατο 57 ανθρώπων, θα έριχνε τον σπόρο για τη δημιουργία ενός νέου κόμματος. Η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα μπορεί να ακροβατεί μεταξύ κωμωδίας και δράματος αλλά δεν θα πάψει ποτέ να μας εκπλήσσει. Αν κάτι μας έλειπε ήταν ένα κόμμα γεύση παγωμένης στέπας και ω του θαύματος το περιμένουμε. Με τη Μαρία Καρυστιανού επικεφαλής και τον Θανάση Αυγερινό εκπρόσωπο Τύπου. Τι άλλο θέλετε;
Ανέκαθεν οι μεγάλες δυνάμεις είχαν συμπάθειες σε κόμματα μικρών χωρών με ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία όπως η Ελλάδα. Για να προωθούν ή να προστατεύουν τα συμφέροντά τους. Και γεγονότα όπως το δυστύχημα των Τεμπών μπορούν άνετα να γίνουν εμβρυουλκοί πολιτικών εξελίξεων. Ειδικά σε μια χώρα σαν τη σημερινή Ελλάδα. Όπου η οικονομική κρίση κληροδότησε, τον κατακερματισμό των πολιτικών δυνάμεων ως πολιτικό σύστημα, τη συνωμοσιολογία ως πολιτικό εργαλείο και τον αντισυστημισμό ως κυρίαρχη ιδεολογία του έθνους. Και μπορεί το 40% του τελευταίου δημοψηφίσματος να διέσωσε τη χώρα από τους άφρονες ιδεοληπτικούς, αλλά το 60% είναι ακόμα εδώ, έτοιμο να συμβάλει σε κάθε μελλοντική αποσταθεροποίηση. Πάντοτε βεβαίως στο όνομα της δικαιοσύνης.
Στην προσπάθεια της Μαρίας Καρυστιανού να διαμορφώσει ηγετικό πολιτικό image συναντήθηκαν με επιτυχία οι συνταγές των δύο άκρων, της Αριστεράς και της Δεξιάς. Μπορεί βεβαίως το 9% που της δίνουν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις να μην την ικανοποιεί, αλλά είναι μια πολύ καλή αρχή για το άλμα προς τον ουρανό. Μπορεί να μάζεψε 1,5 εκατομμύριο ψυχές την ίδια μέρα στις πλατείες της Ελλάδας και του εξωτερικού με σύνθημα το «δεν έχω οξυγόνο», αλλά δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες.
Μπορεί να είδε τον Πρωθυπουργό της χώρας να υποκλίνεται μπροστά στο δράμα της και πολιτικούς παράγοντες όλων των χρωμάτων να την εξυμνούν και να τη θέλουν από πρωθυπουργό μέχρι και πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά ο πανδαμάτωρ χρόνος είναι πάντα εδώ. Τα γεγονότα ξεθωριάζουν γρήγορα, οι μνήμες αμβλύνονται, τα πραγματικά ντοκουμέντα υπονομεύουν τις θεωρίες και τα πρόσωπα όταν εκτίθενται στην πολιτική αρένα δέχονται και σκληρή πολιτική κριτική. Αλλά γι’ αυτό υπάρχουν οι φίλοι. Για να βοηθήσουν την επιστροφή της στην επικαιρότητα με θεσμικό τρόπο. Με ένα καινούργιο κόμμα.
Και βέβαια υπάρχουν δεξιά και αριστερά κόμματα στη χώρα που η αγάπη για τη Ρωσία είναι ισχυρή. Και νόμιμο είναι και λογικό. Και βέβαια ο πρόεδρος Πούτιν είναι δημοφιλής και πρότυπο πολλών εκ των πολιτικών ταγών μας, δεξιών και αριστερών. Αλλά τα περισσότερα είχαν χαμηλές πτήσεις και δεν καθόρισαν, μέχρι τώρα, τις πολιτικές εξελίξεις. Σήμερα γίνεται μια ακόμα προσπάθεια για ένα μεγάλο μπαμ. Για ένα κόμμα που ενδεχομένως θα καταπιεί τα υπόλοιπα δεξιά και ακροδεξιά και θα ενώσει κάτω από τις μητρικές φτερούγες του όλο το δεξιό συνονθύλευμα της Βόρειας Ελλάδας και όχι μόνο. Αρκεί να βοηθήσουν και τα γεγονότα. Έχει η Μαρία Καρυστιανού τέτοιο ηγετικό προφίλ ώστε το κόμμα της να μην είναι θνησιγενές; Ή έστω να μη μείνει σε ρηχά νερά όπως τα άλλα; Δεν φαίνεται κάτι τέτοιο, αλλά στη χώρα αυτή είδαμε ακόμα και τον Αλέξη Τσίπρα να επιστρέφει και να ζητάει πάλι να μας κυβερνήσει. Οπότε όλα γίνονται αφού και η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.
Η ανάδειξη της Μαρίας Καρυστιανού σε σύμβολο της κάθαρσης, του οξυγόνου και της δικαιοσύνης είναι υπόθεση και των δύο άκρων. Τα οποία εδώ συνεργάστηκαν έξυπνα αναζητώντας, τι άλλο, την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης. Δεν φαντάστηκαν από την αρχή τη δημιουργία κόμματος, αλλά είδαν ότι μπορούσε να προκαλέσει ρήγματα στη ΝΔ και να θαμπώσει την εικόνα του Κυριάκου Μητσοτάκη όπως και έγινε. Στην αρχή την παρουσιάζει στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο ο Κώστας Αρβανίτης του ΣΥΡΙΖΑ, για να καταγγείλει το «έγκλημα» των Τεμπών και να δυσφημίσει το πολιτικό σύστημα της χώρας διεθνώς. Στη μεγάλη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο, αριστεροί καλλιτέχνες συμμετείχαν αφιλοκερδώς και αγωνίστηκαν ώστε να την προβάλλουν στο πανελλήνιο και να ενισχύσουν οικονομικά τον σύλλογο των συγγενών των θυμάτων του οποίου ήταν επικεφαλής. Στα συλλαλητήρια του Συντάγματος, η Κουτσούμπα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στέκεται πίσω από το βήμα της. Ενώ ως συνήγορος πολιτικής Αγωγής αλλά και μέντοράς της εμφανίζεται η Ζωή της Πλεύσης που τη συνοδεύει σε όλα τα events και την αναδεικνύει. Όλοι φυσικά με στόχο να αντλήσουν πολιτικά κέρδη από το δράμα αλλά και την αίγλη της. Η εικόνα που της φιλοτεχνούν είναι σαφώς αριστερή και μάλιστα εμφανίστηκαν και κάποιοι που θεωρούσαν ότι πρέπει να συνεργαστεί με τον επανεμφανιζόμενο Αλέξη Τσίπρα.
Αλλά εκείνη έχει δική της άποψη και δικούς της στόχους. Σε μια απλή, καθημερινή συνέντευξη δηλώνει στην ουσία κατά των αμβλώσεων και το πολιτικό σκηνικό αλλάζει άρδην. Κατεδαφίζεται επί τόπου η αριστερή εικόνα και αναδύεται η δεξιά όταν μάλιστα εμφανίζεται ως δεξί της χέρι μια δικηγόρος, υποψήφια με τη ΝΙΚΗ. Και φυσικά οι παρουσίες του Θανάση Αυγερινού, δημοσιογράφου, μόνιμου κάτοικου της Μόσχας, κι ενός προέδρου ελληνικής κοινότητας, μόνιμου κάτοικου της Αγίας Πετρούπολης, στον στενό ηγετικό πυρήνα του κυοφορούμενου κόμματος, δεν αφήνει αμφιβολίες για την κατεύθυνση αυτού. Η μετατόπιση έγινε σταδιακά, το κοινό της όμως έμεινε το ίδιο. Αντισυστημικοί, συνωμοσιολάτρες αντιεμβολιαστές και θρησκόληπτοι. Ένας καθόλου αμελητέος κοινωνικός χώρος που αναζητεί εδώ και χρόνια, από την αρχή της κρίσης, σταθερή πολιτική έκφραση και ρόλο στις εξελίξεις.
Ο γνωστός χυλός της μετα-πολιτικής είναι πάλι εδώ. Η Αριστερά την ανέδειξε ως πασιονάρια της δικαιοσύνης αλλά την κέρδισε η δεξιά ως αιχμή του δόρατος της κάθαρσης και των λαϊκών δικαστηρίων. Που θα κλείσουν στη φυλακή τους φαύλους πολιτικούς και θα δημεύσουν τις περιουσίες τους. Η πρώτη τραγική ειρωνεία της τύχης; Η Μαρια Καρυστιανού αναδεικνύεται ως δημόσιο πρόσωπο μέσα από τις θεωρίες περί ξυλολίου τις οποίες πρώτος λανσάρισε ο Κυριάκος Βελόπουλος. Το κόμμα του οποίου θα υποστεί τις μεγαλύτερες απώλειες από το νέο εγχείρημα. Αν φυσικά αυτό περπατήσει. Η δεύτερη τραγική ειρωνεία της τύχης; Η Μαρία Καρυστιανού υποστηρίζεται από την πρώτη στιγμή από την Αριστερά με στόχο την ανατροπή της Δεξιάς, ενώ από αύριο το κόμμα της θα αρδεύεται και από τις ίδιες δεξαμενές ψηφοφόρων με την αριστερά. Και θα λειτουργήσει ως κόμμα ανταγωνιστικό με αυτό του Αλέξη Τσίπρα.
Φυσικά και τα παράδοξα που συμβαίνουν μπορεί να είναι ειρωνικά αλλά δεν είναι καθόλου τυχαία.
Η συνεργασία των δύο άκρων είναι και πάλι εδώ. Ακούσια ή εκούσια δεν έχει σημασία. Το νήμα που τα συνδέει φυσικά και είναι το μίσος για τη δημοκρατία των ανοικτών θεσμών και η αγάπη για κάθε είδους ολοκληρωτισμό. Και να μη ξεχνάμε ότι η ευρωπαϊκή αριστερά του μεσοπολέμου αρχικά είδε με συμπάθεια το ναζιστικό κίνημα του Χίτλερ ως ένα μόρφωμα που ακριβώς απειλούσε τη δημοκρατία και τον καπιταλισμό. Όπως εξάλλου το είδε και ο Στάλιν και γι’ αυτό έκανε τη συμφωνία μαζί του. Τα πράγματα φυσικά άλλαξαν όταν τον Ιούνιο του 1941 ο Χίτλερ ξεκίνησε την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα προσβάλλοντας τον μέχρι πρότινος σύμμαχό του. Από τότε κρατάει η συνεργασία αυτή των δύο άκρων. Και δύσκολα θα μας εγκαταλείψει.
Σε μια εποχή που ο πολύχρωμος αντισυστημισμός φυτρώνει παντού, υβριδικοί πολιτικάντηδες μπορούν να τον χρησιμοποιούν για να πλατσουρίζουν σε διάφορα ακροατήρια και να αποκτούν έστω και εφήμερη αίγλη. Αυτή είναι η μετα-πολιτική που στοχεύει στο χάος, στην αποσταθεροποίηση όχι απλώς κυβερνήσεων, αλλά ολόκληρων δημοκρατικών συστημάτων και στην ανάδειξη ελεγχόμενων αχυράνθρωπων στην εξουσία. Φαλκιδεύοντας τη δημοκρατία αλλά με καθόλα δημοκρατικές και καθαρές εκλογικές διαδικασίες. Προφανώς κι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα. Ισχυροί οικονομικοί παράγοντες και ξένα συμφέροντα έχουν κάθε λόγο να ενδιαφέρονται για τις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις. Η Ελλάδα είναι σημαντική για τα κάθε λογής υπερεθνικά συμφέροντα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και αυτό προσελκύει ενδιαφερόμενους. Να έχουμε το νου μας.
17°
![Γιάννης Ψυχοπαίδης, «Χρησμός» [τρίπτυχο], 2003](/images/120x120/1/jpg/files/2026-05-19/psychopaidis_goulandri-1.webp "Γιάννης Ψυχοπαίδης, «Χρησμός» [τρίπτυχο], 2003")
