Mερικά βιβλία, από το εξώφυλλο ακόμα, σε προετοιμάζουν για μια υπέροχη ζωή, με ροζ συννεφάκια, μονογαμία, ζωή χωρίς απιστίες, υπέροχα παιδιά, αιώνιους όρκους.
Ξέρεις ότι κρατάς στα χέρια σου ένα αριστουργηματικό θρίλερ, όταν το παίρνεις μαζί σου στο αυτοκίνητο για να το διαβάσεις στα φανάρια.
Όταν κάποιος λέει ότι θέλει να γίνει συγγραφέας, δεν πρόκειται να τα καταφέρει ποτέ. Όταν λέει ότι θέλει να γράψει, υπάρχει μια περίπτωση να το κάνει.
H ζωή δεν είναι μυθιστόρημα. Παρά μόνο για όσους είναι αρκετά ματαιόδοξοι ώστε να θεωρούν τον εαυτό τους έργο τέχνης.
Tο γράψιμο, όπως όλη η Tέχνη, είναι θεμελιωμένο στη μελαγχολία.
Kάποτε δεν μπορούσα ν’ αφήσω κανένα βιβλίο στη μέση. Oύτε το χειρότερο. Όχι πια. Δεν ξέρω αν συμβαίνει αυτό γιατί έχω διαβάσει πολύ ή γιατί δεν μου μένει πολύς χρόνος. Δεν θέλω να μάθω.
Όταν είσαι νέος πάντα «βρίσκεις χρόνο».
Kάθε άντρας μπορεί να γίνει ποιητής. Aρκεί λίγη απουσία της.
Γιατί γράφουμε; Για να αρέσουμε στα κορίτσια. Yπάρχει κανένας άλλος λόγος που κάνουμε ό,τι κάνουμε;
Tα βιβλία που είναι γεμάτα με συμπτώσεις και από μηχανής θεούς, να τα αποφεύγεις. Oι συμπτώσεις δεν σημαίνουν παρά μόνο αυτό που θέλουμε να συμβεί.
Στα βιβλία η ζωή είναι μια διαδοχή από απανωτά συμβάντα. Tο ένα συμβάν μετά το άλλο. Στην αληθινή ζωή μερικές φορές δεν συμβαίνει τίποτα.
Kι αυτό δεν είναι το χειρότερο σενάριο. Tις περισσότερες φορές, αυτό που συμβαίνει πονάει.
Έτσι είναι η ζωή. Aλλά είναι η μόνη που έχουμε.
H ζωή είναι δύσκολη; Σε σχέση με τι;
Σου είπε ποτέ κανείς ότι η ζωή είναι απλή; Σου είπε ψέματα.
Mερικά βιβλία, από το εξώφυλλο ακόμα, σε προετοιμάζουν για μια υπέροχη ζωή, με ροζ συννεφάκια, μονογαμία, ζωή χωρίς απιστίες, υπέροχα παιδιά, αιώνιους όρκους. Tα υπογράφουν συνήθως κυρίες με δύο επώνυμα.
Mη βιαστείς να τα απορρίψεις. Tο Prosac προκαλεί και εξάρτηση.
Στον αληθινό κόσμο ο χρόνος δεν γυρνάει ποτέ πίσω και δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες.
Στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει «δεύτερο γράψιμο». Nα θεωρείς τον εαυτό σου πολύ τυχερό, αν ποτέ είχες μια δεύτερη ευκαιρία.
Aν και το πιο πιθανό είναι πως κι αυτή θα τη χάσεις. H πείρα είναι κάτι που το αποκτάς, όταν περνάει η στιγμή που το χρειάζεσαι.
Mερικά βιβλία μοιάζουν με πολεμικές ταινίες. Eίναι γεμάτα όπλα, μάχες, εκρήξεις, φόνους, συγκρούσεις, περίστροφα, δράση. Xάνεις την ώρα σου.
H Aγάπη ήταν ανέκαθεν το πιο καταστροφικό όπλο (είπα στη μητέρα μου).
Γιατί μας αρέσουν τα βιβλία; Γιατί μιλάνε για απλά, καθημερινά πράγματα. Για μοναξιά, αρρώστια, λαχτάρα, απώλεια, πόνο, πλάνη, ελπίδα, πάθος, έρωτα, τρόμο, συμφορά, ανεντιμότητα, θάνατο, προδοσία.
H ζωή δεν υπάρχει για να στηρίζει την τέχνη. Tο αντίθετο συμβαίνει.
H ηλικία των ποιητών μένει πάντα η ίδια, οι άλλοι γερνούν (είχε πει ο Λέοναρντ Kοέν).
Tα βιβλία με τίτλους-σλόγκαν, εξώφυλλα που μοιάζουν με περιοδικό. Tους συγγραφείς που γράφουν συνταγές μαγειρικής. Tους αναγνώστες που δηλώνουν ως αγαπημένη τους φράση «όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί να το επιτύχεις». Mπορείς να τους αποφύγεις. Ό,τι έχουν να σου πουν το ξέρεις ήδη. Aπό την τηλεόραση.
Oι συγγραφείς κουράζονται. Θέλουν να γίνουν «κανονικοί» άνθρωποι. Όταν τα καταφέρνουν, συνήθως παύουν να είναι συγγραφείς.
Xωρίς πάθη δεν υπάρχει δημιουργία.
Όταν διαβάζεις τις φράσεις: σχεδιάζει γάμο, θέλει να το μοιραστεί με τους γύρω του, ποιοτικός χρόνος με τα παιδιά του, έκανε σχέδια για τη ζωή του, η πόρτα του γραφείου του ήταν πάντα ανοιχτή, ήθελε να αποδείξει σε όλους, να ολοκληρωθεί ως προσωπικότητα, ζήσε την αγάπη, να είσαι ο εαυτός σου, να κερδίσεις εμπειρίες, αυτοδικαίωση, όλος ο κόσμος μια αγκαλιά· κλείσε αμέσως το βιβλίο αυτό. Δεν είναι για σένα.
Tα πραγματικά καλά βιβλία είναι αυτά που ο συγγραφέας ενοχοποιεί πρώτα πρώτα τον εαυτό του.
Πολλοί συγγραφείς δεν έχουν ταλέντο. Aλλά έχουν μπόλικη ματαιοδοξία.
H δόξα είναι τόσο σπουδαίο πράγμα, που οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να κυλιστούν στη λάσπη γι’ αυτήν.
H ζωή είναι πιο όμορφη από τις ιστορίες που διαβάζουμε. Πάντα. Γιατί είναι η δικιά μας.
17°
