Ίμια: Τα γεγονότα του 1996, η διαχείριση της κρίσης, η στάση των Αμερικανών και η σημερινή πραγματικότητα
Η πικρή αλήθεια για τα Ίμια, έχει καταγραφεί ιστορικά. Και 30 χρόνια μετά, η αλήθεια αυτή παραμένει μια χαίνουσα πληγή που αρνείται πεισματικά να κλείσει.
Οι Τούρκοι επέλεξαν να στήσουν μια αριστοτεχνικά σχεδιασμένη επιχείρηση με το φορτηγό πλοίο που προσάραξε κοντά στις βραχονησίδες, τη στιγμή που στην Ελλάδα υπήρχε ακυβερνησία με τον Ανδρέα Παπανδρέου άρρωστο στο Ωνάσειο και στους διαδρόμους να μαίνεται λυσσώδης η μάχη της διαδοχής. Ο Κώστας Σημίτης κλήθηκε να διαχειριστεί μια κρίση που είχε ήδη δρομολογηθεί σε βάρος μας, τη στιγμή που είχε αναλάβει πρωθυπουργός λίγες μόλις μέρες πριν.
Αυτό βεβαίως δεν απαλλάσσει ούτε τον ίδιο, ούτε τον Παπανδρέου, ούτε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συνολικά, από τις ευθύνες τους για το μπάχαλο που ακολούθησε. Μεταξύ άλλων με έναν αρχηγό ΓΕΕΘΑ που είχε αποστρατευτεί και τον επανάφεραν στην ενεργό υπηρεσία, ενόσω στο ενδιάμεσο ήταν και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ.
Και με έναν άλλο απόστρατο ναύαρχο - επίσης στέλεχος του ΠΑΣΟΚ - που τον διόρισαν διοικητή της ΕΥΠ αλλά δεν τον καλούσαν στις συσκέψεις και τον άφηναν έξω να περιμένει με τις ώρες σ 'έναν καναπέ. Μέχρι που βαρέθηκε ο άνθρωπος κι έφυγε ενώ ήθελε να μεταφέρει σημαντικές πληροφορίες.
Όταν πια εξερράγη ο Σημίτης με το περίφημο «δεν σου είπα Αρχηγέ να φυλάς και το μικρό νησί;», ήταν αργά. Και το no flags, no ships, no troops, η μόνη επιλογή. Η εναλλακτική ήταν πόλεμος. Έναν πόλεμο που η ευάλωτη τότε Ελλάδα πιθανότατα θα έχανε.
Η Ελλάδα λοιπόν, ηττήθηκε στο πεδίο, ταπεινώθηκε και για να λέμε τη μαύρη αλήθεια, υπέστη και de facto απώλεια εθνικού εδάφους που έγινε έκτοτε αμφισβητούμενη περιοχή. Οι σύμμαχοι - οι ίδιοι που τώρα κόπτονται για τη Γροιλανδία - επέλεξαν το ρόλο του επιτήδειου ουδέτερου με το κλασσικό «συστήνουμε στα μέρη αυτοσυγκράτηση».
Η χώρα, από νόμιμος κάτοχος των Ιμίων, έγινε «μέρος» που έπρεπε να δείξει «αυτοσυγκράτηση». Λίγα χρόνια μετά, ο Τόμας Νάιλς, τότε πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, εξομολογήθηκε τα εξής :
«Ξέραμε οτι τα νησιά είναι ελληνικά και ότι η Ελλάδα είχε δίκιο. Και το ήξεραν και οι Τούρκοι. Αλλά δεν θέλαμε να δυσαρεστήσουμε έναν στρατηγικό εταίρο όπως η Τουρκία»…
Οι Αμερικανοί ήξεραν λοιπόν την αλήθεια. Αλλά την κρίσιμη ώρα δεν μίλησαν. Το ίδιο σιωπηλοί παρέμειναν και οι Ιταλοί ενόσω γνώριζαν άριστα ότι με τη συνθήκη του 1932 όλο το σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων πέραν των 3 μιλίων, παραχωρήθηκε στην Ιταλία. Και με τη συνθήκη των Παρισίων του 1947, τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα. Μια συνθήκη στην οποία μάλιστα οι Τούρκοι, δεν ήταν καν συμβαλλόμενο μέρος. Και που μέχρι και την κρίση του 1996, αναγνώριζαν τα Ίμια ως ελληνικά νησιά, αφού απέχουν 4 μίλια από τις τουρκικές ακτές.
Τα γεγονότα λοιπόν δεν αλλάζουν. Αλλά το πιο σημαντικό πλέον είναι να βγουν και τα αναγκαία συμπεράσματα απο κοινωνία και πολιτικούς.
Ούτε βέβαια σημαίνει ότι πρέπει να ανοίγουμε τα θέματα αυτά άκαιρα και βλακωδώς όπως έκανε πρόσφατα κάποιος κυβερνητικός, μέσα στη Βουλή, αρχίζοντας έναν αχρείαστο καυγά. Αλλά όπως θα το έθετε και ο Θίοντορ Ρούζβελτ, «speak softly and carry a big stick. You will go far…”.
Μίλα δηλαδή ήρεμα και κράτα ένα μακρύ ραβδί. Θα πας μακριά.
15°
