Η αναβολή της εκδήλωσης για το Ολοκαύτωμα στο Βόλο και οι αντιδράσεις που προκαλεί η βια της λογοκρισίας
Έντονη συζήτηση έχει προκαλέσει η ακύρωση της ομιλίας του Σάκη Μουμτζή, ο οποίος είχε προσκληθεί ως κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση μνήμης του Ολοκαυτώματος στον Βόλο, την 1η Φεβρουαρίου. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η πρόσκληση είχε απευθυνθεί από την Ισραηλιτική Κοινότητα Βόλου μήνες πριν και είχε ήδη τυπωθεί στην επίσημη πρόσκληση της συνδιοργανώτριας Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Λίγες ημέρες πριν από την εκδήλωση, δύο σωματεία αγωνιστών του ΕΑΜ–ΕΛΑΣ ζήτησαν να ανακληθεί η συμμετοχή του, επικαλούμενα τη στάση του στα ιστορικά του βιβλία. Στη συνέχεια οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς Μαγνησίας επανέλαβαν το αίτημα, προειδοποιώντας ότι δεν θα παραστούν στις εκδηλώσεις. Υπό αυτές τις πιέσεις, ο Περιφερειάρχης ζήτησε τελικά την ανάκληση της συμμετοχής του ομιλητή.
Στην υπόθεση παρενέβη δημόσια το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος (ΚΙΣΕ), εκφράζοντας βαθιά απογοήτευση για την ακύρωση και τονίζοντας ότι η Ημέρα Μνήμης δεν προσφέρεται για πολιτικές σκοπιμότητες, ενώ ο αποκλεισμός ενός προσκεκλημένου ομιλητή στέλνει ανησυχητικό μήνυμα.
Παράλληλα, με ανάρτησή του στο Facebook, ο ιστορικός Αντώνης Λιάκος υποστήριξε ότι όσοι αντέδρασαν ματαιώνοντας την ομιλία ήταν δικαιολογημένοι, μίλησε για «πράξη αξιοπρέπειας» και έκανε λόγο για «τοξικό κειμενογράφο» και «σημερινούς υμνητές των εγκλημάτων», αναδεικνύοντας παράλληλα το έργο που γίνεται στην πόλη γύρω από τη μνήμη του Ολοκαυτώματος και της Κατοχής.
Ζητήσαμε την άποψη του ίδιου του πρωταγωνιστή του λογοκριτικού συμβάντος, Σάκη Μουμτζή:
Κύριε Μουμτζή, θα θέλατε να πείτε λίγα λόγια για το τι ακριβώς συνέβη με την υπόθεση της εκδήλωσης στον Βόλο;
Σ.Μ: Πριν από τρεις μήνες η Ισραηλιτική Κοινότητα Βόλου ζήτησε να είμαι ο κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση της 1η Φεβρουαρίου για τη μνήμη του Ολοκαυτώματος. Δέχθηκα την τιμητική πρόταση και μετά από ένα μήνα έστειλα στην Κοινότητα το τίτλο της ομιλίας μου για να τυπωθεί η πρόσκληση από την συνδιοργανώτρια Περιφέρεια Θεσσαλίας. Λίγες μέρες πριν από την εκδήλωση δύο σωματεία αγωνιστών του ΕΑΜ—ΕΛΑΣ ζήτησαν να μην είμαι εγώ ο κεντρικός ομιλητής διότι στα τέσσερα ιστορικά βιβλία μου δεν αναγνωρίζω το αντιστασιακό έργο αυτών των οργανώσεων. Αρωγός τους προσέτρεξε και πανεπιστημιακός του ΑΠΘ. Στη συνέχεια και οι οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς Μαγνησίας επανέλαβαν αυτήν την απαίτηση, απειλώντας πως αν δεν ικανοποιηθεί, δεν θα παραστούν στις εκδηλώσεις. Υπό την πίεση αυτών των γεγονότων ο Περιφερειάρχης ζήτησε να ανακληθεί η συμμετοχή μου στην εκδήλωση και αυτό έγινε. Για την ιστορία αναφέρω πως τον ένα τόμο του βιβλίου μου «Κόκκινη βία» προλόγισε ο κ. Θάνος Βερέμης και τον δεύτερο ο Νίκος Μαραντζίδης.
Γιατί πιστεύετε πως ακόμα και σήμερα διαστρεβλώνεται η έννοια της δημοκρατικότητας και του προοδευτισμού, από αντισημίτες και οπαδούς δικτατοριών;
Σ.Μ.: Η δημοκρατία σε αξιακό επίπεδο είναι αποδεκτή από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών. Ακόμα και τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα αποκαλούνταν «λαϊκές δημοκρατίες». Οπότε η δημοκρατία μας αποτελεί το φύλλο συκής κάθε λογής δικτατόρων και αυταρχικών ηγετών. Ο αντισημιτισμός επειδή εισάγει τη δίωξη και τη διάκριση λόγω φυλής, εξ ορισμού κινείται εκτός του δημοκρατικού πλαισίου και δεν είναι τυχαίο ποιοι είναι οι φορείς του στις μέρες μας. Η ισλαμοαριστερά και οι νεοναζιστές. Οι νεοναζιστές δεν κρύβονται, στρέφονται κατά του δημοκρατικού πολιτεύματος. Η ισλαμοαριστερά, θεωρητικά δεν το αμφισβητεί, στην πράξη όμως, πρωταγωνιστώντας ή υποθάλποντας ενέργειες αντισημιτικές, κινείται εκτός του δημοκρατικού πλαισίου. Οι ομάδες της ισλαμοαριστεράς, τις είδαμε το καλοκαίρι εν δράσει σε διάφορα λιμάνια, δε θεωρούνται συλλογικότητες του δημοκρατικού τόξου, ακόμα και στην πιο ευρεία μορφή του.
Πώς μπορεί να αλλάξει αυτό κατά τη γνώμη σας; Η αντικειμενικότητα στην επιστημονική προσέγγιση της ιστορίας και η συλλογική αυτοσυνειδησία που προκύπτει από αυτή τη γνώση είναι αρκετά; Ή χρειάζεται και εδώ κομματική υποστήριξη και κάλυψη, ως αντίδραση στη λογοκρισία;
Σ.Μ.: Αυτή η κατάσταση δύσκολα αλλάζει. Οι οργανωμένες ομάδες που είναι αποφασισμένες να ασκήσουν και βία, μόνον με την κρατική καταστολή αντιμετωπίζονται. Δεν τους ενδιαφέρει να συμμετάσχουν στην πάλη των ιδεών. Ένας που κρατά ρόπαλο, εξ ορισμού δεν μπορεί να συζητήσει. Το ίδιο και ένας που απειλεί με τη χρήση βίας. Αυτές οι νοοτροπίες δεν αλλάζουν και υπάρχουν σε όλον τον κόσμο. Το μόνο όπλο που υπάρχει, εκτός από την καταστολή, είναι η ιδεολογική απομόνωση αυτών των συλλογικοτήτων, αν και αυτό δεν τους νοιάζει. Λειτουργούν με όρους σέχτας.
Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει ούτε παραλυτικές ισορροπίες ούτε φαινομενικά ανώδυνους συμψηφισμούς που θα κοστίσουν πολύ ακριβά στο άμεσο μέλλον.
Η αναβίωση της πλειοδοσίας παροχών δεν αποτελεί απλώς προεκλογικό φαινόμενο· αποκαλύπτει ότι τα βαθύτερα αντανακλαστικά του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού παραμένουν πολιτικά ενεργά.
17°
