Σόρρυ Όλγα, οι υπουργοί ΔΕΝ έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους πολίτες

«Ως μητέρα, αλλά και ως μέλος της Κυβέρνησης, πιστεύω ότι δεν έχω λιγότερα δικαιώματα από οποιονδήποτε πολίτη λόγω της ιδιότητάς μου» έγραψε στον λογαριασμό της στο face το book η υπουργός Όλγα Κεφαλογιάννη (με τ’ όνομα), αποδεικνύοντας ότι η δεξαμενή που βγάζει πολιτικούς που να αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους μάλλον έχει στερέψει και πια υπουργοποιούνται κακομαθημένοι προνομιούχοι που δεν αντιλαμβάνονται πόσο διαφορετικό είναι να είσαι μέλος κυβέρνησης και όχι απλός πολίτης.

Για αρχή να πω το προφανές: οι υπουργοί ΔΕΝ έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους πολίτες γιατί πολύ απλά έχουν περισσότερα. Στην υπουργό Όλγα Κεφαλογιάννη (με τ’ όνομα) μπορεί να διαφεύγει (ίσως το περιβάλλον στο οποίο έχει μεγαλώσει να μην της έχει δώσει τη δυνατότητα να το διαπιστώσει) αλλά πχ οι απλοί πολίτες δεν δικαιούνται φρουρά για να τους προστατεύει και να τους κάνει τα θελήματα, όπως δεν δικαιούνται σοφέρ και γενικώς δεν απολαμβάνουν τα προνόμια που απολαμβάνουν οι υπουργοί.

Δεν λέω αν είναι κακό ή καλό, αλλά οι υπουργοί δικαιούνται πράγματα που εμείς οι υπόλοιποι μπορούμε μόνο να τα ονειρευτούμε. Η δικαιολογία είναι ότι η δουλειά που προσφέρουν είναι πολύ σημαντική και αφορά το κοινό καλό οπότε μπλα μπλα μπλα. Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι αν ένας πολίτης για να προσφέρει στο κοινό καλό χρειάζεται ειδικά προνόμια και πολυτέλειες μάλλον δεν δίνει δεκάρα για το κοινό καλό αλλά δεν πρόκειται να μπω σ’ αυτή την κουβέντα. Δέχομαι ότι τα προνόμια είναι απαραίτητα. Μόνο που έχουν και συνοδεία.

Μπορεί την υπουργό Κεφαλογιάννη (με τ’ όνομα) και πολλούς συναδέλφους της να μην την βολεύει αλλά τα αυξημένα δικαιώματα τους έρχονται παρέα με αυξημένες υποχρεώσεις. Υποχρεώσεις που, αν είχαν την παραμικρή αίσθηση ευθύνης ή αυτό που απλώς ονομάζουμε τσίπα, θα τους έκαναν να μην συμπεριφέρονται όπως οι υπόλοιποι πολίτες. Θα τους έκαναν πχ να μη μετατρέπουν μια οικογενειακή τους διαφορά σε δημόσιο θέαμα/ακρόαμα και ταυτοχρόνως θα τους έκανε να πασχίζουν να εξαφανίσουν την παραμικρή υποψία ότι αυτή η οικογενειακή διαφορά ανακατεύεται με οποιονδήποτε τρόπο με τα καθήκοντα τους ή (πολύ περισσότερο) ότι χρησιμοποιούν τη θέση τους για να τη διευθετήσουν προς όφελος τους.

Μπορεί η υπουργός Κεφαλογιάννη (με τ’ όνομα) να μην μπορεί να το καταλάβει αλλά ένας υπουργός έχει υποχρέωση ακόμα και να υποχωρεί από κάποιο του δικαίωμα αν αυτό μπορεί να δημιουργήσει την εντύπωση της ευνοιοκρατίας. Ένας υπουργός έχει την υποχρέωση να υποτάξει το συμφέρον του στο συμφέρον της πολιτείας ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να μην σπεύσει να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά του.

Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν άνθρωποι που όχι απλώς θέλουν αλλά απαιτούν και την πίτα τους ολόκληρη και τον σκύλο τους χορτάτο. Ε, αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν για υπουργοί. Γιατί δεν έχουν μπει στον κόπο να καταλάβουν (ή πολύ βολικά κάνουν ό,τι δεν καταλαβαίνουν) γιατί η γνωστή ρήση μιλά για τη γυναίκα του Καίσαρα και όχι την γυναίκα ενός τυχαίου πολίτη. Και μπράβο τους.