ΠΑΣΟΚ: Χωρίς Ανδρουλάκη αμέσως καλύτερα

Δεν είναι ότι δεν το καταλαβαίνουμε από μόνοι μας, αλλά, όπως και να το κάνεις, άλλο είναι το προφανές να επιβεβαιώνεται και δημοσκοπικά: το ΠΑΣΟΚ είναι το μοναδικό κόμμα το οποίο με αλλαγή στην ηγεσία όχι απλώς ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις, αλλά εκτοξεύεται. Στη δημοσκόπηση της RealPolls, ενώ με πρόεδρο τον κραταιό Νικόλα οι συμπολίτες που λένε ότι θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ είναι το 10%, με άλλο αρχηγό φτάνουν αμέσως το 15%. Και μάλιστα χωρίς να προσδιοριστεί ο άλλος αρχηγός. Όποιος κι αν είναι, το ΠΑΣΟΚ θα πάει καλύτερα (φυσικά αυτό δεν ισχύει σε απόλυτο βαθμό, αφού κάθε ένας που απαντάει σκέφτεται έναν αρχηγό της αρεσκείας του, αλλά είναι ενδεικτικό της ανεπάρκειας του Ανδρουλάκη να πείσει ως ηγέτης).

Το γιατί δεν είναι πολύ δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Δεν είναι μόνο ότι η εικόνα ενός ηγέτη που επί δυο τρία χρόνια (μέχρι να καταλάβει πόσο κακό τού κάνει) κλαψούριζε επειδή τον παρακολουθούσαν δεν είναι και πολύ ηγετική. Δεν είναι μόνο η αδυναμία του να κατανοήσει ότι ο κόσμος έχει φύγει από τη δεκαετία του 1980 (τουλάχιστον ο κόσμος που θα μπορούσε να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ) και εκτός από δεξιά δεν ξεχνά και τι σημαίνει αριστερά. Δεν είναι μόνο το ότι ο λόγος του δεν έχει κανένα απολύτως ενδιαφέρον και είναι πάντα μια συρραφή από συνθήματα και γενικότητες. Είναι και το ότι, μαζί με όλα τα προηγούμενα, έχει αποφασίσει να κάνει το καλύτερο δώρο στον Κυριάκο τον Μητσοτάκη: τον έχει αφήσει να παίζει μόνος του στο κέντρο.

Υιοθετώντας στάση που ελάχιστα διαφέρει από αυτή των κομμάτων της αριστεράς, στην ουσία πάει να πουλήσει σε μια αγορά που είναι ασφυκτικά γεμάτη από πωλητές με μεγαλύτερη εμπειρία στο συγκεκριμένο προϊόν. Βέβαια το προϊόν αυτό κάποτε το πουλούσε το ΠΑΣΟΚ, αλλά εκείνα τα χρόνια έχουν περάσει. Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη μοιάζει με μια Lego που παρατάει τα πλαστικά τουβλάκια για να επιστρέφει στα ξύλινα παιχνίδια απ’ όπου ξεκίνησε.
Αντί να εγκαλεί την κυβέρνηση για το ότι δεν προσαρμόζεται πιο γρήγορα στην πραγματικότητα, αντί να την εγκαλεί για τη χαλαρότητά της στην επιβολή του νόμου, αντί να την εγκαλεί για τις περιπτώσεις που υποχωρεί σε συντεχνιακά (αλλά αντικοινωνικά) συμφέροντα, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη στέκεται απέναντι σε κάθε αλλαγή και στο πλευρό κάθε διαμαρτυρόμενου, λες και είναι άλλο ένα κόμμα που προήλθε από κάποια από τις διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Ας πάρουμε το αγροτικό. Δεν θα ήταν πιο ελκυστικό (μιλάω πάντα για το κοινό το οποίο μπορεί να ψηφίσει το κόμμα) ένα ΠΑΣΟΚ αποστασιοποιημένο από τους νταήδες των μπλόκων, που θα εγκαλούσε την κυβέρνηση για την απροθυμία της να ωθήσει σε εκσυγχρονισμό την αγροτική οικονομία; Δεν θα ήταν πιο ελκυστικό ένα ΠΑΣΟΚ που δεν θα δικαίωνε (ευθέως ή εμμέσως) την αντικοινωνική και παραβατική συμπεριφορά του κλεισίματος των εθνικών οδών; Δεν θα ήταν πιο ελκυστικό ένα ΠΑΣΟΚ που θα μπορούσε να κάνει ουσιαστική αντιπολίτευση χωρίς να ταυτίζεται με τις χειρότερες και πιο παρωχημένες εκφάνσεις του συνδικαλισμού; Αντί γι’ αυτό το ελκυστικό ΠΑΣΟΚ, έχουμε το ΠΑΣΟΚ του οποίου ο πρόεδρος κουβεντιάζει με τον αγροτοσυνδικαλιστή Τζέλα και κουνάει επιδοκιμαστικά το κεφάλι του όταν εκείνος του λέει «ευφυής γεωργία και παπαριές». Αυτή η στάση μπορεί να φέρνει ψήφους στην Κωνσταντοπούλου, τον Βελόπουλο, τον Αλέκση, την Καρυστιανού, τον Βαρουφάκη και όποιον άλλο απευθύνεται στα πιο άμυαλα και ακραία κομμάτια της κοινωνίας, αλλά όχι στο ΠΑΣΟΚ. Όποιος θέλει να ψηφίσει άρνηση και λαϊκισμό έχει πολύ καλύτερες επιλογές. Αντιθέτως όποιος θέλει να ψηφίσει εκσυγχρονισμό και προσαρμογή στην πραγματικότητα, έχει μείνει μόνο με τη ΝΔ του Μητσοτάκη (αναγκαστικά και με ελάχιστες ελπίδες πια), της οποίας οι μισοί ψηφοφόροι θα μπορούσαν να είναι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ (και πιθανότατα έχουν υπάρξει στο παρελθόν), αλλά ποτέ δεν θα ψήφιζαν ένα ΠΑΣΟΚ σαν αυτό του συντρόφου Ανδρουλάκη. Και μπράβο του.