Ευτυχώς το μελάνι ζυγίζει πιο πολύ από το αίμα

Δεν έχω ιδέα για τα λόγια των τραγουδιών της μπάντας της οποίας το λάιβ αποφάσισε να σταματήσει ο δήμαρχος της Φλώρινας. Διαβάζοντας τα όσα ισχυρίζονται η μπάντα και ο δήμαρχος, δεν βγάζω άκρη και εν τέλει δεν έχω ιδέα (και δεν είμαι σίγουρος ότι ενδιαφέρομαι να μάθω) για το ποια είναι η διαφορά του «Elena Kerko», που η μπάντα λέει ότι δεν έπαιξε, με το «Έλα Κέρκο», που λέει ότι έπαιξε. Όποιος έχει διαβάσει ιστορία ξέρει καλά ότι, ειδικά στα Βαλκάνια, οποιοδήποτε παιχνίδι με τις μειονότητες είναι παιχνίδι με τη φωτιά, και όποιος ζει στην Ελλάδα ξέρει ότι (και) η συγκεκριμένη αντιδικία είναι οπαδικού επιπέδου. Από τη μια μεριά, υπέρ της διακοπής της συναυλίας είναι συμπολίτες που ταυτοχρόνως είναι φανατικοί υπέρμαχοι του δικαιώματος των Ελλήνων να μιλούν και να τραγουδούν για χαμένες πατρίδες, κι από την άλλη υπέρμαχοι της ελευθερίας του λόγου και της τέχνης είναι οι συμπολίτες που γίνονται έξαλλοι όταν σε παρελάσεις ακούγονται αλυτρωτικά ελληνικά εμβατήρια. Οι δυο πλευρές ανταλλάσσουν τσιτάτα και πομπώδεις αερολογίες για την πατρίδα και την ελευθερία και η διαμάχη τους μου φαίνεται φοβερά βαρετή. Αντιθέτως, μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον κάτι που έγραψε στο Χ ο Θάνος ο Πλεύρης απαντώντας σε ανάρτηση του πρώην προέδρου της ΑΔΑΕ, Ράμμου.

«Διαβάζω ότι ο κ. Ράμμος, πρώην διορισμένος πρόεδρος ανεξάρτητης αρχής, αναφέρεται ότι έχουν χυθεί τόνοι μελάνι στο σύνταγμα, στις διεθνείς συνθήκες και στη νομολογία του ΕΔΔΑ. Πράγματι ισχύει. Όμως έχουν χυθεί και τόνοι αίματος για να απελευθερωθούμε από Τούρκους, Βούλγαρους και Σλάβους για να είμαστε ελεύθεροι στη Μακεδονία μας. Και αυτό το αίμα ζυγίζει περισσότερο από το μελάνι. Τόσο απλά», έγραψε ο βουλευτής της Νέας της Δημοκρατίας και πρέπει να πω ότι, ενώ καταλαβαίνω την ανάγκη του να ψαρέψει τους ψηφοφόρους του Βελόπουλου ή της Νίκης ή των Σπαρτιατών, δεν κατανοώ γιατί πρέπει να το κάνει αποκηρύσσοντας τον πολιτισμό και την πρόοδο (την κανονική πρόοδο όχι αυτή των συντρόφων).

Το να επιχειρηματολογεί κυβερνητικός βουλευτής εναντίον της έννομης τάξης και υπέρ του δικαίου του αίματος δεν το βρίσκω και πολύ ωραίο

Θεωρώντας το αίμα πιο βαρύ (δηλαδή πιο σημαντικό) από το μελάνι των νόμων, ο βουλευτής της Νέας της Δημοκρατίας δικαιώνει από βεντέτες μέχρι και επεκτατικούς πολέμους. Αν το αίμα του παρελθόντος ήταν πιο βαρύ από το μελάνι του νόμου, τότε θα είχε δίκιο όποιος παραβιάζει τον νόμο και σκοτώνει για να εκδικηθεί για το αίμα της οικογένειάς του. Αν το αίμα ήταν πιο βαρύ από το μελάνι, τότε θα είχε δίκιο όποιος παραβιάζει διεθνείς συνθήκες και σύνορα για να επανακτήσει εδάφη για τα οποία πολίτες της χώρας του έχουν χύσει το αίμα τους πριν από έναν δυο αιώνες. Αν το αίμα ήταν πιο βαρύ από το μελάνι, θα είχε δίκιο ο τρομοκράτης που, επειδή ο αντάρτης παππούς του σκοτώθηκε στον εμφύλιο, θέλει να πάρει τα όπλα και να εκδικηθεί την αστική δημοκρατία. Αν το αίμα ήταν πιο βαρύ από το μελάνι, τότε όλες οι χώρες της ανθρωπότητας θα ζούσαν σε καθεστώς διαρκούς πολέμου στο εσωτερικό και στο εξωτερικό τους. 

Ευτυχώς, χάρη στην εξέλιξη του πολιτισμού, το μελάνι είναι πια πιο βαρύ από το αίμα. Και γι’ αυτό η παραβίαση των συνόρων είναι ενέργεια καταδικαστέα (εκτός αν είσαι πουτινάκι). Γι’ αυτό οι βεντέτες και γενικώς οι πράξεις εκδίκησης έχουν πια την απαξίωση της συντριπτικής πλειονότητας της κοινωνίας. Γι’ αυτό και οι χώρες μπορούν να αφήνουν πίσω τους εμφυλίους που κάποτε τις τίναξαν στον αέρα και οι τρομοκράτες που συλλαμβάνονται μπαίνουν φυλακή.

Αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι άνθρωποι δεν αισθάνονται καλά με την εξέλιξη και θα ήθελαν έναν κόσμο που ο νόμος του αίματος κυριαρχεί. Αντιλαμβάνομαι και τις εκλογικές ανησυχίες σε μια πολύ δύσκολη περιφέρεια. Αλλά το να επιχειρηματολογεί κυβερνητικός βουλευτής εναντίον της έννομης τάξης και υπέρ του δικαίου του αίματος δεν το βρίσκω και πολύ ωραίο. Τουλάχιστον για μια κυβέρνηση που θέλει να εμφανίζεται (έστω και με αποτυχία) ως προστάτης της έννομης τάξης. Και μπράβο της.