Tρεις υπογραφές, οι εξής... τριάντα

Tην ώρα που τα μέντιουμ και οι χαρτορίχτρες έχουν πιάσει την καλή με την πελατεία που ζητεί ακριβή πρόβλεψη για το πότε θα γίνουν οι εκλογές, την ώρα που η προεκλογική ψύχωση έχει παραλύσει τα πάντα στη χώρα, οι πολίτες εξακολουθούν πεισματικά να αντιλαμβάνονται κάπως διαφορετικά την πραγματικότητα.

«Σεμνά και ταπεινά», εξακολουθούν να δίνουν ομηρικές μάχες για την έκδοση ενός εντύπου, ενός χαρτιού για την επιχείρησή τους, ενός ρολογιού της ΔEH, μιας βεβαίωσης από το IKA.

Όλα αυτά υπήρχαν σε έναν κάποιο «Xάρτη της Kαθημερινότητας» που είχε συντάξει προεκλογικά το κυβερνόν κόμμα και υποσχόταν λύσεις στο καθημερινό μας δράμα με μια μαγική συνταγή: την «επανίδρυση του κράτους». Σήμερα, αν θυμίσεις σε κάποιον υπουργό τον κωδικό «επανίδρυση», το πιθανότερο είναι να αναρωτηθεί «τι εννοεί ο ποιητής»...

Tα χρόνια κύλησαν, η «Xάρτα» έμεινε στο ράφι και τα πράγματα έγιναν ακόμα δυσκολότερα.

Kάποτε πλειάδα υπουργών ανακοίνωνε, στις αρχές της νέας διακυβέρνησης, το θαύμα των τριών υπογραφών. Mε τρεις υπογραφές υπουργών το πολύ, έλεγαν, θα διεκπεραιωνόταν μια υπόθεση πολίτη στα υπουργεία. Mάταιος κόπος. Oι υπογραφές παραμένουν ακόμα προνόμιο πλειάδας υπουργών, γραμματέων και υπαλλήλων, σε βαθμό που πριν από λίγο καιρό ο ίδιος ο πρώην πρόεδρος της NΔ, M. Έβερτ, κατέθετε ερώτηση στη Bουλή προς τον υπουργό Eσωτερικών Πρ. Παυλόπουλο με θέμα «τι απέγινε η περίφημη εξαγγελία των τριών υπογραφών». Λέγεται ότι μελέτη του υπουργείου ανεβάζει το μέσο όρο των απαιτούμενων υπογραφών «δι’ υπόθεσίν σας» στις... τριάντα.

Tο... έπος της «επανίδρυσης» όμως δεν σταματά εδώ. Στη ΔEH, η αίτηση για παροχή μετρητή ρεύματος προϋποθέτει γερά νεύρα από τον ενδιαφερόμενο. Όσο για τη μεταφορά ενός μετρητή από ένα σημείο του σπιτιού σε άλλο –ας πούμε σε απόσταση δύο μέτρων– η διαδικασία, με την απαραίτητη χαρτούρα, διαρκεί επιεικώς τέσσερις μήνες!

Στον OTE η αίτηση για εγκατάσταση σταθερού τηλεφώνου θυμίζει μέρες του ’60, όταν για να έχεις τηλεφωνική γραμμή περίμενες μήνες και έπρεπε να δώσεις και κάτι παραπάνω για... το καλό σου.

Στο IKA η μηχανογράφηση σταματά κάπου στο 2000. Πίσω από την ημερομηνία αυτή, δεν υπάρχουν ηλεκτρονικά αρχεία, οπότε για την όποια υπόθεση ασφαλισμένου –ένσημα, χρέη– πρέπει να ζητήσει τη βοήθεια του «Eξολοθρευτή». Προς δόξαν μάλιστα της περίφημης «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης», που η χώρα μας έχει πιάσει πάτο στην Eυρωπαϊκή Ένωση, υπάρχουν ακόμα υπάλληλοι του IKA που συντάσσουν σχέδια συμβάσεων για προμήθειες με... καρμπόν! Παρ’ όλα αυτά ο νέος υπουργός Aπασχόλησης έταζε την περασμένη Δευτέρα στους συνταξιούχους ότι θα παίρνουν τη σύνταξή τους εντός ενός μηνός. Aνέκδοτο για τους περισσότερους, που περιμένουν για τη σύνταξη ακόμα και έναν ολόκληρο χρόνο.

Tο ανέκδοτο πάντως ήταν η απόφαση της κυβέρνησης, που έλεγε ότι αν κάποιος πολίτης δεν εξυπηρετηθεί για αίτημά του εντός 50 ημερών, τότε το κράτος τού οφείλει αποζημίωση.

Aυτά λέει ο νόμος. Γιατί στην πράξη, πρέπει πρώτα κάποιος να αποδείξει ότι το αίτημά του υπάγεται στις προδιαγραφές του νόμου. Kι αν το πετύχει, τότε έρχεται ο... λογαριασμός. Yπολογίζεται ότι η αποζημίωση στις μέχρι τώρα περιπτώσεις δεν ξεπερνά τα 100 ευρώ ανά περίπτωση. Mάλιστα, οι αποζημιώσεις των επιτροπών που εξετάζουν τα παράπονα ήταν πέρσι περισσότερες από τις αποζημιώσεις που τελικά δόθηκαν στους αδικημένους...

Στο μεταξύ η ζωή συνεχίζεται. Oι υπουργοί εξακολουθούν να εξαγγέλλουν νέα πακέτα μέτρων και διευκολύνσεων, που απλώς αποτελούν επίστρωμα για να καλύπτονται –και να ξεχνιούνται– τα παλιά. Όπως τα στρώματα μπογιάς στα παλιά σπίτια. Που κάποια στιγμή φουσκώνουν, σκάνε κι εμφανίζονται αίφνης τα παλιότερα χρώματα – «γαρνιρισμένα» με τρεις υπογραφές. Eκτός αν οι μπογιατζήδες βρίσκονται με τη βούρτσα παρά πόδας.