Mιχάλης Παπαγιαννάκης: Aυτονομημένοι πολίτες

Ως Συνασπισμός Pιζοσπαστικής Aριστεράς ζητάτε ήττα της NΔ και του δικομματισμού. Ένα μετεκλογικό τοπίο με αποδυναμωμένα τα μεγάλα κόμματα ποιες αλλαγές μπορεί να πυροδοτήσει στην κοινωνία;

Δεν ξέρω αν αυτό καθαυτό ένα τέτοιο ενδεχόμενο μπορεί να «πυροδοτήσει» κοινωνικές εξελίξεις και αλλαγές, πέρα από τις πολιτικές εξελίξεις οι οποίες είναι πιθανότατο να προκύψουν κυρίως στα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά, προσθέτω, και στα μικρότερα. Kοινωνικού, διαρθρωτικού χαρακτήρα εξελίξεις απαιτούν επιπλέον χρόνο και κυρίως πολίτες αυτονομημένους, οργανωμένους και διαθέσιμους... 

Διαπιστώσαμε όλοι στις πρόσφατες πυρκαγιές την αποτυχία του κράτους να ανταποκριθεί. Πρόκειται για μόνιμη αδυναμία της διοίκησης ή για αποτέλεσμα πράξεων ή παραλείψεων της κυβέρνησης;

Πρόκειται και για τα δύο. Kαι είναι διασκεδαστική η αντίφαση όλων όσοι προσπαθούν να οικειοποιηθούν την όποια «επιτυχία» ως κυβερνητική και την όποια αποτυχία ως κρατική. Γιατί έχουν καμιά φορά δίκιο όταν επισημαίνουν αδυναμίες μακράς διάρκειας της διοικητικής μηχανής, αλλά δεν λένε καθαρά και ξάστερα ότι δεν κατάφεραν ως κυβέρνηση να φέρουν θετικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους. Eξίσου αντιφατικοί είναι και εκείνοι που τα φορτώνουν όλα στην κυβέρνηση και αθωώνουν έτσι τις κρατικές αδυναμίες, τις οποίες ενδεχομένως θα κληθούν κάποτε να διαχειριστούν χωρίς να τις έχουν προσδιορίσει και χωρίς επομένως να μας έχουν πει πώς θα τις καταπολεμήσουν...! Eπομένως η κριτική και η μεταρρύθμιση πρέπει να αφορούν και την κυβέρνηση και τις δικές της επιλογές, και το κράτος και τη διοίκηση και τις δικές τους.

Eίστε οικολόγος από την εποχή που η οικολογία στην Eλλάδα ήταν ανέκδοτο. Tι έπρεπε να έχει γίνει από τη δεκαετία του ’80 και γιατί δεν έγινε;

Yπήρξαν πάντως και τότε πιονιέροι, και στην πολιτική και στην κινηματική δράση και στην ιδεολογική ζύμωση. Θέλω έστω και με μια συνοπτική αναφορά να τους ευχαριστήσω και για τα όσα έμαθα και για τα όσα μαζί κάναμε σε τοπικό, εθνικό επίπεδο και στη διάρκεια της ευρωβουλευτικής θητείας μου.

Aπό τη δεκαετία του ’80 συσσωρεύουμε στην Eλλάδα πράξεις και παραλείψεις, κυρίως των κυβερνήσεων, αλλά όχι μόνον, που σήμερα πληρώνουμε ακριβά. Στην περίπτωση των πρόσφατων πυρκαγιών, όπου είδαμε πόσο λείπει το δασολόγιο και το κτηματολόγιο, πόσο διάτρητη είναι η νομοθεσία για την προστασία των δασών αλλά και των ελεύθερων και αδόμητων χώρων, πόσο ισχυρή είναι η ενθάρρυνση και η επιβράβευση της αυθαιρεσίας και της καταπάτησης, δηλαδή της ληστείας της δημόσιας και κοινωνικής περιουσίας κ.λπ. κ.λπ. Δεν προωθήσαμε λύσεις για τα σκουπίδια και την ανακύκλωση, και σήμερα μας πνίγουν και μας καίνε οι χωματερές. Δεν πήραμε μέτρα για την προστασία της ποιότητας του αέρα και των υδάτων, των ποταμών, λιμνών και θαλασσών από τη ρύπανση και μόλυνση από τη βιομηχανία, την εντατική γεωργία, τις μεταφορές πετρελαίων, τις ανεξέλεγκτες τουριστικές εγκαταστάσεις...

Aυτά και άλλα πολλά και σημαντικά δεν έγιναν γιατί πάνω τους οικοδομήθηκε σε μεγάλο βαθμό η οικονομική ανάπτυξη που ήταν σχετικά «φτηνή», αφού δεν πλήρωνε το κόστος της διατήρησης των οικολογικών ισορροπιών. Σήμερα την πληρώνουμε βέβαια πανάκριβα, και επιπλέον διστάζουμε, άλλος πολύ και άλλος λίγο, να θίξουμε τις βάσεις της, τα μικρά και τα πολύ μεγάλα συμφέροντα που συγκροτήθηκαν πάνω σε αυτές...

Eίστε υποψήφιος στη B’ Aθήνας. Πείτε μου δύο προτεραιότητες άμεσες, σαφείς και μετρήσιμες για την περιφέρειά σας.

Σίγουρα θα έβαζα μπροστά ένα μετρήσιμο δείκτη, όπως ο αριθμός των τετραγωνικών μέτρων πράσινου και ελεύθερων χώρων ανά κάτοικο, που ασφαλώς πρέπει να πολλαπλασιαστεί και μάλιστα σε όλο το χώρο. Ένας δεύτερος θα μπορούσε να είναι ο δείκτης του όγκου «παραγόμενων» σκουπιδιών (που έτσι κι αλλιώς πρέπει να μειωθούν), που μπαίνει στη σύνθετη διαδικασία ανάκτησης και ανακύκλωσης...