Το λάθος μας με τη Χρυσή Αυγή

Ξέρετε εάν βγήκε ο Κασιδιάρης βουλευτής, ο Λαγός, ο Παναγιώταρος και όλοι οι σταρ του Κορυδαλλού; Τι σταυρούς πήρανε, πώς πήγανε στις εκλογές; Γιατί δεν θριαμβολογούν; Θα περίμενε κανείς ένα κόμμα που είναι στη φυλακή και είναι τρίτο να έχει ξεσηκώσει τον κόσμο σε επιθετική προπαγάνδα και να τους βλέπαμε συνέχεια μπροστά μας. Αυτό δεν συμβαίνει, γιατί;

Φοβάμαι πως έχουν διαβάσει τη νέα πραγματικότητα που προέκυψε μετά τις εκλογές κι αποφάσισαν να γίνουν ακόμα πιο επικίνδυνοι, να αλλάξουν ρόλο, να ξεφοβίσουν τον κόσμο και ενδεχομένως να αφαιρέσουν ένα κομμάτι της βίας της δημόσιας παρουσίας τους γιατί τώρα στοχεύουν ψηλά. Τα μαύρα τισέρτ, τα φουσκωμένα μπράτσα, το χαστούκι, η δολοφονία σε κατατάσσουν στο περιθώριο. Τώρα δεν το ’χεις ανάγκη γιατί βγήκες από την αφάνεια και ψηφίστηκες από το λαό. Το κοινό σου έμαθε όλα σου τα χαρακτηριστικά. Και παρόλα αυτά σε επέλεξε.

Αν το καλοσκεφθούμε, πλην του ΚΚΕ, από τη στιγμή που Σύριζα και ΑΝΕΛ έγιναν κυβερνητικά κόμματα δεν υπάρχει κανένας χώρος να υποδεχθεί τον αντιευρωπαϊσμό. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τα συνοδά στοιχεία, τον εθνικισμό, το λούμπεν, το λαϊκισμό, βλέπουμε ότι ορθώνεται μπροστά μας ένας πραγματικά πολύ μεγάλος κίνδυνος. Η Χρυσή Αυγή να αποτελέσει το ανάλογο φαινόμενο της Λεπέν και των μεγάλων ακροδεξιών κομμάτων της Ευρώπης που μπορεί στην προμετωπίδα τους αυτή τη φορά να μην έχουν την ωμή βία αλλά να την κρύβουν μέσα τους. Στον πυρήνα της ύπαρξής τους. Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τα κόμματα που ξεκινούν «ομάδες-πόλεων» και αποκτούν δύναμη εξουσίας με λαϊκή εντολή, μετατρέπουν την εικόνα τους στο οικείο και αποδεκτό.

Ο κίνδυνος λοιπόν τα ακροδεξιά κόμματα με τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της μαζικής αντιευρωπαϊκής νομιμότητας να αποτελέσουν τον Δούρειο Ίππο των πάντα ζωντανών φασιστικών περιοχών της χώρας μας διαγράφεται ολοφάνερα μπροστά μας. Είναι οξύμωρο, αλλά κόμματα σαν τους ΑΝΕΛ και πολύ περισσότερο τον Σύριζα απορροφούσαν ένα κομμάτι του τυφλού αντιευρωπαϊσμού και εκτόνωναν οριζόντια το μίσος προς την Ευρώπη. Δυστυχώς τώρα αυτό κινδυνεύει να συμπυκνωθεί στο χώρο ενός κόμματος που στη μήτρα του θα έχει το φασισμό και στη βιτρίνα του τον ευρωσκεπτικισμό. Δηλαδή, θα αποτελέσει κομμάτι μιας επίσημης και μεγάλης πανευρωπαϊκής τάσης που υπάρχει σήμερα.

Η νέα βουλή είναι ο καθρέφτης της νέας πολιτικής πραγματικότητας, το χτεσινό αντιευρωπαϊκό ρεύμα γίνεται θεσμικός συνομιλητής της Ευρώπης, οι χτεσινοί δολοφόνοι γίνονται θεσμική αντιπολίτευση.