Κοινωνικής κρίσης συνέχεια

Οι Ευρωκλογές 2024 που διεξήχθησαν στη χώρα μας για το ευρωκοινοβούλιο αναδεικνύουν μια σειρά από ευρήματα ψυχοκοινωνικού επιπέδου ιδιαίτερης πολιτικής σημασίας ορισμένα από τα οποία θα σχολιάσουμε.

Ευρωεκλογές 2024: Πέντε συμπεράσματα από το βράδυ των εκλογών

Η πρώτη και βασική παρατήρηση είναι ότι η ψυχοκοινωνική αναταραχή που πρωτοεκδηλώθηκε το 2010 την εποχή της υπογραφής των «μνημονίων» και απέκτησε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά με τους «αγανακτισμένους», συνεχίζεται έως σήμερα και αποτυπώθηκε με πολύ συγκεκριμένο τρόπο στο εκλογικό αποτέλεσμα. Από το 2010 και στη συνέχεια, με αφορμή το γεγονός της πτώχευσης και τις συνέπειες του, δημιουργήθηκε ένα πολύ βαθύ οντολογικό ρήγμα σ’ ένα μεγάλο μέρος του κοινωνικού σώματος το οποίο, ως ψυχικό τραύμα πλέον, δεν επουλώθηκε έκτοτε. Μια από τις επιπτώσεις αυτού του τραύματος ήταν και εξακολουθεί να είναι για ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών η ρήξη με τα κεντρικά πολιτικά κόμματα και τις ιδεολογικές τους αναφορές, ιδιαίτερα μάλιστα με το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας.

Μεγάλη μερίδα πολιτών αισθάνθηκαν προδομένοι και εξαπατημένοι από το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, εκδηλώνοντας ταυτόχρονα μια σειρά από ψυχοπαθολογικά χαρακτηριστικά, όπως μια αυξημένη και διαρκή καχυποψία, αμφισβήτηση και μίσος απέναντι στους πολιτικούς και την πολιτική.

Το τραυματικό γεγονός της εξαπάτησης της συγκεκριμένης μερίδας των πολιτών, εκμεταλλεύτηκαν «αδόκιμα» κόμματα αριστερών ή δεξιών ιδεολογικών πεποιθήσεων τα οποία ποντάροντας στο φαντασιακό εκείνων των ατόμων, «έχτισαν» πάνω σ΄ αυτό, προσφέροντας τους μια ελκυστική ψευδαισθητική πραγματικότητα, εκδίκησης, τοξικότητας και μίσους, ως την κοινή πολιτική βάση. Κάπως έτσι έχει παγιωθεί έκτοτε να εμφανίζεται σε όλες τις μετέπειτα εκλογικές αναμετρήσεις ένα σημαντικό ποσοστό το οποίο εκφράζει αυτόν τον αριστεροδεξιό αντισυστημικό χώρο. Ένα ποσοστό μέσα στο οποίο συμπεριλαμβάνονται τόσο το ΚΚ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ακριβώς το ίδιο ποσοστό εμφανίζεται και στις τωρινές εκλογές. Επομένως δεν βρέθηκε κάτι το καινούργιο κι αυτό είναι σημαντικό για τη συνέχεια που δείχνει ότι το δεύτερο και επίσης σημαντικό είναι ότι, παρόλα αυτά τα προηγούμενα, υπάρχει επίσης ένα πολύ σημαντικό ποσοστό πολιτών οι οποίοι εξακολουθούν και εμπιστεύονται συγκεκριμένους πολιτικούς οι οποίοι με το έργο τους «πηγαίνουν τα πράγματα μπροστά», έστω κι αν διαφωνούν μαζί τους πολιτικά.

Το τρίτο σημαντικό είναι ότι απουσιάζει από το πολιτικό σκηνικό ο φιλελεύθερος σοσιαλδημοκρατικός λόγος, γεγονός το οποίο είναι ιδιαίτερα κακό πολιτικά. Αυτή η απουσία οφείλεται στο γεγονός ότι μέσα στο κόμμα από το οποίο ξεπήδησε ο σοσιαλιστικός εκσυγχρονισμός, το ΠΑΣΟΚ, κυριαρχούν σήμερα συντηρητικές δυνάμεις. Γεγονός το οποίο οδηγεί στο τέταρτο σημαντικό που είναι ότι, για όσο διάστημα το ΠΑΣΟΚ θα παραμένει ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας που νοσταλγεί το «ηρωικό» παρελθόν, το πολιτικό σκηνικό δεν πρόκειται να αλλάξει. Επομένως και όλα αυτά τα μικρά πολιτικά γκρουπούσκουλα αμφισβητήσιμης ιδεολογικής ταυτότητας θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Επομένως το μίσος και η καχυποψία θα εξακολουθούν να είναι κυρίαρχα στις μάζες. Συνεπώς, το πέμπτο και τελευταίο σημαντικό συμπέρασμα των εκλογών είναι η επιτακτική ανάγκη για αλλαγή στρατηγικής στην πολιτική του ΠΑΣΟΚ στη βάση της ανάπτυξης του προγράμματος μιας εκσυγχρονιστικής και φιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας. Μόνο έτσι θα απελευθερωθεί ο τόπος και το κόμμα από την κληρονομιά της πτώχευσης των κρατικοδίαιτων, αλλά και ένας μεγάλος αριθμός πολιτών από το άγος της τοξικότητας. Μόνο στη βάση της ειλικρινούς αναγνώρισης του λάθους, στην ειλικρινή πρόθεση της επούλωσης του τραύματος είναι δυνατόν να απελευθερωθούν οι δυνατότητες των πολιτών απαλλαγμένων πλέον από τις παθολογικές τοξικότητες.