Ο Γιώργος είναι ο τρίτος Παπανδρέου που θα ανέβει ως πρωθυπουργός στην Έκθεση. Αυτό από μόνο του είναι μία εξαιρετική ιδέα για περίπτερο που, αν μη τι άλλο, θα προσέλκυε περισσότερους επισκέπτες από το stand της Πυροσβεστικής. Θέλει, πραγματικά, η κυβέρνηση να δώσει χρώμα και ενδιαφέρον στην καχεκτική ΔΕΘ; Μία παρουσίαση για τα 36 χρόνια ΠΑΣΟΚ θα ήταν όντως εντυπωσιακή. Εκεί, διάφορες μορφές που είτε ως άνθρωποι είτε ως cartoon σημάδεψαν την πορεία του κινήματος από τη νιότη προς την ωριμότητα, θα προσέφεραν σε μικρούς και μεγάλους ένα αξιοπρεπές θέαμα. Η ΔΕΘ δεν έχει λόγο ύπαρξης, το ξέρουμε όλοι εδώ και χρόνια. Ειδικά τώρα, το να έχουν περίπτερα οι δημόσιοι οργανισμοί είναι σαν να διοργανώνει ο Άγιος Σάββας έκθεση οργάνων με καρκινικούς όγκους. Αντιθέτως είναι η ευκαιρία να πετάξει το φερετζέ των προσχημάτων, να μετεξελιχθεί και να παρουσιάσει αυτό που ουσιαστικά είναι: ένα theme park της Ελλάδας. Φανταστείτε το περίπου όπως το έδειξε ο Παπαϊωάννου στην τελετή έναρξης του 2004, εκεί που οι μορφές της πατρίδας μας άρχισαν να παρελαύνουν εντός σταδίου. Αυτή είναι η Έκθεση και αυτός ο πραγματικός σκοπός της. Πολιτικοί κόβουν κορδέλες, ο Γιώργος λέει κάτι ακατανόητα, ο Βενιζέλος τσεκάρει τους δικούς του, ο Ψωμιάδης φωτογραφίζεται με τους μικρούς του φίλους και ο Άνθιμος στέκεται ακίνητος και με τα χέρια ανοιχτά επειδή ποζάρει για άγαλμα, σαν τον Χρυσόστομο στη Νεα Σμύρνη. Μετά δεν χρειάζονται ούτε μελέτες, ούτε report, ούτε απεσταλμένοι της τρόικας. Με ένα δίλεπτο βίντεο ξέρεις απολύτως τι συμβαίνει σε αυτή τη χώρα και για ποιο λόγο έφτασε ως εδώ. Η ιδέα δεν είναι κακή και σέβεται απολύτως τη Θεσσαλονίκη. Ούτως ή άλλως το μοναδικό ευχάριστο που συμβαίνει στην πόλη είναι ότι οι τρεις ομάδες της βρίσκονται πρώτες στη βαθμολογία. Και αυτό δεν χρειάζεται να το πει ο Γιώργος, το βλέπουν και στα αθλητικά.
Ο Γιώργος, λοιπόν, με νέα κυβέρνηση υπό μάλης, ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη για να μιλήσει προς τις παραγωγικές τάξεις. Ειδικά φέτος θα ήταν φθηνότερο και λογικότερο να φέρει το ακροατήριο στην Αθήνα (με πούλμαν του Ζορπίδη), να τους μιλήσει κάπου με σκηνικό τον Λευκό Πύργο και εν ανάγκη να σερβιριστεί και από ένα πιάτο μπουγάτσα. Ακόμα και το ότι ο Άνθιμος δεν δικαιούται να ιερουργήσει στην Αθήνα θα μπορούσαμε να το λύσουμε: θα ήταν γύρω-γύρω Αθήνα και σε δύο τετραγωνικά θα λέγαμε ότι είναι Θεσσαλονίκη. Τώρα ο πρωθυπουργός θα ομιλεί προς τις παραγωγικές τάξεις και λίγα μέτρα πιο πέρα θα πέφτει ξύλο μαζί με χημικά. H μόνη περίπτωση για να ασπαστεί ο διαδηλωτής την αισιοδοξία του πρωθυπουργού είναι αν η αστυνομική διεύθυνση Θεσσαλονίκης κάνει μια παραχώρηση και ψεκάσει με LSD. Έτσι, όχι μόνο θα συμφωνήσει με τον πρωθυπουργό, αλλά θα δει τον Γιώργο καβάλα στο ουράνιο τόξο να δείχνει το τέλος της κρίσης. Όμως στο τέλος οι επιχειρηματίες θα κάτσουν στο επίσημο δείπνο και δεν θα ξέρουν αν τα μαχαιροπίρουνα είναι για το φαγητό ή για αυτοάμυνα. Η εικόνα είναι τουλάχιστον σουρεαλιστική. Πάρτε την ομιλία που θα εκφωνήσει ο Γιώργος για ανάπτυξη και βάλτε την πάνω στα πλάνα από το ξύλο που θα πέφτει την ίδια ώρα έξω από το Βελλίδειο. Θα είναι όπως το “What a wonderful world” στο “Good morning Vietnam”. Ο πρωθυπουργός πάει στην Έκθεση για μία ομιλία που δεν θα πιστέψει κανείς και με έναν ανασχηματισμό που στην ουσία δεν ενδιαφέρει κανέναν. Τι θα μπορούσε να κάνει για να γράψει ιστορία και να είναι συνεπής προς τις εξαγγελίες του; Να καταγγείλει στην πράξη τη φαιδρότητα της Έκθεσης, να δεσμευτεί για τη μεταφορά της έξω από την πόλη και την ανάπτυξή της με ανταγωνιστικά κριτήρια. Και στη συνέχεια να μιλήσει απλά και ξεκάθαρα. Να αναφερθεί σε μέτρα και πρωτοβουλίες, όχι σε ένα περίγραμμα που γεννήθηκε και θα πεθάνει μέσα στο power point. Και το κυριότερο, του το ζητώ ως Σαλονικός: να εξηγήσει στους αδαείς ότι, ναι ρε άσχετοι, υπάρχει μπουγάτσα με τυρί.
20°
