Συνομιλώντας με την ιστορία

Δεν ξέρω τι μύγα τσίμπησε τους Ραγκούση, Θεοχαρόπουλο και Ζαχαριάδη και πρότειναν ξαφνικά τη μεταγραφή του Σύριζα από την ομάδα της αριστεράς στους σοσιαλιστές του Ευρωκοινοβουλίου. Ομολογώ ωστόσο ότι μου άρεσε πολύ ο συμβολισμός της παρέας. Ένας βετεράνος με τρία μνημόνια στην πλάτη του. Ένας, ο οποίος πάει κι έρχεται, με δύο μνημόνια. Και ο μικρός της παρέας, με μόλις ένα μνημόνιο αλλά φυσικά και με ένα θαρραλέο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του 2015.

Προφανώς η σύνθεση δεν είναι τυχαία. Θέλουν να μας πούνε ψωμί κι αλάτι. Και μας χάρισαν ένα κείμενο τόσο φορτωμένο με βερμπαλισμό που είναι καταδικασμένο να το ξεχάσουμε πολύ γρήγορα. Αν νομίζετε για παράδειγμα ότι ο Σύριζα παραπαίει και σε λίγο δεν θα του δίνει κανείς σημασία, γελιέστε. Γιατί τώρα, μας εξηγούν, έχει τη «μεγάλη πολιτική και ιστορική ευθύνη» να αποφασίσει ότι θέλει να αποτελέσει «τον κύριο εκφραστή της μεγάλης προοδευτικής παράταξης». Μέχρι τώρα, μπορούμε να υποθέσουμε, δεν το ήθελαν, γι αυτό και τα πήγαν άσχημα. Άπαξ και το αποφάσισαν, όλα καλά, θα ενώσει τους «πολίτες από την αριστερά μέχρι το κέντρο». Δεν διευκρινίζουν αν το κέντρο περιλαμβάνεται ολόκληρο ή το μισό, η κεντροαριστερά του πτέρυγα μόνο. Έχει διαφορά βλέπετε. Φυσικά αυτό με την προϋπόθεση ότι θα «βάλει τέλος στα λάθη». Ποια είναι αυτά δεν μας εξήγησαν. Ευτυχώς όμως φρόντισαν να προσθέσουν ότι θα πρέπει να ασχοληθεί με τα «μεγάλα πολιτικά ζητήματα», όχι τα μικρά δηλαδή. Και βέβαια να αναδείξει τον προοδευτικό του χαρακτήρα.

Άλλοι πιο επιμελείς αναλυτές του συριζαϊκού οικοσυστήματος, μέτρησαν 11 φορές την επανάληψη του επιθέτου «προοδευτικός», κάτι που μια ανασφάλεια την προδίδει. Και βέβαια παρατήρησαν τη χρήση του νεολογισμού «υπερκυρίαρχη» για τη Νέα Δημοκρατία. Μπορούμε να καταλάβουμε τι θέλουν να μας πούνε, μόνο που είναι η μισή αλήθεια: ο Μητσοτάκης κυριαρχεί μόνο επειδή αυτοί διαλύθηκαν. Όσο για το δια ταύτα, φαντάζομαι ότι και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι η πρόταση τους δεν θα έχει τύχη. Τόσο αγώνα έδωσε ο Κασσελάκης να πείσει ότι είναι αριστερός, και τώρα του ζητάνε να δικαιώσει όσους αμφισβητούν τα αριστερά του διαπιστευτήρια. Μάλλον δεν ήταν αυτός ο σκοπός τους όμως. Μια πλατφόρμα αναζητούσαν για να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο Συνέδριο του κόμματος. Η ζωή έξω από τη Βουλή είναι δύσκολη.

Δεν θα είναι μόνοι τους πάντως. Πλατφόρμα κατέβασε και ένας ακόμα σύντροφός τους, ο Διονύσης Τεμπονέρας. Δεν υστερεί καθόλου σε βερμπαλισμό, υπερτερεί ωστόσο σε αριστεροσύνη. Με μια έννοια αποτελεί απάντηση στη δεξιά παρέκκλιση των τριών. Μην παρεξηγηθώ, κι αυτός φαντασιώνεται έναν μεγάλο Σύριζα, είναι μάλιστα ακόμα πιο φιλόδοξος. Ο δικός του Σύριζα δεν θα ανατρέψει απλώς την «καχεκτική ισορροπία» του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα. Αυτό είναι το εύκολο, τι σόι καχεκτική θα ήταν; Όχι, όπως σημειώνει «προτείνουμε το κόμμα μας να πρωταγωνιστήσει σε ευρωπαϊκό επίπεδο». Να δω ποιος θα τολμήσει να διαφωνήσει. Διότι, τονίζει πάλι ο Τεμπονέρας, είναι η ώρα «ιστορικών υπερβάσεων». Δεν γνωρίζω αν έχει ειδοποιηθεί η ιστορία.

Εκεί που υπερτερεί ο Τεμπονέρας της γνωστής τριπλέτας, είναι στον άψογο τρόπο με τον οποίο ερεθίζει αριστερά ανακλαστικά. Το κάνει με πολλούς τρόπους. Το κάνει έμμεσα, μιλώντας για την ανάγκη να δημιουργηθούν «Μέτωπα Δημοκρατίας» στις γειτονιές. Η αριστερά όπως είναι γνωστό πάντα αγαπά τα μέτωπα, ιδίως όταν μπορεί να τα καπελώνει. Πώς ακριβώς θα πείσει τους πολίτες που δεν ακολουθούν τον Σύριζα να αγαπήσουν τα μέτωπα, δεν εξηγεί. Το κάνει και άμεσα μιλώντας για τη «συνθετική», σε άλλο σημείο την αποκαλεί «συμπεριληπτική», αριστερά της «ΕΑΜικής παράδοσης». Και βέβαια το κάνει επαναλαμβάνοντας όλες τις αριστερές κοινοτυπίες. Μιλά για τον πρωθυπουργό, για παράδειγμα, που «σε συνεργασία με τα εγχώρια και εξωχώρια ολιγαρχικά συμφέροντα ξεπουλάει σε ξένους ομίλους τη δημόσια περιουσία». Αλλού πάλι εξηγεί ότι η αριστερά έχει «χρέος» να περάσει από «μια κατάσταση παθητικής αντίστασης σε μια κατάσταση ενεργητικής αντίστασης». Σε ποιον το χρωστά δεν λέει, στόχος πάντως είναι η μετάβαση σε έναν «προοδευτικό ορίζοντα». Διότι τι ορίζοντας θα είναι αν δεν είναι προοδευτικός; Και βέβαια δεν ξεχνά τον «νεοφιλελευθερισμό» ο οποίος είναι πανταχού παρών. Και η δική του αριστερά πάντως «αναγνωρίζει τα λάθη του παρελθόντος», ποια είναι όμως ούτε αυτός μας λέει.

Για την τύχη της δικής του πλατφόρμας η πρόβλεψη είναι λίγο πιο δύσκολη. Αν διαβάζω σωστά τα ρεπορτάζ, κάποιοι τον θεωρούν πιθανό διάδοχο του Κασσελάκη, μετά την επερχόμενη και γι αυτούς αναπόφευκτη, ήττα των ευρωεκλογών. Μπορεί. Η προσπάθεια του πάντως, όπως και η προσπάθεια των τριών, να μας αποδείξουν ότι ο Σύριζα παραμένει επίκαιρος, ότι δεν αποτελεί μια ιστορική παρεξήγηση, είναι συγκινητική. Αν και πολλοί βέβαια θα υποστηρίξουν ότι το μόνο που καταφέρνουν είναι να αποδείξουν ότι το πρόβλημα δεν είναι ο Κασσελάκης αλλά ο ίδιος ο Σύριζα, μαζί και όλα τα στελέχη του. Και ότι είναι καταδικασμένοι να ακολουθήσουν τον δρόμο που άνοιξαν ο Τσακαλώτος και η Αχτσιόγλου: στο πολιτικό περιθώριο. Με ή χωρίς τον Κασσελάκη.