Εκλογές 2023 - Γαβριήλ Σακελλαρίδης: Η ανάρτηση στο Facebook ενόψει της κάλπης της Κυριακής και η δημόσια δήλωση στήριξης στον ΣΥΡΙΖΑ
ΟΓαβριήλ Σακελλαρίδης με ανάρτησή του στο Facebook δηλώνει ότι θα ψηφίσει και θα στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ στις κάλπες της Κυριακής 25 Ιουνίου 2023, παρά τις κατά καιρούς διαφωνίες του με τις θέσεις της Κουμουνδούρου και υποστηρίζει ότι δεν εκφράζει την πρόθεσή του επειδή επιζητά κάποιον ρόλο στο κόμμα, αλλά ότι «μέσα από την ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ αυτός ο κοινός σκοπός παραμένει ζωντανός, σε συνθήκες ασφυκτικής παντοδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας».
«Όχι δεν άλλαξε ο ΣΥΡΙΖΑ και ξαφνικά με κινητοποιεί. Ούτε είναι μία συναισθηματική έξαρση για τον κύκλο που κλείνει και άνοιξε το 2012. Είναι η ανάγνωση της συγκυρίας που διαμορφώθηκε τόσο εκκωφαντικά στις 21 Μαϊου που -σε τελείως προσωπικό και υποκειμενικό επίπεδο- με κάνει να θέλω να μοιραστώ αυτή την επιλογή μου. Δεν επιζητώ κανέναν ρόλο, όπως συνειδητά δεν το έχω κάνει εδώ και χρόνια, ούτε είδα εσωκομματική αναμπουμπούλα και εμφανίστηκα. Με νοιάζει πραγματικά ο κοινός σκοπός της Αριστεράς, που εκφεύγει από τα στενά κομματικά όρια και μετατρέπεται σε κοινωνικό διακύβευμα», σημειώνει στην ανάρτησή του ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης.
Η ανάρτηση του Γαβριήλ Σακελλαρίδη
Οι εκλογές της 21ης Μαϊου σήμαναν μια βαθιά αλλαγή, δυστυχώς όχι αυτήν που ευαγγελιζόταν η Αριστερά. Μια βαθιά κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας, τόσο στο επίπεδο του πολιτικού προγράμματος, όσο και στο επίπεδο ιδεών μέσα στην κοινωνία. Οι εκλογές αυτές απλά την πιστοποίησαν αυτή την κυριαρχία, η οποία χτιζόταν μέρα με την ημέρα στη διάρκεια της προηγούμενης τετραετίας. Ή μάλλον για να είμαστε και πιο ακριβείς, η κυριαρχία αυτή χτιζόταν συστηματικά από τα χρόνια της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι εκλογές της 25ης Ιουνίου αναπόφευκτα θα διεξαχθούν κάτω από τη βαριά σκιά του προηγούμενου εκλογικού αποτελέσματος. Όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις, αλλά και από τη στοιχειώδη λογική, οι συσχετισμοί δύσκολα θα αλλάξουν. Η Νέα Δημοκρατία θα εξασφαλίσει μία άνετη αυτοδυναμία, ικανή να την καταστήσει παντοδύναμη την επόμενη τετραετία. Με δεδομένο τον καθεστωτικό τρόπο που κυβέρνησε την προηγούμενη περίοδο, δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες για το τί θα ακολουθήσει, πώς θα πορευτεί και πως θα ασκήσει το κυβερνητικό προνόμιο.
Δεν είναι όμως ένας μάταιος αγώνας οι εκλογές της 25ης Ιουνίου, δεν είναι μία μάχη χωρίς διακύβευμα. Ενδεχομένως αυτές οι μάχες που φαινομενικά στερούνται άμεσου και ορατού διακυβεύματος να είναι οι πιο κρίσιμες και οι πιο χρήσιμες. Το να ψάχνεις στις σκοτεινές γωνιές του λαβυρίνθου να βρεις την άκρη του μίτου, που θα δώσει τη δυνατότητα να οικοδομηθεί ξανά μία δυνατή, ανταγωνιστική πολιτική δύναμη που θα μπορεί να αποτελέσει δυνητικά φορέα κυβερνητικής εναλλακτικής είναι κρίσιμο τόσο για τη δημοκρατία όσο και για την Αριστερά. Αν χαθεί αυτή η άκρη του νήματος στην τετραετία που ξημερώνει από τις 26 Ιουνίου τα πράγματα μόνο χειρότερα μπορούν να εξελιχθούν για την κοινωνία και για οποιοδήποτε όραμα για κοινωνική δικαιοσύνη, οποιασδήποτε παραλλαγής.
Και όχι δεν πιστεύω ότι δεν πρέπει να μείνει τίποτα όρθιο από τη συλλογική εμπειρία της τελευταίας -τουλάχιστον- 15ετίας. Όσο έδαφος χάνεται, δύσκολα θα ξανακερδηθεί χωρίς μία κρίσιμη πολιτική μάζα. Χωρίς ένα πολιτικό υποκείμενο παρόν στο σήμερα και το αύριο για την επόμενη τετραετία που θεωρώ ότι θα έχει συγκεκριμένα ζοφερά χαρακτηριστικά. Νιώθω την ανάγκη να πω ότι θα ψηφίσω και θα στηρίξω τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της Κυριακής. Όπως δεν το ένιωσα τα τελευταία 8 χρόνια που έχω απομακρυνθεί και δεν είμαι καν μέλος του κόμματος, που έχω νιώσει δυσφορία για πολιτικές επιλογές που αφορούσαν την περίοδο της διακυβέρνησης αλλά και της αντιπολίτευσης, που έχω βαθιές αντιρρήσεις για το πως εξελίχθηκε το κόμμα αυτό σε κάτι που εμένα προσωπικά δεν με κινητοποιούσε.
Όχι δεν άλλαξε ο ΣΥΡΙΖΑ και ξαφνικά με κινητοποιεί. Ούτε είναι μία συναισθηματική έξαρση για τον κύκλο που κλείνει και άνοιξε το 2012. Είναι η ανάγνωση της συγκυρίας που διαμορφώθηκε τόσο εκκωφαντικά στις 21 Μαϊου που -σε τελείως προσωπικό και υποκειμενικό επίπεδο- με κάνει να θέλω να μοιραστώ αυτή την επιλογή μου. Δεν επιζητώ κανέναν ρόλο, όπως συνειδητά δεν το έχω κάνει εδώ και χρόνια, ούτε είδα εσωκομματική αναμπουμπούλα και εμφανίστηκα. Με νοιάζει πραγματικά ο κοινός σκοπός της Αριστεράς, που εκφεύγει από τα στενά κομματικά όρια και μετατρέπεται σε κοινωνικό διακύβευμα. Πιστεύω ειλικρινά, ότι μέσα από την ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ αυτός ο κοινός σκοπός παραμένει ζωντανός, σε συνθήκες ασφυκτικής παντοδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας. Αυτή είναι όμως μόνο η ικανή συνθήκη. Μένει να δούμε και την αναγκαία, που είναι ένα άλλο επιπλέον διακύβευμα: Να βγάλει ο ΣΥΡΙΖΑ -στην πιο κρίσιμη καμπή του- τα αναγκαία συμπεράσματα για το πώς τα πράγματα εξελίχθηκαν έτσι και πως μπορούν να εξελιχθούν αλλιώς. Κάτι που δεν έχει κάνει ως τώρα με την απαραίτητη τόλμη.
Οι εκλογές της 21ης Μαϊου σήμαναν μια βαθιά αλλαγή, δυστυχώς όχι αυτήν που ευαγγελιζόταν η Αριστερά. Μια βαθιά κυριαρχία...
Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει ούτε παραλυτικές ισορροπίες ούτε φαινομενικά ανώδυνους συμψηφισμούς που θα κοστίσουν πολύ ακριβά στο άμεσο μέλλον.
Η αναβίωση της πλειοδοσίας παροχών δεν αποτελεί απλώς προεκλογικό φαινόμενο· αποκαλύπτει ότι τα βαθύτερα αντανακλαστικά του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού παραμένουν πολιτικά ενεργά.
17°
