Κόμμα «Νίκη»: κληρονομώντας τον άνεμο

Μετά τα εκλογικά αποτελέσματα της προηγούμενης Κυριακής επικράτησε -όπως όλοι ξέρουμε- αρχικά καθολικό σοκ. Οι νικητές σοκαρίστηκαν από τα νούμερα του θριάμβου ενώ οι ηττημένοι από το μέγεθος του καταποντισμού. Μετά τους πανηγυρισμούς ή τον θρήνο, εξαρτάται από ποια σκοπιά το βλέπει κανείς, ακολούθησε η δεύτερη ανάγνωση που πάντα είναι πιο ψύχραιμη, πιο σοφή και πιο καταρτισμένη από την πρώτη. Στους πίνακες των αποτελεσμάτων ένας άγνωστος σχηματισμός έκανε την εμφάνισή του, η «Νίκη», και όλοι αναρωτηθήκαμε ποιο είναι αυτό το κόμμα; Ποιες οι αρχές του; Τι πρεσβεύει; Ελάχιστοι πέραν των ψηφοφόρων του το γνώριζαν και αυτό γιατί τα στελέχη του φρόντισαν να αξιοποιήσουν προς το συμφέρον τους αυτό που αρχικά φαίνεται σαν μειονέκτημα: την αφάνεια.

Στη βόρεια Ελλάδα όλο το προηγούμενο προεκλογικό διάστημα υπήρχε ψίθυρος γύρω από το κόμμα «Νίκη», που σε κάποια σημεία γινόταν έντονος. Εδώ μέλη παρεκκλησιαστικών αδελφοτήτων σού μιλούσαν με θέρμη για τον εν λόγω συνδυασμό με υποψήφια ανιψιά Αγίου, εκεί υποψήφιος σου έδινε  το φυλλάδιο όπου ανέγραφε ως ιδιότητες το «αντιεμβολιαστής-πολύτεκνος», παραπέρα υγειονομικός που είχε τεθεί σε διαθεσιμότητα την περίοδο της πανδημίας διαφήμιζε την αντισυστημική ψήφο που σκόπευε να ρίξει για να «τιμωρήσει» την Ν.Δ. που έως τότε ψήφιζε. Αυτά ήταν μερικά στιγμιότυπα που είδαμε στη Β. Ελλάδα αλλά όλα, όση εντύπωση και αν μας δημιουργούσαν, τα σκέπαζε πρώτα η απαξία και μετά η αδιαφορία. Αυτή ήταν η μεγάλη μας αδυναμία…

Και ξαφνικά μετά την παραζάλη των αποτελεσμάτων, το 2,92 % του κόμματος «Νίκη» ήχησε σαν καμπάνα στα αυτιά μας. Τότε στράφηκαν οι προβολείς πάνω τους και αποκαλύφθηκε το ισχυρό παραθρησκευτικό δίκτυο υποστήριξής τους. Μάθαμε τον αναχρονιστικό πολιτικό τους λόγο και παρακολουθήσαμε τη γραφικότητα των συγκεντρώσεών τους. Θα μπορούσε όλος αυτός ο αχταρμάς να μας προκαλέσει θυμηδία αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν τρομερά επιπόλαιο γιατί έτσι πάλι, όπως και την πρώτη φορά, θα τους υποτιμήσουμε. Το πρόσφατο πολιτικό παρελθόν της Ελλάδας μάς έχει διδάξει ότι γραφικά και ακραία σχήματα όπως η «Νίκη» αποτελούν διάττοντες αστέρες μέσα στο εκλογικό σκηνικό. Έρχονται, κάνουν δυναμική εμφάνιση, τα φώτα στρέφονται πάνω τους, όλοι ακούμε τον λόγο τους και κρίνουμε τα στελέχη τους και, τέλος, η γενική χλεύη και η σατυρική απαξίωση δεν αργεί να έρθει. Και τότε, αφού μιλάμε για διάττοντες αστέρες, ποιο είναι το πρόβλημα; Ας τους αφήσουμε να δύσουν. Δυστυχώς δεν είναι τόσο απλό γιατί μέχρι να συμβούν όλα αυτά θα έχει καταφέρει να δημιουργηθεί -μια πρόσκαιρη έστω- κοινοβουλευτική σφήνα μισαλλοδοξίας και ακραίας οπισθοδρόμησης που, μαζί με την «Ελληνική λύση» του κ. Βελόπουλου, θα κάνουν έναν εκρηκτικό συνδυασμό που δεν ξέρουμε πού μπορεί να οδηγήσει.

Έτσι, αν στο παρά πέντε δεν πάρουμε στα σοβαρά όλα αυτά τα κόμματα και τα παραθρησκευτικά δίκτυα μοναστηριών και συλλόγων, δεν θα έχουμε καταφέρει τίποτα περισσότερο στη μάχη της κοινωνίας μας κατά της μισαλλοδοξίας και του εθνολαϊκισμού από το να κληρονομήσουμε τον άνεμο, που θα έλεγε και η Πάλαια Διαθήκη.