Ο Θανάσης Τσούρας έφυγε από τη ζωή το Σάββατο, σε ηλικία 77 ετών, νικημένος από τον καρκίνο. Να σημειωθεί πως η σορός του θα βρίσκεται στις 12 το μεσημέρι στην αίθουσα πολιτικών τελετών του Α' Κοιμητηρίου. Ακολούθως, στις 13:00 θα τελεστεί η εξόδιος ακολουθία του στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων.
Η ταφή του ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ θα γίνει στο κοιμητήριο του Ζωγράφου. Η οικογένειά του αντί στεφάνων παρακαλεί να γίνουν δωρεές στο Ίδρυμα Φλόγα.
Το βιογραφικό του
Ο Θανάσης Τσούρας γεννήθηκε το 1946 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής.
Την περίοδο της δικτατορίας (1967-74) υπήρξε υπεύθυνος της νεολαίας του ΠΑΚ Εσωτερικού και μέλος των Δημοκρατικών Επιτροπών Αντίστασης. Είχε πλούσια αντιστασιακή δράση, σε συνεργασία με την ομάδα του Σήφη Βαλυράκη. Είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέγερση του Πολυτεχνείου (Νοέμβριος 1973), μετά την καταστολή της οποίας συνελήφθη και βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.
Μεταπολιτευτικά, υπήρξε συνιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και ήταν ο πρώτος υπεύθυνος για τη νεολαία του Κινήματος (1974-75), ενώ από τον Ιανουάριο του 1979 μέχρι τον Οκτώβριο του 1981 διετέλεσε διευθυντής του γραφείου του δημάρχου Αθηναίων, Δημήτρη Μπέη.
Τον Οκτώβριο του 1981, με την ανάληψη της εξουσίας από τον Ανδρέα Παπανδρέου, διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών, σε ηλικία 35 ετών. Σε συνεργασία με τον υπουργό Εσωτερικών Γιώργο Γεννηματά, προώθησε νόμους που επέτρεψαν την επιστροφή των πολιτικών προσφύγων του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τον Ιούνιο του 1985.
Στη δεύτερη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών με αρμοδιότητα τη Δημόσια Τάξη και τα Σώματα Ασφαλείας από τον Ιούνιο του 1985 μέχρι τον Απρίλιο του 1986, μετά τη συγχώνευση των υπουργείων Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης υπό τον Μένιο Κουτσόγιωργα.
Από τον Απρίλιο του 1986 έως τον Φεβρουάριο του 1987 ήταν υφυπουργός Εσωτερικών, ενώ από τον Φεβρουάριο του 1987 έως τον Μάιο του 1989 ήταν ειδικός σύμβουλος στο πολιτικό γραφείο του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου.
Τον Ιούνιο του 1989 έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα και εκλέχθηκε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην Α΄ Αθηνών. Με την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1993, χρημάτισε υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών (Οκτώβριος 1993 - Σεπτέμβριος 1994) και υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών (Σεπτέμβριος 1994 - Σεπτέμβριος 1995).
Εκλεγόταν συνεχώς μέχρι και το 2012, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε σε υπουργικές θέσεις από τις κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου.
Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει ούτε παραλυτικές ισορροπίες ούτε φαινομενικά ανώδυνους συμψηφισμούς που θα κοστίσουν πολύ ακριβά στο άμεσο μέλλον.
Η αναβίωση της πλειοδοσίας παροχών δεν αποτελεί απλώς προεκλογικό φαινόμενο· αποκαλύπτει ότι τα βαθύτερα αντανακλαστικά του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού παραμένουν πολιτικά ενεργά.
Η αίσθηση του κατεπείγοντος και ο ανταγωνισμός ΠΑΣΟΚ - ΕΛΑΣ για τη δεύτερη θέση έχουν οδηγήσει στην αναβίωση των χειρότερων χαρακτηριστικών της μεταπολίτευσης
17°
